Transcript · Polish → English
Polish → English transcript
Szebraże. An ordinary Polish village in Volhynia, 20 kilometers from Łódzk.
1,100 people, wooden cottages, fields, forest all around.
Nothing special until 1943, because when the UPA started burning Polish villages,
the locals did not flee, they decided to fight.
At first they had scythes, pitchforks, and a few rifles,
but they quickly turned it into a real fortress.
They dug trenches around the entire village, built bunkers, and wire entanglements.
They set up an armory, repaired weapons themselves, assembled submachine guns,
and from abandoned Soviet tanks they dismantled the cannons and made their own artillery from scrap metal.
They bought weapons wherever they could, bribed German soldiers,
with gold, vodka, and food.
One boy exchanged a bucket of apples for grenades.
They had their own intelligence, they knew when and from which direction the attack would come,
even before the UPA moved.
And they came, three times.
The first time, a thousand people at night.
The second, three thousand during the harvest.
And on August 30, 1943, six thousand.
The largest Polish-Ukrainian battle of this war.
The Poles waited in the trenches, repelling every assault.
When the UPA tried to encircle them, they struck their rear.
Przebraże did not fall once.
It sheltered over 10,000 people.
End of transcript · 208 words · machine translated
Original transcript (Polish)
Szebraże. Zwykła polska wieś na Wołyniu, 20 kilometrów od Łódzka. 1100 osób, drewniane chaty, pola, las dookoła. Nic szczególnego do 1943 roku, bo kiedy UPA zaczęła palić polskie wsie, tutajsi nie uciekli, postanowili walczyć. Na początku mieli kosy, widły i kilka karabinów,
ale szybko zrobili z tego prawdziwą twierdzę. Wykopali okopy dookoła całej wsi, postawili bunkry, zasieki z drutu. Założyli rusznikarnię, sami naprawiali broń, składali pistolety maszynowe, a z porzuconych sowieckich czołgów wymontowali działa i zrobili sobie własną artylerię ze złomu. Droń kupowali gdzie się dało, przekupywali niemieckich żołnierzy,
złotem, wódką, jedzeniem. Jeden chłopak wymieniał wiadro jabłek na granaty. Mieli swój wywiad, wiedzieli kiedy i z której strony przyjdzie atak, zanim jeszcze UPA ruszyła. I przyszli, trzy razy.
Pierwszy raz, tysiąc ludzi w nocy. Drugi, trzy tysiące w czasie żniw. A 30 sierpnia 1943, sześć tysięcy. Największa bitwa polsko-ukraińska tej wojny. Polacy czekali w okopach, odparli każdy szturm.
Kiedy UPA próbowała ich okrążyć, uderzyli jej na tyły. Przebraże nie padło ani razu. Schroniło ponad 10 tysięcy ludzi.
