Struggles of Stay-at-Home Parenting

Choć uwielbiam być w domu, jest to też kurewsko izolujące,

stary.

Czuję, że żyję tym samym życiem, przeżywam ten sam dzień w kółko.

Wow.

A potem jestem z maluchem,

który jest bardzo głośny, ale kocham go nad życie.

Nie oddałabym go za nic w świecie, ale nienawidzę być uwięziona w domu przez cały

dzień. Nikt mnie nie odwiedza. Nigdzie nie mogę wyjść.

Nie mam pieprzonego samochodu.

Czuję się tak kurewsko odizolowana,

i chcę tylko, żeby przestało być aż tak jak teraz, ale nie mogę, bo

nie pracuję, kurwa. Muszę się nim zajmować, bo nie mamy

żadnej pomocy.

Więc jestem w domu, ale nie mam samochodu.

„Och, to masz za to, że zostałaś nastoletnim

rodzicem”. O mój Boże, pierdolić to.

Mam dość tego słuchania.

Po prostu mam dość siedzenia w tym samym miejscu

każdego dnia, siedząc na

ta sama kanapa każdego dnia, w tym samym domu każdego dnia.

I jakby nigdzie nie można pójść. Nigdzie nie można chodzić, bo wszędzie jest

trochę za

daleko.

To takie wkurzające, a potem jest jeszcze ten maluch, który

nie chce słuchać.

On nie, nie chce chodzić na spacery. Nie chce robić nic z tych rzeczy.

Cały czas urządza sceny i wpada w histerię.

Chciałabym tylko mieć jakieś środki. Chciałabym mieć jebany samochód czy coś.

Ale jeśli kupię samochód, to jak mam za to zapłacić?

Jak mam zapłacić za tamto?

To takie frustrujące.

Jak ludzie sobie radzą? Jak ludzie zostają mamami w domu,

nie mając niczego?

Bez samochodu, bez pieniędzy, bez niczego. No, po prostu…