Transcript · Greek → English
Greek → English transcript
It is Saturday and I am on call at the hospital on Tuesday, and I left on that Tuesday.
I do not know where else this happens except in Greece.
I left the hospital in the morning, at eight o’clock, running.
To go to my first room, which is fifteen minutes away, to take a shower, to eat, to change clothes
and I did not manage to go.
It became nine o’clock, they called me that my child had come.
What should I do, I must not go. I am on call, I am not on call.
Even if I wanted to take a shower and they have told me that I can leave the hospital.
How will I leave the hospital when you do not have a child.
What should I say, that I cannot come because I left for a bit.
I must come to take a shower, to eat, to change clothes.
When they do not train the doctors, because the other hospitals have shortages.
They make her be on call every day.
Nor the answer that you can stay at home and if we need you, we will call you.
This is soul-crushing for a doctor.
I cannot be away somewhere for so many days except from the hospital
and when you need me, you will call me, because you have needed me at all hours.
So you have been calling me at all hours, and I am afraid to go to the room to be separated, because you have been calling me.
The second chapter, I have been here since Tuesday.
Tuesday, Wednesday, Thursday, Friday, and today is Saturday.
It is Thursday, it marks the sixth day.
Monday I am leaving.
And this will not escape.
Because I have registered that I will be a rural doctor for all my specialty.
Because I am not showing where it is produced.
Even though his salary shows at fourteen to fifteen.
But there is not necessarily that for doctors.
And I am very tired.
I have also had an anxiety episode.
I do not want it to stand out.
I do not want it to stand out.
I am tired. I cannot.
End the class.
It is not working.
End of transcript · 373 words · machine translated
Original transcript (Greek)
Είναι Σάββατο και είμαι στο νοσοκομείο την τρίτη και έφυγα εγώ αυτήν την τρίτη. Δεν ξέρω που αλλού συμβαίνει αυτό εκτός από την Ελλάδα. Έφυγα το πρωί από το νοσοκομείο, 8 η ώρα τρέχοντας. Να πάω στο πρώτο δωμάτιο, το οποίο είναι 15 λεπτά μακριά, για να κάνω μπάνιο, να φάω, να αλλάξω ρούχα και δεν πρόλαβα να πάω.
Πήγε 9 η ώρα, μου πήραν τηλέφωνο ότι ήρθε ο παιδάκι μου. Τι να κάνω, δεν πρέπει να πάω. Εφημερεύω, δεν εφημερεύω. Ασχεδόν αν εγώ ήθελα να κάνω μπάνιο και μου έχουν πει ότι μπορώ να φεύγω από το νοσοκομείο. Πώς θα φύγω από το νοσοκομείο όταν δεν έχετε παιδί. Τι να πω, ότι δεν μπορώ να έρθω γιατί έφυγα λίγο.
Πρέπει να έρθω να κάνω μπάνιο, να φάω, να αλλάξω ρούχα. Όταν δεν ταινιούν τους γιατρούς, γιατί έχουν ελείψει τα υπόλοιπα νοσοκομεία. Τη βάζουνε να εφημερεύουνε κάθε μέρα. Ούτε η απάντηση ότι μπορείς να είσαι στο σπίτι σου και άμα σε χρειαστούμε θα σε φωνάξουμε. Αυτό είναι ψυχοφόρο για έναν γιατρό.
Δεν μπορώ να είμαι τόσες μέρες κάπου εκτός από το νοσοκομείο και όταν με χρειάζεται θα μου φωνάξετε γιατί με έχετε χρειαστεί όλες τις ώρες. Οπότε με φωνάξετε όλες τις ώρες και φοβάμαι να πάω στο δωμάτιο να ξεχωριστεί γιατί με φωνάξετε. Το δεύτερο τεφάλαιο, είμαι εδώ από την Τρίτη. Τρίτη, Τάξε Πέμπτη, Πολυσκευή και σήμερα είναι η Σάββα.
Είναι πέμπτη, σημερώνει η έκτη μέρα. Δευτέρα φεύγω. Και αυτό δεν ξεφύγει. Γιατί έχω απογράψει ότι θα είμαι αγροτικός γιατρός για τα πάντα διδικότητα. Γιατί δεν δείχνω που παραγεί.
Παρ' ότι η μισαγδεία του δείχνει σε 14-15. Δεν υπάρχει όμως απαραίτητα για τους γιατρούς. Και είμαι πολύ κορασμένη. Έχω πάθει και μία αγωσία. Δε θέλω να ξεχωριστεί.
Δε θέλω να ξεχωριστεί. Είμαι κορασμένη. Δεν μπορώ. Κλείστε το μαθήμα. Δεν βγαίνει.
