Transcript · Persian → Turkish
Reflections on Historical Events in Iran
Kimse Amerika ve İsrail'in zillete düşeceğini düşünmezdi.
Ben 70 yıl önce, 70 yıl öncesinde, Tahran'ın o bereketli
از حوزه پربرکت تهران یعنی مدرسه مروی،
منتقل مدرسه فیضیه شدم.
İsrail'in Mısır'a saldırdığı gündü.
Feyziye Medresesi kütüphanesinin önünde yürüyordum,
bunların ne dediğini,
Tüm bu gidiş gelişlerimizin sonucu şu oldu: Herkes,
Ayetullah Burucerdî'nin izinli olup olmadığı konusunda şaşkındı, bir dua meclisi,
yani sadece dua; siyaset değil, kongre değil,
Müslüman Mısırlılar için bir dua meclisi düzenlemeye İsrail'in eline
düşmesinler diye. İzni var mıydı, yok muydu?
Ve sonunda izin verdiği anlaşıldı.
70 yıl önceki durumumuz buydu.
Merhum Burucerdî, bilirsiniz, siyasete pek giren biri değildi,
Ayetullah Kaşani gibi diğer büyük şahsiyetler gibi değildi. Kendisi sadece
bir dua meclisi düzenlediğinde bile' Ağa'nın yapması gerekir...' demişti.
Mısır halkı için İsrail'e karşı bir dua meclisi düzenlemek istediler, nihayetinde
İsrail onları alt etmesin diye, ama yapamadı. Biz böyleydik
ما اینجور بودیم دیگه.
işte. Müminlerin Emiri'nden nurlu bir söz vardır, der ki:' Geçmişinizi unutmayın.'
Bu yüzden şimdi gece gündüz şükretmeliyiz ki bizi hiç hesaba
که از اون درجهای که اصلاً ما را به حساب نمیآوردند،
به جایی رسیدیم که دو ابرقدرت حمله کرده دست و پا زدند.
yere geldik. Bu mucize değil mi?
Mucizenin ne olduğunu söylersek, bunun bir mucize olduğunu anlarız.
Mucize, kimsenin yapamadığı bir şeyi yapmak demektir.
İki süper gücü alt edeceğimizi hiç düşünüyor muyduk? Hiç düşünüyor muyduk?
Dünya düşünüyor muydu? Kendileri düşünüyor muydu? O kadar ki,
خود اونها فکر میکردند؟ از بس که ما ۷۰ سال قبل اومدیم
به آقای بروجردی پیشنهاد مجلس دعا برگزار کردن، نتونست.
ama yapamadı. Oysa dua etmenin bir sakıncası yoktu.
Ona dediler ki:' Bu Mısır sıkıntı içinde, bu da İsrail.'
این اسرائیله.
Onlar için bir dua meclisi... Yapamadı. Şimdi bu hale geldik.
حالا شدیم این.
Bu öylece mi ortaya çıktı?
Örneğin minnettarlık göstermezsek bu çok haksızlık olur. Bu şekilde.
End of transcript · 296 words · machine translated
Original transcript (Persian)
هیچ کس فکر نمیکرد که آمریکا و اسرائیل به ذلت بیفتند. من ۷۰ سال قبل، قبل از ۷۰ سال، از حوزه پربرکت تهران یعنی مدرسه مروی، منتقل مدرسه فیضیه شدم. همون روزی بود که اسرائیل حمله کرده بود به مصر.
من این جلوی کتابخونه مدرسه فیضیه قدم میزدم ببینم که اینها چی میگن، آقای بروجردی چیکار باید بکنه اینها. تمام این رفتوآمدهای ما نتیجهاش این شد که همه اینها متحیر بودند که آیا آقای بروجردی مجاز است یه مجلس دعا یعنی دعا، نه سیاست، نه کنگره،
یه مجلس دعایی برای مصریهای مسلمان بگیره که گرفتار اسرائیل نشوند یا نه؟ آیا اجازه دارد یا نه؟ و بالاخره هم معلوم شد اجازه داد. این وضع ۷۰ سال قبل ما. مرحوم بروجردی مستحضرید اونچنان که وارد سیاست بشه
مثل بزرگانی دیگر مثل آقای کاشانی اینها که نبود که. ایشون فقط یک مجلس دعایی هم که میکرد گفت آقای باید... میخواستند یه مجلس دعایی برای مردم مصر تشکیل بدهند که علیه اسرائیل، بالاخره اسرائیل اینها را از پا درنیاره، نتونست. ما اینجور بودیم دیگه.
یه بیان نورانی از امیر دارد که فرمود شما سابقهتون را یادتون نره. بنابراین ما الان شب و روز باید شاکر باشیم که از اون درجهای که اصلاً ما را به حساب نمیآوردند، به جایی رسیدیم که دو ابرقدرت حمله کرده دست و پا زدند. این معجزه نیست؟ معجزه حتماً اینه که سنگ حرف بزنه؟
ما اگه بگیم الاعجاز ما هو، میفهمیم این معجزه است. معجزه یعنی کاری که هیچکس نتونسته بکنه. هیچ فکر میکردیم که دو ابرقدرت را ما چپه کنیم؟ هیچ فکر میکردیم؟ دنیا فکر میکرد؟ خود اونها فکر میکردند؟ از بس که ما ۷۰ سال قبل اومدیم
به آقای بروجردی پیشنهاد مجلس دعا برگزار کردن، نتونست. دعا که خب چیزی نداشت. بهشون عرض کردند که این مصر در گرفتاری این اسرائیله. شما یه مجلس دعا براشون... نتونست.
حالا شدیم این. این همینجوری پیدا شد؟ خیلی بیانصافیه که اگر ما مثلاً حقشناسی نکنیم. اینجوری.