Transcript · English → Polish
Discussion on Black Magic and Satanism
Czy uważa pan czarną magię za czystą fikcję, czy jest w niej trochę prawdy?
Trochę prawdy?
Sto procent prawdy. W czarnej nie ma nic
magii fikcyjnego
w żadnym razie. To fakt. To fakt,
który, istnieje od kilku tysięcy
lat.
To znaczy, gdy mówimy o czarnej magii, mówimy o satanizmie, nekromancji,
alchemii, czarownictwie, kulcie, kulcie Szatana, um, kulcie
mrocznych sił, czy to voodoo, juju, czy to coś praktykowanego w
świecie zachodnim czy wschodnim, czy to, um,
łatwe do zdefiniowania czy trudne, zakon ścieżki lewej ręki, to, to
podążanie za tym, podążanie za tamtym.
To zasadniczo kult siły zła ucieleśnionej
przez Szatana, Lucyfera, książąt ciemności i ich
legiony i tak dalej. W bardzo prostym sensie.
Oczywiście, sięga to znacznie głębiej. To
jest faktem.
To rozpaczliwie niebezpieczny fakt.
To istnieje. Istnieje dziś wokół nas.
Satanistyczne ceremonie odbędą się dziś wieczorem w Wielkiej Brytanii,
z całą pewnością. Proszę zapytać dowolnego księdza, dowolnego przedstawiciela
organów ścigania, a powiedzą panu,
że satanizm jako taki
istnieje, i istnieje od tysięcy lat.
Człowiek czcił diabła dłużej, niż czcił, hm, być może jakąś
uznaną postać religijną. Czy sądzi pan, że grozi panu niebezpieczeństwo przez
naśladowanie tego przed
kamerą? Nie. To ciekawe pytanie, ponieważ
hm, muszę przyznać,
że przyszło nam to do głowy, gdy odprawialiśmy niektóre z tych ceremonii.
Widzi pan, gram, jak już mówiłem, księdza.
Różne ceremonie, które odprawia kapłan, w tym
przypadku ja, oraz członkowie jego grupy lub kowenu,
są ceremoniami bluźnierczymi, całkowicie bluźnierczymi i bezbożnymi.
Muszą takie być. To znaczy,
muszą być bezbożne i bluźniercze, by były skuteczne.
To część rytuału i wierzeń tych ludzi,
że aby
uczynić jakąkolwiek ceremonię w pełni skuteczną, musi ona
być dokładnym, diametralnym przeciwieństwem prawdziwej ceremonii.
To znaczy, jeśli robisz znak krzyża,
robisz go tak, do góry
nogami. Jeśli zamierzasz przeprowadzić satanistyczną
ceremonię, czy
to chrzest, czy określona grupa ludzi próbuje czegoś takiego jak
przywołanie
żywiołaka lub stworzenie, tej, tej idealnej sytuacji dla zła
ducha lub próbując wzbudzić złe wibracje i tak dalej, podłączają się, że tak
powiem, do siły zła, jak do centrali telefonicznej
lub telefonu.
Aby było to skuteczne, musi zostać odprawione, jak już
powiedziałem, przez osobę wyświęconą, tj.
księdza, i musi też zostać odprawione na
poświęconej ziemi.
W tym filmie ja, jako ksiądz, odprawiam te
obrzędy, takie jak chrzest,
w imię Mrocznego Pana, w prawdziwym kościele.
Otóż,
oczywiście jestem aktorem, przynajmniej mam nadzieję, że ludzie tak uważają,
i
dlatego jestem aktorem grającym rolę.
Tak samo pozostali ludzie przed kamerą, którzy biorą udział w ceremonii
razem ze mną. Wszyscy gramy.
Poprosiłem rodziców dziecka, prawdziwego dziecka, które ochrzciłem w
w tym prawdziwym kościele w bluźnierczy sposób, czy mieli coś przeciwko temu,
czy ich to nie niepokoiło. To pięciotygodniowe dziecko,
a rodzice, którzy są bardzo
młodzi, powiedzieli: „Nie, nie niepokoi nas to. Jesteśmy katolikami.
Nasze dziecko zostanie ochrzczone przez katolickiego księdza.
Powiemy mu o tym, ale nie niepokoi nas to”.
A ojciec podał najbardziej
rozsądny powód. Powiedział: „To tylko film”. A
jeśli potrafisz o tym myśleć
w ten sposób, dobrze.
Mam dość bujną wyobraźnię, a niektórzy ludzie, którzy
pracowali ze mną
przy tej sekwencji, też, hm,
o tym rozmawiali, i czuliśmy się trochę nieswojo.
Wiesz, mówisz straszne rzeczy, i mówisz je na
poświęconej ziemi. Ale wtedy odzywa się twoja druga strona,
ta logiczna,
i mówi: „Słuchaj, jesteśmy tylko aktorami, którzy to robią, wiesz.
Tak naprawdę tego nie robimy.
Spoglądaliśmy trochę na dach, żeby zobaczyć czy, eee, są jakieś oznaki, że spada
nam na głowy, ale nic się nie stało, i myślę, że o wiele bardziej martwiliśmy się
upuszczeniem dziecka niż tym, że zawali się na nas.
Eee, skoro już o tym mowa, może warto, warto powiedzieć,
zabawne,
eee, eee, wspomnieć, że, eee, dziecko z pewnością odpłaciło mi
pięknym za nadobne. Kiedy doszło do właściwego chrztu
dziecka,
już wam powiedziałem, że rodzice nie mieli nic przeciwko,
ponieważ robiłem
znak krzyża na czole dziecka rzekomo krwią, do góry
nogami, i chrzciłem dziecko w służbie
Mrocznego Pana.
A dziecko, eee, najwyraźniej zaczynało się trochę nudzić i marznąć,
i, eee,
dziecku nie podobało się, że zabrano je od rodziców i trzymano w moich ramionach
a potem trzymano w
ramionach kogoś innego i, eee, robiło strasznie dużo hałasu.
Zacząłem mówić bardzo cicho, i zapadła zupełna, całkowita cisza,
co zrobiło wrażenie na wszystkich, a ja sam, eee, pomyślałem: „Cóż, wiecie, ono
słucha”. Wpatrywało się we mnie ze sztywnym skupieniem.
I nagle zrozumiałem, dlaczego panowała ta zupełna cisza i to sztywne
skupienie. Dziecko odpłacało się w sposób, w jaki
które znało najlepiej,
po całym moim ciele… i po całej
damie, która trzymała dziecko.
Cóż, mogę tylko powiedzieć, że świadczy to o naszej samokontroli
że nikt z nas nie wybuchnął
śmiechem, bo oczywiście było to niezwykle zabawne.
Dlaczego nastąpiło ponowne zainteresowanie tym tematem?
Szczerze mówiąc, nie wiem. Zadawano mi to pytanie na całym
świecie.
Rozmawiałem z ludźmi, którzy są poważnymi, zawodowymi badaczami
okultyzmu.
Rozmawiałem z człowiekiem, który napisał całą książkę o okultyzmie w Ameryce pod tytułem
The
Occult Explosion.
Myślę, że to forma eskapizmu.
To fakt, że w dzisiejszych czasach żyjemy w
nieco nieprzyjaznym świecie pod wieloma względami, o czym nie muszę nawet
mówić. Wszyscy wiedzą, że to fakt.
A ludzie nieustannie szukają wyjścia,
czy to, by zaspokoić własne pragnienia, czy też, eee,
znaleźć wyjście z własnej samotności
czy też szukać władzy
albo fizycznych przyjemności czy jakkolwiek to nazwać.
Myślę, że to
zawsze kwestia ludzi szukających drogi
wyjście, wyjście awaryjne, ucieczkę. Jakiś rodzaj zaworu bezpieczeństwa
który pomoże im spuścić parę.
Nie zdają sobie sprawy, jak niebezpieczne jest angażowanie się w to pod tym względem, ponieważ
nieuchronnie zaczynają od niższego poziomu, a potem całkowicie dostają się pod
kontrolę przywódców, ponieważ przywódcy istnieją.
Mają takie same stopnie w kościele zła, jak w
dobrym kościele. Mają. Mają stopnie w hierarchii
kapłaństwa, tak jak wy macie biskupów diakonów, arcybiskupów i kardynałów
i tak dalej. Macie różne stopnie i szczeble, takie jak
Magister Templi, Mistrz Świątyni, Ipsissimus, czyli taki numer jeden,
najważniejszy człowiek. A to nie jest tylko okultystyczne,
eee,
okultystyczne, eee, pisanie dla samego pisania.
To fakt, a ludzie naprawdę w to wierzą.
Właściwie w Los Angeles jest kościół zwany
Kościołem Szatana,
którym kieruje człowiek o imieniu Anton Szandor LaVey,
który napisał dwie książki. Nie jestem pewien, czy chciał, by traktowano go
nazbyt poważnie,
bo oczywiście, gdyby tak było,
no, prawdziwy i pełny satanizm, nie zostałby dopuszczony.
Ale przesłał mi po egzemplarzu obu swoich książek,
no, ponieważ zobaczył zdjęcie, które zrobiłem z
Sammym Davisem Jr.
w którym grałem diabła, takiego bardzo nowoczesnego diabła,
Lucyfera.
To nazywało się „Poor Devil”, film zatytułowany „Poor Devil”. To
było bardzo zabawne.
To była komedia. I wysłał mi kopię jednego z tych
książki,
eee, które miały nagłówek, eee,
Regi Satanas, co znaczy, eee, Szatan jest królem, mniej więcej.
A pod spodem napisał: „Dla Christophera Lee,
świetnego aktora i doskonałego diabła,”
Anton Szandor LaVey. Cóż, uznałem to za komplement.
Nie sądzę, by miało to być traktowane zbyt poważnie.
To wszystko jest jawne, ale prawdziwa rzecz to coś,
czego nie byłbym
gotów omawiać. Nigdy nie uczestniczyłem w ceremonii tego
rodzaju.
Nie zacząłbym nawet mówić o tym, co naprawdę dzieje się podczas Czarnej Mszy,
ponieważ jest to tak przerażająco bluźniercze i tak odpychające,
i tak niewiarygodnie ohydne.
To nie tylko kwestia setek lat rytuału, ale tego, co naprawdę się dzieje, co
ludzie naprawdę robią i co robi się z hostią, i co
robi się z kielichem, i
tak dalej. To coś, czego nie byłbym gotów
omawiać publicznie.
Wystarczająco wiele osób o tym pisało. Juris Karl Straume pisał o tym.
Czy możemy— Dennis Wheatley też, oczywiście.
Jak to się stało, że zagrał pan Scaramangę w filmie o Jamesie Bondzie pt. Człowiek
ze złotym pistoletem?
Czy mogę, zanim przejdziemy do tego tematu, tylko zaznaczyć, że, eee, tak
przy okazji,
że to, co omawiałem i o czym wam mówiłem, o tych wszystkich
eee,
strasznych rzeczach, w żadnym razie nie pochodzi z wiedzy od wewnątrz.
Nie mam, jak mówiłem, żadnej prywatnej linii
która dostarcza mi
takich informacji. Nie wiem o tym więcej niż ktokolwiek inny,
kto może przeczytać o tym w
książce
End of transcript · 1,316 words · machine translated
Original transcript (English)
Do you regard black magic as being purely fictitious, or is there some truth in it? Some truth? 100% truth. There is nothing fictitious about black magic in any way whatever. It is a fact. It is a fact,
uh, which has existed for several thousand years. I mean, when we talk about black magic, we are talking about Satanism, necromancy, alchemy, witchcraft, the worship of, of Satan, um, the worship of dark forces, whether it's voodoo, juju, whether it's something practiced in the
Western world or the Eastern world, uh, whether it's, uh, easily defined or not easily defined, the order of the left-hand path, the, the following of this, the following of that. It is basically the worship of the force of evil as embodied by Satan, Lucifer, the princes of darkness and their
legions, and so on. In a very simple sense. Of course, it goes much more deeply than that. It is a fact. It is a desperately dangerous fact. It does exist. It exists around us today.
Satanic ceremonies will be happening in Britain tonight, very definitely. Ask any priest, ask any member of the forces of law and order, and they will tell you that Satanism as such, it's there, and it has been for thousands of years.
Man has worshiped the devil longer than he has worshiped, um, perhaps an established religious figure. Do you think you're in any danger in mimicking it in front of a camera? No. That's an interesting question, because, uh, I must admit
that it did enter our minds when we were performing some of these ceremonies. You see, I am playing, as I told you, a priest. The various ceremonies that are carried out by the priest, in this case myself, and the members of his group or coven, are blasphemous ceremonies, totally blasphemous and totally profane.
They have to be. That is to say, they must be profane and blasphemous to be effective. This is part of the ritual and part of the belief of these people, that in order to make any kind of ceremony totally effective, it must
be the exact diametrical opposite of the real ceremony. That is to say, if you make the sign of the cross, you do it like that, upside down. If you are going to carry out a Satanic ceremony, whether
it's a baptism or a particular group of people doing something like trying to raise an elemental or trying to create a, the, the, the perfect situation for an evil spirit or trying to produce evil vibrations and so on, they plug in, so to speak, to the force of evil, like plugging in on a switchboard
or the telephone. Um, in order for this to be effective, it must be carried out, as I've already said, by a consecrated person, i.e. a priest, and it must also be carried out on consecrated ground.
Now, in this film, I, as a priest, am carrying out these ceremonies, like baptism, in the name of the Dark Lord, in a real church. Now, obviously, I'm an actor, at least I hope people think I am,
and I am therefore an actor playing a part. So are the other people in front of the camera who are taking part in the ceremony with me. We are all acting. I asked the parents of the baby, the real baby that I baptized in
this real church in a blasphemous way, if they objected, if it worried them. It's a five-week old baby, and the parents, who are very young, said, "No, it doesn't worry us. We are Catholics. Our child will be baptized by a Catholic priest.
We will tell him about this, but it doesn't worry us." And the father gave the most sensible reason for this. He said, "It's only a film." And if you can think of it in that way, fine.
I have a rather vivid imagination, and some of the people who were working with me in this sequence were also, um, discussing this, and we felt a little uneasy. You know, you are saying terrible things, and you are saying it on
consecrated ground. But then the other side of you takes over, the logical side, and says, "Look, we're only actors doing this, you know. We're not doing it for real." We were sort of looking at the roof to see if, uh, there was any sign of it falling
in on top of us, but nothing happened, and I think we were far more worried about dropping the baby than it collapsing on us. Uh, while we're on that subject, it might be interesting to, to say, amusing, uh, uh, to mention that, um, the baby certainly got its own
back on me. When it came to the actual baptism of the child, I have already told you that the parents didn't object, because I was making the sign of the cross on the child's forehead in supposedly blood, upside
down, and, and baptizing the child into the service of the Dark Lord. And, uh, the child, uh, obviously was getting a bit bored and a bit cold, and, uh, didn't like being taken away from its parents and held in my arms
and then held in somebody else's arms, and, uh, it was making a rather lot of noise. And I started to speak very quietly, and there was complete and total silence, which impressed everybody, and I, myself, uh, thought, "Well, you know, it's listening." It was staring at me with rigid concentration.
And I suddenly realized why there was this total silence and this rigid concentration. The child was retaliating in the way in which it knew best, all over me- ... and all over the lady who was holding the child.
Well, all I can say is it speaks volumes for our self-control that none of us broke out, because of course it was extremely funny. Why has there been a resurgence of interest in the subject? I honestly don't know. I've been asked this question all over the
world. I've talked to people who are serious professional students of the occult. I've talked to a man who wrote a whole book about the occult in America called The
Occult Explosion. I think it's a form of escapism. It's the fact that in this day and age, we do live in a somewhat disagreeable world in many respects, as I don't have to even talk about. Everybody knows this is a fact.
And people are constantly seeking for a way out, whether it's to gratify their own desires or whether it's to, um, find a way out of their own loneliness or whether it is looking for power or physical indulgence or whatever you like to call it.
I think it's always this question of people looking for a road out, an exit, an escape. Some form of safety valve which will help them to blow off steam. They don't realize how dangerous it is to get involved in this respect because
inevitably they start at a lower level, and then they get absolutely under the control of the bosses because the bosses exist. They have the same ranks in the church of evil as they have in the good church. They do. They have ranks in the hierarchy of the priesthood, just as you have bishops and deacons and archbishops and cardinals
and so on. You have various ranks and grades like Magister Templi, the Master of the Temple, Ipsissimus, the sort of number one top man. And this is not just occult, um, occult, uh, writing for the sake of writing.
This is a fact, and people really believe in this. As a matter of fact, there is a church in Los Angeles called The Church of Satan, which is run by a man called Anton Szandor LaVey, who has written two books. I'm not sure that he intended to be taken
too seriously, otherwise obviously if it was, uh, true and complete Satanism, it wouldn't be admitted. But he sent me a copy of two of his books, uh, because he'd seen a picture I'd done with
Sammy Davis Jr. in which I'd played the Devil, a very sort of modern, up-to-date devil, Lucifer. The thing was called Poor Devil, film called Poor Devil. It was very amusing.
It was a comedy. And he sent me a copy of one of these books, uh, which was headed, um, Regi Satanas, which means, uh, Satan is King, more or less. And he wrote underneath, "To Christopher Lee,
a fine actor and a perfect devil," Anton Szandor LaVey. Well, I took that as a compliment. I don't think that's intended to be taken too seriously. That is all out in the open, but the real thing is something which I wouldn't be
prepared to discuss. I have never attended a ceremony of this kind. I would not even begin to discuss what actually takes place during a Black Mass because it is so appallingly blasphemous and so repulsive and so unbelievably foul.
Not just a question of hundreds of years of ritual, but what actually happens, what people actually do, and what is done to the host, and what is done to the cup and so on. Something I wouldn't be prepared to discuss in public.
Enough people have written about it. Juris Karl Straume has wrote about it. Can we- Dennis Wheatley has too, of course. How did you come to play the part of Scaramanga in the James Bond film, The Man with the Golden Gun? Can I just before we get into that just make a point that, uh, by the,
by the way, that what I've been discussing and what I've been telling you about all these, um, terrible things does not come from inside knowledge by any manner or means. I don't, as I said, have a private line of any kind
which feeds me this sort of information. I know no more about it than anybody else who can read about it in a book
