Ukrainian Nationalist Speech in Lviv

Towarzysze!

Chwała!

No cóż, wreszcie się zebraliście, widzę, Ukraińcy trochę się ożywili, co?

Już wam się znudziło płakać? Znudziło się czy nie, nie słyszę.

Znudziło się.

Znudziło się być tolerancyjnymi.

Znudziło się mówić o kompromisie, pojednaniu, o Wschodzie i Zachodzie

razem. Znudziło się?

Znudziło się.

To będzie czas działać.

Wiecie, ta sesja jest w moim guście. Wydaje mi się, że jeszcze niejedną taką sesję

przeprowadzimy tu we Lwowie, przeprowadzimy taką sesję w

Kijowie. I wydaje mi się też, że nadejdzie ten dzień, kiedy taką

sesję przeprowadzimy na ulicach Doniecka,

kiedy nasza banderowska armia przekroczy Dniepr, przekroczy

Donieck i wyrzuci tę niebieskodupą bandę z

Ukrainy,

która dziś uzurpowała władzę. Dziś przeciw

Lwowowi stoją trzy ośrodki siły: to

Moskwa,

to Donieck i to Kijów. Co prawda Kijów

jest przez nich okupowany. Kijów się poddał. Tak samo

czekają, aż Lwów się podda, aż Lwów padnie,

aż biznes się ugnie, aż elita polityczna będzie milczeć,

aż mieszkańcy będą milczeć w kuchniach, aż lwowska milicja tak

samo jak kijowskie gliny będzie ganiać patriotów.

A tak nie będzie, towarzystwo, bo to nie przejdzie.

Bo nasze miasto nie jest zwyczajne.

To nie jest tylko centrum obwodowe. To miasto, gdzie

Bandera studiował, żył, walczył i prowadził wojnę.

Mamy za sobą wielką tradycję.

Za nami są złote korony Daniela Halickiego, za nami

czerwono-czarne sztandary Bandery i za nami zielono-białe

karpackie lwy. Nie oddamy naszego miasta.

Niech przychodzą. Przyszli tu w czterdziestym czwartym i

krwią torowali sobie drogę aż do sześćdziesiątego pierwszego.

Chciałem wam tylko przypomnieć, kim byli banderowcy.

Kiedy Stalin chciał deportować Czeczenów, on

Tych dumnych, twardych kozaków w ciągu jednej nocy w wagonach towarowych

wywiózł. A żeby rozprawić się z banderowcami,

nawet dwudziestu lat było mało. Wiecie, co jest najważniejsze, proszę państwa,

w tym symbolu, przy którym dziś stoimy?

Najważniejsze nie jest to, że był Bandera, który był wodzem, lecz

najważniejsze jest to, że po nim zostali banderowcy.

Banderowcy to ludzie, którzy zmusili Moskali do szanowania

Ukraińców. Jeśli wcześniej mogli zapytać: „No co, chochły,

jak tam?” A my odpowiadamy: „W porządku,

ale nie jesteśmy chochłami, jesteśmy banderowcami!” I wtedy im,

proszę państwa, tym azjatyckim psom, od razu

zamyka się pysk. I tu, we Lwowie, nie będą nam

dyktować. Tam mają prezydenta, tam mają

kupione sądy, tam mają rząd, tam mają władzę.

We Lwowie nie mają władzy.

Mają generała-gubernatora, tak jak kiedyś było w Małorosji.

Ale u nas we Lwowie jest własna banderowska czerwono-czarna

władza. I w Tarnopolu, i w Iwano-Frankiwsku.

To władza wybrana przez naród i dla narodu.

Rozumiecie, że tamtych sędziów, tamtego rządu i tamtego

prezydenta my z wami nie wybieraliśmy. Zgadza się?

Tak!

A zatem to nie jest nasza władza i żadnych zobowiązań wobec niej nie

mamy. Niech tam sobie szaleją,

niech myślą, co chcą, ale ani nie odbiorą Banderze

tytułu bohatera, ani nam nie odbiorą naszego miasta.

Wiecie co, towarzystwo, kiedy ktoś powiedział tu, że to zagrożenie

dla państwowości, proszę was, zapomnijcie. Państwa

nie ma. Jest kraj

Ukraina i są Ukraińcy. A zamiast państwa

są burżuje, pasożyty, bandyci, którzy

dziś weszli nam na głowę i myślą, że będą tam siedzieć wiecznie.

Ale powiem wam, historia uczy: taka władza nawet na

Nie utrzyma się na bagnetach, nie mówiąc już o gumowych pałkach milicyjnych.

Dlatego niech nie czekają, niech nie czekają, że

banderowcy będą włóczyć się po lasach, a oni, jak enkawudziści, będą

ich wyłapywać. To my ich będziemy wyłapywać na

ulicach naszego ukraińskiego miasta Lwowa.

Chwała narodowi!

Śmierć wrogom!

Do zwycięstwa, towarzysze! Chwała zwycięstwu!

Chwała!