Transcript · German → Polish
German → Polish transcript
że Anglicy, nasi wrogowie, nasi przeciwnicy, byli zachwyceni sposobem wykonania filmu.
Nie mogłam tego w ogóle pojąć, ponieważ ja, tak jak miliony Niemców po wojnie,
kiedy poznaliśmy i przeżyliśmy te straszne rzeczy,
tak strasznie cierpiałam, że byłabym ostatnią osobą, która pokazałaby ten film.
Cóż, pani Riefenstahl, jeśli chodzi o sposób wykonania filmu, to niezależnie od tego,
jakie ma się poglądy polityczne, można być nim zachwyconym nawet dziś.
Tylko jeśli ma się coś do powiedzenia artystycznie, szkoda, gdy robi się to po niewłaściwej stronie.
Chwileczkę, wtedy to nie było niewłaściwe, bo wtedy cały świat był zachwycony Hitlerem.
Wtedy pan Churchill, pan Churchill powiedział rok później,
zazdroszczę Niemcom i ich Führerowi.
I na zjeździe partyjnym widziałam tych wszystkich dyplomatów,
oni nadskakiwali Hitlerowi, Kościoły, przywódcy Kościoła katolickiego,
Kościoła ewangelickiego, amerykański ambasador, angielski ambasador,
francuski ambasador, wszyscy tam byli, wszyscy oddawali Hitlerowi honory.
W ogóle nie umieściłam tego w moim filmie.
My też przecież nie robimy pani zdjęcia.
Nie, bo ta pani mówi, że ona by tego nie zrobiła.
Cały świat.
Wtedy byli reprezentowani wszyscy ambasadorowie.
Ambasadorowie.
Ambasadorowie to dla mnie nie jest cały świat.
Nie, ale cała prasa.
Wtedy nie mogłam przewidzieć, tak samo jak wiele milionów innych ludzi,
co się kiedyś stanie.
I to trzeba raz na zawsze przyjąć do wiadomości.
Byłbym dziś szczęśliwy, będąc na pańskim miejscu, gdybym to przeżył.
Byłbym szczęśliwy, gdybym to przeżył.
Bo mógłbym dziś powiedzieć: kochałem to, wiedziałem o tym.
Ale dziś ludziom jest o wiele trudniej powiedzieć,
jeśli o tym nie wiedzieli: nie wiedziałem o tym, bo im się nie wierzy.
Przecież im się nie wierzy.
I to jest bardzo trudne, proszę mi wierzyć, to jest niesamowicie trudne.
Tak.
End of transcript · 273 words · machine translated
Original transcript (German)
dass die Engländer, unsere Feinde, unsere Gegner begeistert waren von der Machart des Films. Ich konnte es gar nicht begreifen, denn ich habe ebenso wie Millionen Deutsche nach dem Krieg, wie wir diese schrecklichen Dinge erfahren und erlebt haben, so furchtbar gelitten, dass ich die Letzte wäre, die diesen Film zeigen würde. Nun, Frau Rierenstahl, über die Machart des Films kann man ja ganz egal,
welcher politischen Meinung man ist, noch immer heute begeistert sein. Nur, wenn man künstlerisch etwas auszusagen hat, ist es schade, wenn man es auf der falschen Seite tut. Einen Moment, damals war es nicht falsch, denn damals war die ganze Welt von Hitler begeistert. Damals hat Herr Churchill, Herr Churchill hat ein Jahr nachdem gesagt, ich beneide Deutschland und seinen Führer.
Und ich habe auf dem Parteitag die ganzen Diplomaten gesehen, sie haben Hitler den Hof gemacht, die Kirchen, die Führer der katholischen Kirche, der evangelischen Kirche, der amerikanische Botschafter, der englische Botschafter, der französische Botschafter, alle waren da, alle haben sich Hitler die Referenz gemacht. Ich habe das in meinem Film gar nicht aufgenommen.
Wir machen Ihnen ja auch kein Foto. Nein, weil die Frau sagt, sie hätte das nicht gemacht. Die ganze Welt. Damals waren die ganzen Botschafter vertreten. Die Botschafter.
Die Botschafter sind nicht die Welt für mich. Nein, aber die ganze Presse. Ich habe damals nicht voraussehen können und viele Millionen andere auch nicht, was einmal geschehen würde. Und das muss man einmal glauben.
Ich wäre glücklich in Ihrer Lage gewesen zu sein heute, wenn ich das erlebt hätte. Ich wäre glücklich, wenn ich das erlebt hätte. Denn ich könnte heute sagen, ich habe das geliebt, ich wusste davon. Aber es ist ja viel schwerer heute für die Menschen zu sagen, wenn sie es nicht gewusst haben, ich habe es nicht gewusst, weil man ihnen nicht glaubt.
Man glaubt ihnen ja nicht. Und das ist sehr schwer, glauben Sie mir, das ist unheimlich schwer. Ja.
