Transcript · Persian → English
Discussion on Israel and Egypt Relations
No one thinks that America and Israel will fall into humiliation.
70 years ago, more than 70 years ago,
I was transferred from the blessed seminary of Tehran, namely the Marvi School, to the Feyziyeh School.
It was the very day that Israel had attacked Egypt.
I was walking in front of the library of Feyziyeh School,
to see what they were saying, what Borujerdi and others would do.
All these comings and goings resulted in this:
that they were wondering whether Borujerdi is permitted...
to hold a prayer gathering—meaning prayer, not politics—a congress.
to hold a prayer gathering for Muslim Egyptians who were caught by Israel, or not?
Whether they have permission or not? And in the end, Borujerdi and others had permission.
This is from 70 years ago.
The late Borujerdi, as you know, was not one to get involved in politics, and...
He wasn't like other great figures like Kashani and others, so he just wanted to hold a prayer, what do they call it?
They wanted to organize a prayer gathering for the people of Egypt.
That against Egypt, Israel... in the end, Israel couldn't defeat them.
That's how we were.
There is an enlightened saying that reminds you of your past,
Your past, and your present. Therefore, we must be grateful night and day
that from a level where we weren't even counted, we reached a place where two superpowers...
Isn't this a miracle? Does a miracle have to be moving a stone?
A miracle means doing something that no one else can do.
Did we ever think we would crush two superpowers?
Did we ever think so?
Did the world think so?
Did they themselves think so?
Seventy years ago, Mr. Borujerdi wanted to build a school in Qom...
In Qom, well, anyway...
They wished that he could at least build a toilet.
He wanted to build a school, but he couldn't.
Yes, look at us now.
This is how it came to be.
It would be very ungrateful
if we didn't show some gratitude.
End of transcript · 343 words · machine translated
Original transcript (Persian)
هیچ کس فکر نمیکند که امریکا و اسرائیل به ذلت میافدند. من 70 سال قبل، قبل از 70 سال، از حوض پرورکت تهران، یعنی مرسی مروی، منتقل مرسی فیضیه شد. همون روزی بود که اسرائیل حمله کرده بود به مصر. من این جلوه کتاب خونه مرسی فیضیه قدم میزدم.
ببینم که اینا چی میگن؟ آیا بروجهدی چی کار باقی بگانه اینا؟ تمام این رفته آمده های این با نتیجه این شد که همین ها متحقیر بودن که آیا آیا بروجهدی مجاز است؟ یه مجلس دعا یعنی دعا، نه سیاست، یه کنگره. یه مجلس دعایی برای مصریهای مسلمان بگیره که گرفتار اسرائیل نشدن یا نه؟
آیا اجازت دارن یا نه؟ و بالاخره هم برنوی اینا اجازت دارن. اینو از هفته فیل قبل ما. مرغم بروجهدی مستحضرت اونچنان که بارد سیاست بشه و سه بزرگان دیگر مثل پاشانی اینا که نبود که ایشون فقط یه دعایی هم چی میگن؟ میخواستن یه مرسی دعایی برای مردم مصر تشکیل بدن
که علیه مصر اسرائیل، بالاخره اسرائیل اینا را از پا درنهایی نخشد. ما اینجور بودیم دیگه. یه بیان نورانی هستمی دارد که فهمونشون سابقه تون رو بیا تون داره، اون سابقه تون، این لحظه تون. بنابراین ما الان شب روز باید شاکر باشیم که از اون درجه که اصلا ما را به حساب نمی آوردن به جای رسیدیم گیلدو عبر خطرت حمله کرده دستو مولد.
این موجیزه نیست؟ موجیزه حتما اینه یه سنگ رفت بذاره. موجیزه یعنی کاری که کسی دیگه کسی نمی کنه. هیچ فکر میکردیم که دو عبر قدرت رو ما چوماله کنیم. هیچ فکر میکردیم. دنیا فکر میکرد.
خود اونا فکر میکردند. از کدم ما هفته سال قبل آبادیم این آقای بروزیدی بشنیم پس یه مدرسه دعا برگرد و در تو دست. دعا که خب دیگه دیگه، بیشتر آرز کردن که این مست در دفتاری استرالیه شما یه مدرسه دعا برگرد. نتونست.
آره شدیم. این همجوری پیدا شد. خیلی بینصافی هست. یکنه ما مثلا یه حق شناسی نرم بودیم.
