Transcript · Dutch → English
Dutch → English transcript
My ex-partner and I were together for thirteen years.
He is of Turkish descent and I am of Dutch descent.
We met when I was eighteen. For love, I
moved for him and left my father's house behind.
My mother died young in my life.
My relationship with this man was never easy. He was always very dominant.
His will was law, but I loved him very much.
He was my whole world.
In October 2022, I became pregnant by him.
When I was three months pregnant, we married for the ima.
Our first child was born in 2023.
After this, I became pregnant again after five months with our second child.
Now, the situation is that my ex-husband has not worked for three years.
He was fired and has not felt like doing anything anymore.
He received a severance payment and is currently still receiving benefits.
Every day I am told that working is pointless, that we do not need money.
He does not want to take his responsibility with two young children.
I have discussed this with him several times and with his mother,
but all I am told is that I have to be patient and that he really is doing his best.
That I should just go to work and he will watch the children.
I often pay the bills and when we do fun things with the children, it comes out of my pocket.
We are together in a house 24/7 and he meddles in everything.
I am just waiting on him and the gentleman just sits on his butt gaming all day.
If I say, go look for a job, make something of your life, I am a nag.
I cannot stand living like this anymore and I feel terrible for my children
that he takes everything so lightly and does not fulfill his role as a father and a man.
He does not want to take responsibility and that has driven me to despair.
I shout at him and criticize him every day.
This is not who I am and not who I want to be.
In the meantime our relationship has ended and he has gone to live elsewhere.
I have been left behind with the children.
End of transcript · 378 words · machine translated
Original transcript (Dutch)
Mijn ex-partner en ik zijn dertien jaar samen geweest. Hij is van Turkse afkomst en ik van Nederlandse. We leerden elkaar kennen op mijn achttiende. Voor de liefde ben ik voor hem verhuisd en heb ik mijn vaders huis achtergelaten. Mijn moeder is jong overleden in mijn leven.
Mijn relatie met deze man was nooit makkelijk. Hij was altijd erg dominant. Zijn wil was wet, maar ik hield veel van hem. Hij was mijn hele wereld. Oktober 2022 raakte ik zwanger van hem. Toen ik drie maanden zwanger was, zijn wij voor de ima getrouwd.
Ons eerst kindje werd geboren in 2023. Hierna werd ik na vijf maanden alweer zwanger van ons tweede kindje. Nu is het zo dat mijn ex-man al drie jaar niet werkt. Hij is ontslagen en heeft er allemaal geen zin meer in. Hij heeft een ontslagvergoeding gekregen en ontvangt momenteel nog een uitkering.
Ik krijg dagelijks te horen dat werken onzin is, dat we geen geld nodig hebben. Hij wil zijn verantwoordelijkheid niet nemen met twee jonge kinderen. Ik heb meerdere malen dit met hem besproken en met zijn moeder, maar ik krijg alleen maar te horen dat ik geduld moet hebben en dat hij toch zijn best doet. Dat ik maar moet gaan werken en hij wel op de kinderen let.
Vaak betaal ik de rekeningen en als we leuke dingen doen met de kinderen, komt dit uit mijn zak. 24-7 zitten wij samen in een huis en bemoeit hij zich overal mee. Ik zit hem maar te bedienen en meneer zit maar op zijn kont de hele dag door te gamen. Als ik zeg, ga nou eens werk zoeken, maak wat van je leven, ben ik een zeur. Ik kan er niet meer tegen dat ik zo moet leven en vind het voor mijn kinderen heel erg
dat hij zo makkelijk over alles denkt en niet zijn rol als vader en man nakomt. Zijn verantwoording wil hij niet nemen en dat heeft mij tot wanhoop gebracht. Ik schreeuw tegen hem en geef hem dagelijks kritiek. Dit is niet zoals ik ben en wil zijn. Inmiddels is onze relatie verbroken en is hij elders gaan wonen.
Ik ben achtergebleven met de kinderen.
