Dutch transcript

Straten vol, maar niemand ziet je staan. Huizen

goud waard, maar je kunt nergens gaan. Werken

tot je breekt voor een schijntje terug. Dromen

worden duur en de lucht wordt te druk. Ze zeggen

blijf positief, dit is hoe het hoort. Maar de

toekomst hier voelt als een dichtgeslagen poort.

Alles strak geregeld, behalve perspectief. En

wie nog iets gelooft, wordt langzaam ïef.

Nederland loopt leeg, hoor je het kraken in

de grond?

Mensen pakken koffers, kijken niet meer om.

Geen plek meer om te ademen, geen reden om

te blijven. Als dit het beste is, waarom voelt

het als verdrijven?

Regels op regels, je stikt in papier. Iedere

stap vooruit, twee stappen hier. De huren rijzen

hoger dan je loon ooit doet. En ze noemen dit

nog steeds een welvarend goed. Jong en al gebroken,

oud en al moe. Iedereen rent, maar waar ga je

naartoe?

Je bouwt hier niks op, alleen maar af. En noem

dat een leven, maar het voelt als straf. Nederland

loopt leeg, hoor je het kraken in de grond?

Mensen pakken koffers, kijken niet meer om.

Geen plek meer om te ademen, geen reden om

te blijven. Als dit het beste is, waarom voelt

het als verdrijven?

Ze zeggen ga stemmen, dan komt

het wel goed. Maar wat als niemand nog ergens

in gelooft?

Wat als hoop hier duurder is dan brood?

En elke nieuwe kans gewoon weer doodloopt. Dus

ze gaan naar zon, naar ruimte, naar rust. Waar

een leven nog voelt als een bewuste keus. Niet

alles perfect, maar tenminste echt. Niet elke

dag vechten tegen hetzelfde gevecht. Je blijft

alleen achter wat niet weg kan gaan. Of wat

nog denkt, misschien komt het eraan. Maar diep

van binnen weet iedereen. Dit land voelt vol,

maar je staat hier alleen. Nederland loopt leeg,

maar niemand die het zegt. Ze noemen het vooruitgang,

maar het voelt

zo slecht. Als blijven betekent dat je langzaam

verdwijnt. Dan is vertrekken misschien hoe je

overeind blijft.