Transcript · Polish → English
Sermon on Love and Forgiveness
Dear Brothers, dear Sisters.
I will not hide that for me, this sermon is
difficult.
I will not hide that this time we have
been experiencing in a particular way lately
has been difficult for me.
But I know one thing,
that I am a disciple of Jesus Christ.
I am a disciple of my Master. I am a disciple
of my Lord,
and Christ teaches me love.
Love
that allowed itself to be crucified.
Love that gave its life for its
enemies.
Such is my Lord and Master,
and I am His servant.
And you know very well that
in many
situations, we priests have always
sought to serve here at the abbey with all our strength,
as best we could,
as we were able,
so that
those who come to us
might leave here comforted. They might receive
help. They might receive human kindness.
They might experience support.
And from this place,
as
a disciple of Jesus Christ
I wish, on my own behalf,
on behalf of Father Marek
and on behalf of Father Stanisław,
to state very emphatically that we forgive
and ask for prayers for us.
For prayers for Father Stanisław, for the repose of his
soul,
for Father Marek's health,
who is still fighting for his life in hospital,
and for me, that I may
return as soon as possible to the full performance of my duties
and continue serving you here.
But in a special way, I ask you for
prayer
for our assailant
and for the grace of conversion for him.
These words I am speaking, I speak from the depths of my heart.
He needs this prayer the most.
Because no matter what happened,
the evil that occurred here, in our
abbey,
we must overcome with goodness,
love
and forgiveness.
Therefore I ask you,
that you also forgive,
because it affected all of you too.
And from here, I also want to ask you not to blame
the nation the perpetrator came from,
because the evil was committed by a specific person.
The evil was committed by a specific, specific person,
who has a name,
a life of their own,
who is responsible for their actions.
Other people did not do this.
It was one, single person.
That is why I ask you
not to repay evil with evil,
but with love,
support,
understanding and care.
I ask you to respect the people
who live in our abbey,
in our city,
in our voivodeship and in our country.
I ask you to respect one another and
support each other as two brotherly nations.
When the war broke out in Ukraine,
you remember well what was happening in our abbey.
That we were open
to the people who came here.
People who needed help,
support, care, love.
Sometimes,
simply human, ordinary kindness.
And you know very well that here,
no one was left without help.
We worked with all our might,
often even spending many sleepless hours at night.
Therefore, I ask you
that our work,
our effort and our toil do not go to waste.
Because I think this is what we teach you here:
to be a disciple of Jesus Christ.
A disciple who loves,
who supports,
who cares for others.
Dear Brothers, dear Sisters,
and all of you who hear this,
let us be disciples of Christ.
Disciples who,
with love,
care,
respect,
help,
kindness,
help others.
It does not matter who they are,
what nation they come from,
what religion they are, or the color of their skin.
But they are human beings.
They have their dignity,
and let us not deprive anyone of their dignity.
Therefore, I ask you, let us pray for one another.
Let us care for one another
and love
all those we meet along the path of our lives.
And when we see injustice, when we see that
someone is persecuting another,
let us not remain silent,
but let us speak out,
for everyone should feel at home among us.
Not only in our abbey,
but throughout our entire nation.
End of transcript · 676 words · machine translated
Original transcript (Polish)
Drodzy Bracia, drogie Siostry. Nie będę ukrywał, że dla mnie to kazanie jest trudne. Nie będę ukrywał, że ten czas, który ostatnio przeżywamy w sposób szczególny,
dla mnie jest ciężki. Ale wiem jedno, że jestem uczniem Jezusa Chrystusa. Jestem uczniem mojego Mistrza. Jestem uczniem mojego Pana,
a Chrystus uczy mnie miłości. Miłości, która dała się ukrzyżować. Miłości, która oddała życie za swoich nieprzyjaciół.
Taki jest mój Pan i Mistrz, a ja jestem Jego sługą. I dobrze wiecie, że w wielu sytuacjach zawsze
my, kapłani, tutaj w opactwie staraliśmy się służyć ze wszystkich sił, jak potrafiliśmy, aby tylko ci, którzy do nas przychodzą,
mogli odejść stąd pocieszeni. Mogli otrzymać pomoc. Mogli otrzymać ludzką życzliwość. Mogli doznać wsparcia. I z tego miejsca, jako
uczeń Jezusa Chrystusa pragnę w swoim imieniu, w imieniu księdza Marka i w imieniu księdza Stanisława powiedzieć bardzo dobitnie, że wybaczamy
i prosimy o modlitwę za nas. Za modlitwę za księdza Stanisława, o spokój jego duszy, o zdrowie dla księdza Marka, który ciągle walczy o życie w szpitalu
oraz za mnie, abym jak najszybciej wrócił do pełni swoich obowiązków i mógł tutaj dalej wam służyć. Ale w sposób szczególny proszę Was o modlitwę
za naszego oprawcę i o łaskę nawrócenia dla niego. Te słowa, które wypowiadam, mówię z głębi swojego serca. Jemu ta modlitwa jest najbardziej potrzebna. Bo nieważne, co się wydarzyło,
zło, które się wydarzyło tutaj, w naszym opactwie, my musimy przezwyciężyć dobrem, miłością i przebaczeniem.
Dlatego proszę was, abyście i wy przebaczyli, bo to również was wszystkich dotknęło. I z tego miejsca też chcę was prosić, abyście nie winili narodu, z którego był oprawca,
bo zła dokonał konkretny człowiek. Zła dokonał konkretna, konkretna osoba, która ma swoje imię, swoje życie, która odpowiada za swoje czyny.
Nie dokonali tego inni ludzie. To była jedna, jedyna osoba. Dlatego proszę was, abyście nie odpowiadali złem za zło, ale miłością,
wsparciem, zrozumieniem i troską. Proszę Was o szacunek dla ludzi, którzy żyją w naszym opactwie, w naszym mieście,
w naszym województwie i w naszym kraju. Proszę was, abyście się wzajemnie szanowali i wspierali jako dwa bratnie narody. Kiedy wybuchła wojna na Ukrainie, to wy dobrze pamiętacie, co w naszym opactwie się działo.
Że byliśmy otwarci na ludzi, którzy tutaj przychodzili. Ludzi, którzy potrzebowali pomocy, wsparcia, troski, miłości. Czasami
po prostu ludzkiej, zwykłej życzliwości. I dobrze wiecie, że tutaj nikt nie pozostał bez pomocy. Pracowaliśmy ze wszystkich sił, często nawet nocami nie śpiąc po wiele godzin.
Dlatego proszę was, aby ta nasza praca, nasz wysiłek i nasz trud nie poszedł na marne. Bo myślę, że tego was uczymy tutaj, aby być uczniem Jezusa Chrystusa.
Uczniem, który kocha, który wspiera, który troszczy się o innych. Drodzy Bracia, drogie Siostry i wszyscy wy, którzy to słyszycie,
bądźmy uczniami Chrystusa. Uczniami, którzy miłością, troską, szacunkiem,
pomocą, życzliwością pomagają innym. Nieważne kim są, z jakiego narodu pochodzą,
jakiej są religii, koloru skóry. Ale są ludźmi. Mają swoją godność i my nie pozbawiajmy nikogo godności. Dlatego proszę was, módlmy się za siebie nawzajem.
Troszczmy się o siebie i kochajmy wszystkich tych, których spotkamy na drodze naszego życia. A kiedy będziemy widzieli nieprawość, kiedy będziemy widzieli, że ktoś kogoś prześladuje,
nie pozostańmy cicho, ale upomnijmy, bo każdy ma się u nas czuć jak w domu. Nie tylko w naszym opactwie, ale w całym naszym narodzie.
