Transcript · Tamil → English
Survivor recounts disaster experience
That evening, we left Chennai at night.
On the 24th afternoon, we arrived in Kathmandu.
We went to Delhi, then from Delhi to Kathmandu.
We stayed in Kathmandu that night and left on the morning of the 25th.
We went to Syabrubesi and stayed there.
The next day, on the morning of the 26th, from Syabrubesi, at around six
in the morning,
we left. Then, at
that Rasuwa District, where this disaster
happened, we arrived there at around 8:15 a.m.
A few minutes later, this disaster happened.
From there, what?
From there, we all jumped down through the driver's side door.
We saw everything happen to our van right before our eyes.
It came like this. Black smoke. First, something like dust came.
Then it came as smoke. When the mud and water came together,
We had no idea what was happening.
Everyone was inside the vehicle, and I asked my sir to take a video.
As we stayed inside the vehicle and watched, right before our eyes,
the vehicles that were standing there,
cars, buses, and vans all slid away
and fell in.
A lorry came from behind, spun around, and fell down.
Then two cars spun around and came crashing into our van,
and stopped. All this went on for
five or six minutes.
For those five or six minutes, we were all inside the van.
We were sitting there.
A police officer came.
He opened our van's door, climbed in, and ran off through the driver's seat.
I didn't notice that then. I was watching this.
One of our coordinators came, from that agency.
Raghunathan.
His name was Raghunathan. He worked somewhere around here.
They said Pai only sent him on tours like this.
He went and sat in the driver's seat.
Then, looking at him, I was thinking,
Then our vehicle was hit
by this huge wave.
It hit us and the vehicle moved a little. Oh no, the vehicle is moving.
He's going over there to move something.
If he moves it and overturns the vehicle, what will we do? I kept
looking at him like this.
He opened it and jumped out, you see.
He jumped onto the mountain. The place he jumped was a mountain.
It was just one foot.
There was only a one-foot gap to the mountain. Seeing him jump and climb the mountain,
they all regained their senses.
Everyone ran, shouting, "Run!" and telling everyone,
suddenly…
From the front, we immediately formed a queue.
Without bumping into each other or causing chaos inside,
we just formed a queue.
Everyone went through the driver's seat and jumped out one by one, helping each other.
One by one, we faced that mountain that was about 40 feet high.
It was a mountain of slush, mud, and plants, so we had to hold onto the plants and climb.
We would slip and fall back down. With great difficulty, the first four or
five gentlemen
climbed up. One or two ladies climbed up too.
Then I think I was the third lady to climb up.
About seven or eight of us climbed up.
The remaining 12 or 13 people were still standing below.
Only after getting up there did our sir bring cable ropes and throw them down.
Even holding onto those and helping anyone climb up
was difficult.
Then they gave me my saree and pulled it like a rope.
Holding on to it, I tied a knot at the top and handed this over.
Leaving that, a team of men went up.
All the women standing behind us pulled like this and held on to those who were pulling.
Someone held my hand, and someone else held hers.
Someone else held another person's hand, and we stood on both sides like that.
Pulling one another, we got everyone up.
After getting up, everyone had made it up.
Then the speed slowed down a little.
The force weakened, and 50 feet below,
it started flowing in the river. The height above was 70 feet.
It had decreased.
Only after that did we walk a little distance.
After we went, these rescue officers came. APAP.
APF.
There was an APF office. As soon as we walked there, there was a wire fence.
It was a prohibited area. They had put up wire fencing.
We pressed and pulled it, then slowly went inside. After going a little distance,
there was a gate.
Then what happened?
When they saw us, they came down from above themselves.
Then they opened the gate, pulled us all inside, and kept us there.
They gave us water and snacks. It was a place with no path.
They gave us water and snacks. It was a place with no path.
Then, with both hands down, with our knees bent, like crouching,
that was how we all climbed. That was how I climbed. We all climbed.
But we must thank those Nepali people very much.
The local people there and the army personnel, helped everyone who couldn’t make it.
A woman named Manimekalai from Mayiladuthurai came along with us.
They simply couldn’t climb that mountain.
Sivaranchani grabbed Manimekalai and pulled her along.
From behind, I kept pushing Manimekalai's bag.
How long could we keep doing this? Only for a little while.
We could only manage it for a short distance.
Then an army man, a Nepali local, came over.
As soon as someone said, "Please take them along a little,"
he came over right away.
After taking their bags and holding their hands, he led them along,
and after he left them, we started moving freely.
After going a little farther, another Nepali lady came and saw my shoulder bag.
She took it from me.
For the last ten minutes, I couldn't climb anymore either.
That lady held my hand and led me up.
When we got there, the rescue helipad was just dirt.
They didn't just give us land, they leveled a hill and did this, making the ground ready.
They had it ready. From there, they brought us in groups of five.
They came.
As soon as they brought us to the camp, when we first entered, Mr. Jaisankar
would be standing there. For about nine hours, the two of them
were there first.
Then they asked us everything, asking what had happened.
They asked what it was.
Then we told them all our passports had been lost.
They said, “We’ll arrange everything.”
And then, those people, our Tamil Nadu ministers, the Tamil Nadu government...
had made good arrangements.
After receiving all of us right away, saying we hadn't eaten for two days and…
making a big deal
about the food, serving us meals and snacks, and welcoming us in every way,
having done all that, Varjana sir, our School Education Minister,
There were three ministers.
They all welcomed us and told us, "You relax."
We all sat down, unable to remain standing like that.
All the ministers stood like you and spoke to him.
Congratulations.
You're in the special class.
Regular, regular classes.
Earlier, you…
There is only a special class.
You were little children. Back then, I spoke to you.
Definitely, definitely, definitely.
Sir, look here. Look here, sir.
Congratulations.
Medicine?
Mm.
End of transcript · 1,206 words · machine translated
Original transcript (Tamil)
Evening நாங்க night வந்து சென்னைல இருந்து கிளம்பினோம். twenty fourth மத்தியானம் காட்மண்டு போய்ச் சேர்ந்தோம். டெல்லி போய் டெல்லியிலிருந்து காட்மண்டு. காட்மண்டுல இருந்து அன்னைக்கு night stay பண்ணிட்டு twenty fifth morning கிளம்பி ஷேபுருபேசில போய் தங்கி இருந்தோம்.
அடுத்த நாள் twenty sixth morning ஷேபுருபேசில இருந்து காலையில ஒரு ஆறு மணிக்கெல்லாம் கிளம்பினோம். அந்தத் தசுவா தர்சுவா district இந்த disaster நடந்த இடத்துக்கு ஒரு எட்டே கால் மணிக்கு நாங்க அங்க போய்ச் சேர்ந்தோம்.
ஒரு அடுத்த few minutes ல இந்த disaster ஆயிடுச்சு. அங்கிருந்து என்ன? அங்கிருந்து எல்லாமே driver seat வழியா கீழே குதிச்சோம். எங்க van எங்க கண் முன்னாடி அவ்வளவு விஷயத்தையும் பார்த்தோம். அப்படியே இந்தா வர்றது. கரும் புகை. First ஒரு தூசு மாதிரி வந்தது.
அப்புறம் புகையா வந்தது. சேறும் தண்ணியும் சேர்ந்து வந்தவுடனே என்ன நடக்குதுன்னே எங்களுக்கெல்லாம் தெரியல. எல்லாரும் வண்டிக்குள்ள இருந்துட்டு நான் எங்க சாரை video வேற எடுக்கச் சொன்னேன். வண்டிக்குள்ள இருந்துட்டு அப்படியே பாத்துட்டே இருந்தா எங்க கண்ணுக்கு முன்னாடி நின்ன
car, bus, van எல்லாம் அப்படியே சொலுத்து போயி உள்ள விழுந்துருச்சு. பின்னாடி வந்து ஒரு லாரி சுருட்டிட்டு கீழே விழுந்துருச்சு. அடுத்தது ரெண்டு car சுருட்டிட்டு வந்து எங்க van மோதி நின்னுது. அடுத்த ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் இதெல்லாம் ஒரு
அஞ்சு ஆறு நிமிஷத்துக்கு மேல நடக்குது. அந்த அஞ்சு ஆறு நிமிஷமும் நாங்க எல்லாம் van உள்ள தான் உட்கார்ந்திருந்தோம். ஒரு police காரர் ஒருத்தர் வந்தவரு. எங்க van கதவை திறந்து மேலே ஏறி driver seat வழியா ஓடிкновенார்.
அதை நான் அங்க கவனிக்கல. இதைப் பார்த்துட்டு இருந்தேன். எங்க coordinator ஒருத்தர் வந்தார்ல்ல, அந்த agency காரர். ரகுநாதன். ரகுநாதன்ன்னு பேரு. அவர் வந்து அவர் ஏதோ work பண்றவர் இங்கயோ. இந்த மாதிரி tour-க்கு மட்டும் பாய் அவரை அனுப்பிவிடுவாருன்னு சொன்னாங்க.
அவர் போய் driver seat-ல உட்கார்ந்தார். அப்ப நான் அவரைப் பார்த்து என்ன நினைச்சுக்கிட்டேன், அப்ப வந்து எங்க வண்டி மேல மோதிடுச்சு இந்த பேரலை. மோதி எங்க வண்டி கொஞ்சம் light move ஆயிட்டு. ஐயோ இந்த வண்டி move ஆகுது.
இவரு அங்க போய் ஏதோ move பண்ணப் போறாரு. இவரு move பண்ணி வண்டி கவுத்துட்டா என்ன பண்ணுறதுன்னு நான் அவரையே இப்படி பார்த்துட்டு இருக்கேன். அவர் திறந்து குதிச்சாரு பாருங்க. குதிச்சு மலையில, அப்படியே குதிச்ச இடம் மலை.
ஒரு ஒரு அடிதான். மலை ஒரே ஒரு அடிதான் gap. குதிச்சு மலையில ஏறினதை பார்த்தவுடனே இவங்க எல்லாரும் சுதாச்சுட்டாங்க. எல்லாரும் ஓடியாங்க, ஓடியாங்கன்னு கத்தி எல்லாரையும் சொல்லிட்டு டக்குன்னு
முன்னாடியிலிருந்து வரிசையா நாங்க அப்படியே டக்குன்னு queue form பண்ணிக்கிட்டோம். ஒருத்தரை ஒருத்தர் இடிச்சு மோதி உள்ளுக்குள்ள பிரளயம் எதுவும் பண்ணாம அப்படியே queue form பண்ணிட்டு எல்லாருமே driver seat வழியா ஒருத்தரை ஒருத்தரா குதிச்சு ஒருத்தரை ஒருத்தர் அந்த ஒரு நாற்பது அடி feet-la இருக்கிற மலை.
அது மலைன்னா சேறும் மண்ணும் செடி, செடியைப் புடிச்சிட்டு ஏறணும் வைங்க. பக்கிட்டு கீழே வரும். ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு முதல்ல ஒரு நாலு, ஐந்து பேர் gents ஏறிட்டாங்க. Ladies ஒரு இரண்டு பேர் ஏறிட்டாங்க. அப்புறமா தான் நான் மூணாவது ஏறுன lady நினைக்கிறேன்.
ஒரு ஏழு, எட்டு பேர் மேலே ஏறிட்டோம். பாக்கி அந்தப் பன்னிரண்டு, பதின்மூன்று பேரும் கீழே தான் நிக்கிறோம். அப்புறம்தான் மேலே போன பிறகு எங்க sir cable rope எல்லாம் எடுத்து வந்து கீழே போட்டாங்க. அது வழியாவும் புடிச்சி யாரையும் ஏத்தறது கஷ்டமாக்குது.
அப்புறம் தான் என்னோட saree-யை குடுத்துட்டு கயிறு மாதிரி அதை இழுத்து புடிச்சிக்கிட்டு நான் மேலே கோட்டை போட்டுட்டு இதைக் குடுத்தேன். அதை விட்டு ஒரு team அப்படியே மேலே gents எல்லாம். நாங்க பின்னாடி நின்ன ladies எல்லாம் இப்படி இழுத்து அந்த இழுக்கிறவங்களை புடிச்சிக்கிட்டு அப்படியே என் கையை இன்னொருத்தவங்க புடிச்சுக்கிட்டு அவங்க கையை
இன்னொருத்தவங்க புடிச்சுக்கிட்டு ரெண்டு பக்கமும் அப்படி நின்னுட்டோம். ஒருத்தரை ஒருத்தர் இழுத்து எல்லாரையும் மேலே ஏத்திட்டோம். ஏறிட்ட பிறகு எல்லாரும் ஏறி முடிச்சிட்டோம். அந்த வேகம் அப்புறம் கொஞ்சம் குறைஞ்சிடுச்சு. அந்த force கம்மியாயி கீழே ஐம்பது அடி feet கீழே
ஆத்துல தான் போக ஆரம்பிச்சுது. மேலே எழுபது அடி உயரம் என்பது குறைஞ்சிடுச்சு. அதுக்கு பிறகு தான் நாங்க வந்து கொஞ்சம் தூரம் நடந்து போனோம். போன பிறகு தான் இந்த rescue office APAP. APF.
APF office இருந்தது. அங்க நடந்து போனவுடனே கம்பி prohibited area. அந்த கம்பி வலை போட்டு வச்சிருந்தாங்க. அதை அமுக்கி இமுக்கி இது பண்ணிட்டு மெதுவா எல்லாம் உள்ள போயி அந்த கொஞ்சம் தூரம் போனவுடனே gate இருந்தது. அப்புறம் என்ன?
அப்புறம் எங்களை பார்த்துட்டு அவங்களே மேலே இருந்து வந்தாங்க. வந்தப்புறம் கதவை திறந்து எங்களை வச்சு எல்லாரையும் உள்ள இழுச்சுட்டு போய்ச் வச்சாங்க. தண்ணி snacks எல்லாம் கொடுத்தாங்க. பாதையே இல்லாத இடம். அப்புறம் எல்லாரும் இப்படி ரெண்டு கையும் கீழே முடி மூடிக்கா போட்டு தாக்குளம் மாதிரி
தான் நாங்க எல்லாம் நான் அப்படி தான் ஏறினேன். எல்லாம் ஏறினோம். அப்புறம் ஆனா அந்த நேபாளி people-க்கு ரொம்ப thanks சொல்லணும். அங்க இருந்த local people, army people முடியாதவங்களை எல்லாம் அந்த மைலாடுதுல இருந்த மணிமேகலைன்னு ஒருத்தவங்க வந்தாங்க எங்க கூட. அவங்களுக்கு எல்லாம் ஏறவே முடியல அந்த மலை.
சிவரஞ்சனி தான் மணிமேகலைய புடிச்சி இழுத்துட்டு போனாங்க. நான் பின்னாடி இருந்து மணிமேகளோட bag push பண்ணி push பண்ணி விட்டேன். இது வந்து எவ்வளவு நேரத்துக்கு நம்மளுக்கு முடியும்? கொஞ்ச நேரம் தான். கொஞ்ச தூரத்துக்கு தான் முடிஞ்சது. அப்புறம் அந்த ஒரு army man நேபாளி local man ஒருத்தர் வந்தார்.
இவங்களை கொஞ்சம் ஆச்சுட்டு போப்பா அப்படின்னு சொன்னவுடனே அவர் வந்து டக்குன்னு அவங்க bag வாங்கிட்டு அவங்களை கைப்புடிச்சு ஆச்சுட்டு போன பிறகு அவங்களை விட்டது பிறகு நாங்க free-யா போக ஆரம்பிச்சிட்டோம். அப்புறம் கொஞ்சம் தூரம் போன பிறகு இன்னொரு நேபாளி lady வந்து என் கையில shoulder bag
மாட்டிருந்தேன். அதை வாங்கிட்டாங்க. கடைசி ஒரு பத்து நிமிஷம் எனக்கும் ஏற முடியாம போயிட்டு. என்னையும் கைய புடிச்சி அந்த அம்மா ஆச்சுட்டு போனாங்க மேல. அங்க போய் rescue அந்த helipadங்கிறது எப்படின்னா மண்ணு. சும்மா மண் தரன்னா மலையை சரிச்சு இது பண்ணி மண் தரை ready பண்ணி
வச்சிருந்தாங்க. அங்க இருந்து ஒரு அஞ்சு அஞ்சு பேரா எங்களை வந்து camp கொண்டு வந்தவுடனே first enter ஆன உடனே ஜெய்சங்கர் சார் நின்றிருப்பாங்க. நம்ம ஒரு nine hour lange அவங்க ரெண்டு பேரும் first
இருந்தாங்க. அப்புறம் அவங்க எல்லாத்தையும் கேட்டு என்னன்னு கேட்டாங்க. அப்புறம் நாங்க இப்ப passport எல்லாம் எல்லாம் loss ஆயிடுச்சுன்னு சொன்னோம். நாங்க எல்லாம் ஏற்பாடு பண்றோம்னாங்க. அப்புறம் தாண்டி இந்தா அந்த ஒருத்தர் நம்ம தமிழ்நாடு ministers, தமிழ்நாடு government
நல்ல arrangement பண்ணி இருந்தாங்க. எங்க எல்லாரையும் receive பண்ணி உடனே சாப்பாடு நாங்க ரெண்டு நாளா சாப்பிடாம ரொம்ப இது பண்ணிருந்தோம்னா சாப்பாடெல்லாம் குடுத்து snacks குடுத்து எல்லாம் எங்களை receive பண்ணிட்டு ஆத்தோ வர்ஜனா சார், எங்க பள்ளிக்கல்வித்துறை அமைச்சர்,
மூன்று பேர் அமைச்சர் இருந்தாங்க. இவங்க எல்லாருமே எங்களை receive பண்ணி இருந்து நீங்க relax. நாங்க எல்லாம் உட்கார்ந்துட்டோம் அப்படி நிற்க முடியாம. அவங்க எல்லாம் உங்களை மாதிரி நின்னுட்டு இவர்கிட்ட பேசினாங்க ministers எல்லாம். வாழ்த்துக்கள்.
நீங்க special class. regular regular class. முன்னாடி நீங்க. specal class தான் இருக்கு. சிறுகுழந்தைங்க. அப்ப நான் உங்ககிட்ட பேசி இருக்கேன்.
கண்டிப்பா, கண்டிப்பா, கண்டிப்பா. சார் இங்க பாருங்க சார். இங்க பாருங்க. வாழ்த்துக்கள். மிருத்துவமா? ம்.
