Transcript · Spanish → Greek
Public Address on Corruption and Legacy
Όπως βλέπετε όλοι εσείς, όσοι είμαστε συγκεντρωμένοι εδώ
αποτελούμε μέρος της Εκτελεστικής Εξουσίας,
του Εκτελεστικού Οργάνου, του οποίου
έχω εγώ την ευθύνη, με εξαίρεση ένα άτομο.
Είναι ο γενικός εισαγγελέας που είναι εδώ, αυτός δεν ανήκει στην Εκτελεστική Εξουσία.
Και είναι εδώ για έναν πολύ απλό λόγο.
Και είναι επειδή
θέλω να του ζητήσω δημόσια
να
ερευνήσουμε όλους όσοι είναι εδώ.
Προς τα πίσω και προς τα μπροστά.
Φαντάζομαι πως, ε, δεν, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, έτσι;
Κάποιος μου είπε: «Τίποτα, είναι δικό μου, κι εσύ δεν, δεν, δεν φοβάσαι τον
θάνατο;» Του είπα: «Όχι, βέβαια, κανείς δεν θέλει να πεθάνει».
Δεν θέλω να πεθάνω, αλλά ξέρω πως θα πεθάνω
κάποια μέρα, όπως όλοι. Αν υπάρχει κάτι από το οποίο δεν μπορείς να ξεφύγεις, είναι ο
θάνατος.
Όλοι όσοι είμαστε εδώ, στο
γιατί σε εκατό χρόνια, δεν θα υπάρχει κανείς ζωντανός.
Κανείς από όσους είμαστε εδώ, ούτε— τ-το πιο πιθανό είναι πως
κανείς δεν ξέρει πώς λένε τον πατέρα του παππού του.
Αλλά
υπάρχει κάτι που όντως φοβάμαι,
και είναι να αφήσω κακή κληρονομιά. Και υπάρχουν
πρόεδροι, κάποιοι στη φυλακή, άλλοι
φυγάδες, αλλά οι περισσότεροι θυμούνται ως
κλέφτες.
Δεν θέλω να με θυμούνται ως τον κλέφτη.
Γι' αυτό δεν κλέβω,
γιατί δεν θέλω να με θυμούνται ως τον κλέφτη ή τον διεφθαρμένο.
Αλλά υπήρξε ένας πρόεδρος, ο πρόεδρος Ντουάρτε,
που ο κόσμος έλεγε τότε:
«Ο πρόεδρος δεν είναι κλέφτης»,
αλλά περιστοιχιζόταν από κλέφτες.
Και κάποια στιγμή αντιπροσώπευε μια ελπίδα για, για τον λαό
του Ελ Σαλβαδόρ. Αλλά αν όντως δεν έκλεψε,
τι ανόητος που ήταν,
γιατί ήταν η ελπίδα του λαού.
Δεν άγγιξε ούτε ένα σεντ.
και κηλίδωσε την υστεροφημία του επειδή περιτριγυριζόταν από κλέφτες.
Άρα, αυτό δεν θα μου συμβεί.
Δεν θα είμαι ο πρόεδρος που δεν έκλεψε, αλλά περιτριγυριζόταν από
κλέφτες. Αλλά ας με θυμούνται ως τον πρόεδρο
που δεν έκλεψε και δεν άφησε κανέναν να κλέψει.
Και έστειλε φυλακή όποιον έκλεψε.
Υπάρχουν ήδη δυο που είναι στη φυλακή.
End of transcript · 322 words · machine translated
Original transcript (Spanish)
Como pueden ver ustedes todos, los que estamos aquí reunidos son parte del Ejecutivo, del Órgano Ejecutivo, que es el que, del cual yo estoy encargado, a excepción de una persona. Es el fiscal general que está aquí, él no es del Ejecutivo.
Y está acá por una razón bien sencilla. Y es porque le quiero pedir en público de que investiguemos a todos los que están acá.
Para atrás y para adelante. Yo me imagino que, pues no, no hay ningún problema, ¿no? Hay una persona que me dijo: "Nada, es mío, ¿y tú no, no, no, no le temes a la muerte?" Yo le dije: "No, pues claro, nadie se quiere morir". Yo no me quiero morir, pero yo sé que me voy a morir
algún día, como todos. Si hay algo que no se puede escapar es de la muerte. Todos los que estamos aquí en, pues en cien años, pues no va a haber nadie vivo. Nadie. Ninguno de los que estamos aquí, ni-- lo má-más probable es que
nadie sabe cómo se llama el papá del abuelo de uno. Pero hay algo que yo sí le tengo miedo, y es a dejar un mal legado. Y hay presidentes, unos presos, otros
fugitivos, pero la mayoría son recordados como ladrones. Yo no quiero ser recordado como el ladrón. Entonces, yo no robo, porque no quiero ser recordado como el ladrón o el corrupto.
Pero hubo un presidente, el presidente Duarte, que la gente decía en ese entonces: "El presidente no es ladrón", pero se rodeó de ladrones. Y en algún momento representó una esperanza para, para el pueblo
salvadoreño. Pero si acaso es verdad que él no robó, qué tonto fue, porque él era la esperanza del pueblo. No tocó un centavo y manchó su legado por rodearse de ladrones.
Entonces, a mí no me va a pasar eso. Yo no voy a ser el presidente que no robó, pero se rodeó de ladrones. Pero que me recuerden como el presidente que no robó y que no dejó que nadie robara. Y al que robó lo metió a la cárcel.
Ya hay un par que ya están en la cárcel
