Poetic Reflection on Loss and Connection
Tu voz es como la de un pato que alza el vuelo de las estacas.
como la de un pato que alza el vuelo de las estacas.
Tímida, sorprendida, indecisa,
la oigo.
Y eres tan bella como un arcoíris.
tan bella como un arcoíris.
Multicolor y a punto de irse,
te veo.
Y yo, bajo la lluvia,
soy un viajero.
Debo recorrer
el camino mojado.
Cada día, cuando llego, lo veo aquí el primero de la fila.
Le damos su leche.
Después se la damos a nuestros clientes, a quienes están esperando.
O sea, todos somos como una familia aquí.
Cada día repartimos así junto a este pequeño amigo. repartimos así junto a este pequeño amigo.
¿Quién está el primero en la fila?
Está este gato. Después de él está la señora.
Es decir, el gato es el primero de la fila.
Como al gato le gusta la leche, se pone al frente.
Y cuando llega el lechero, le da prioridad antes que a los demás.
Después del
amigo que sigue.
Si hablo,
mis lágrimas
me ahogarán.
Lo sé,
lo oigo,
lo veo.
No puedo hablar.
En esta noche
de separación, tú
No creas que no digo nada.
No puedo hablar.
End of transcript · 201 words · machine translated
Original transcript (Turkish)
Kazlıklardan havalanan bir ördek gibi sesin. Ürkek, şaşkın, kararsız duyuyorum. Ve sen bir gökkuşağı kadar
güzelsin. Rengarenk ve az sonra gidecek, görüyorum. Ve ben yağmurlar altında bir yolcu.
Islak yoldan gitmek zorundayım. Her gün ilk geldiğimde onu burada görüyorum ilk sırada. Onun sütünü veriyoruz. Ondan sonra müşterilerimize veriyoruz, bekleyenlerimize.
Yani biz hepimiz bir aile gibiyiz burada. Her gün böyle bu minik dostumuzla birlikte dağıtım yapıyoruz. En ön sırada kim var? Bu kedi var. Onun sonra bayan var. Sırası birinci kedide yani.
Kedi sütün tadını aldığı için en öne geçiyor. Sütçü de gelince ilk önce ona veriyor sırayı. Ondan sonraki arkadaştan başlıyor. Konuşursam
gözyaşlarım beni boğacak. Biliyorum, duyuyorum, görüyorum.
Konuşamıyorum. Bu ayrılık akşamında sen sustuğuma bakma. Konuşamıyorum.
