Transcript · Spanish → Greek
Emotional Journey of Surrogacy and Parenthood
Μέσα μου, κάτι έσπαζε, έτσι;
Ιησού, καλησπέρα.
Συγκινούμαι με…
Όταν το είπε, ένιωσα ότι, ότι κάτι μέσα μου έσπαζε,
έτσι;
Ο Ερνέστο μοιράστηκε μαζί μας στην εκπομπή.
Ότι είμαι μαζί με τον άντρα μου, και πήραμε μια απόφαση που ποτέ δεν
φανταζόμασταν
ότι θα παίρναμε, ε, να καταφύγουμε στην παρένθετη μητρότητα για να γίνουμε
γονείς.
Ξεκινήσαμε τις διαδικασίες πριν από λίγο παραπάνω από δύο χρόνια.
Και τίποτα, ήρθε η είδηση που άλλαξε τα πάντα.
Ε, δεν είναι ένα, ε, τα παιδιά που, που περιμένουμε, αλλά τρία,
τρίδυμα, έτσι; Και τίποτα, από εκείνη τη μέρα, ο άντρας μου ζει με έναν φόβο
που δεν καταφέρνει
να αποβάλει. Το οικονομικό κόστος, δηλαδή ο παιδικός σταθμός, έτσι;
Το φαγητό για τρία, τα ρούχα, οι άγρυπνες νύχτες, όλα επί
τρία. Τον έχει φτάσει ακόμα και να σκεφτεί κάτι που
ποτέ δεν φαντάστηκα,
Νόμιζα πως άκουσα: να δώσουν, να δώσουν για υιοθεσία ένα, ένα από τα μωρά.
Μόνο ένα, να το χωρίσουν από τα αδέρφια του. Για μένα είναι αδιανόητο.
Συγκινούμαι...
Όταν το είπε, ένιωσα πως, πως κάτι
μέσα μου, μου ράγιζε, έτσι;
Χεσούς, καλησπέρα.
Γεια σου, καλησπέρα. Κοίτα, θέλω να— υπερασπιστώ αυτό το ζευγάρι.
Η αλήθεια είναι πως ο άντρας
δεν έχει, δεν έχει αυτό που έχουν οι μαμάδες όταν
γεννούν.
Η ψυχολογία μου άλλαξε την πρώτη φορά που πήρα τον γιο μου αγκαλιά.
Τότε το μυαλό μου είπε: «Τώρα είμαι πατέρας».
Αυτοί λένε: «Έρχεται ένα; Εντάξει, έρχονται δύο;
Εντάξει, αλλά έρχονται τρία». Έπρεπε να τα βγάλω πέρα.
Έχω την πλήρη επιμέλεια, χωρίς δικαιώματα ή δυνατότητα επισκέψεων.
End of transcript · 253 words · machine translated
Original transcript (Spanish)
Dentro de mí se, se me rompía, ¿no? Jesús, buenas noches. Me emociono de... Cuando lo dijo sentí que, que algo dentro de mí se, se me rompía, ¿no?
Ernesto ha compartido con nosotros en el programa. Que, que estoy junto con mi marido, pues tomamos una decisión que nunca imaginamos que íbamos a tomar: eh, recurrir a la gestación subrogada para ser papás.
Comenzamos los trámites hace algo más de dos años. Y nada, llegó la noticia que lo cambió todo. Eh, no uno, eh, son los niños que, que esperamos, sino tres, trillizos, ¿no? Y nada, desde ese día vive mi marido con un miedo que no consigue
soltar. El coste económico, es que si guardería, ¿no? La comida de tres, la ropa, las noches sin dormir, todo multiplicado por tres. Le ha llevado incluso a plantear algo que jamás pensé, pensé escuchar: dar en, dar en adopción a uno, a uno de los bebés.
Solo uno, separarlo de sus hermanos. Para mí es algo im-impensable. Me emociono de... Cuando lo dijo sentí que, que algo dentro de mí se, se me rompía, ¿no? Jesús, buenas noches.
Hola, buenas noches. Mira, yo quiero la-- mandar una lanza a esta pareja. La verdad que el hombre no tiene, no tiene lo que tienen las mamás cuando dan a luz. Mi psicología cambió cuando la primera vez que cogí a mi hijo.
Ahí fue cuando mi cabeza dijo: "Ya soy padre". Ellos: "¿Que viene uno? Bueno, ¿que vienen dos? Bueno, pero es que vienen tres". He tenido que buscarme la vida. Tengo una custodia completa, sin derechos y fines de visita.
