Transcript · English → Polish
English → Polish transcript
Victor, Christino, Jeremy, lecimy na Księżyc.
Kiedy wylecimy z planety, możemy od razu wrócić do domu, możemy spędzić trzy lub
cztery dni wokół Ziemi, możemy polecieć na Księżyc. Tam właśnie chcemy się udać, ale
to jest misja testowa. Te 45 minut, kiedy będziemy najbliżej powierzchni Księżyca,
też będzie okresem bez łączności. Będziemy mieli, używając terminologii NASA,
utratę sygnału. I kiedy nie będziemy mogli rozmawiać z planetą ani z naszymi przyjaciółmi,
nawet w przestrzeni kosmicznej, na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, byłoby cudownie, gdyby
cały świat, te osiem miliardów ludzi, o których wspomniał Jeremy, mógł się zjednoczyć i
po prostu, wiecie, mieć nadzieję i modlić się o to, żebyśmy odzyskali sygnał i
znów byli w kontakcie ze wszystkimi.
Możemy nic nie znaleźć, ale zdecydowanie warto szukać i teraz jestem
całkowicie w to weszli. Mam nadzieję, że niczego nie zmyślimy, mam nadzieję, że nie zmyślimy
niczego. Kiedy widzisz liczby takie jak Mach 39 przy wejściu, kiedy widzisz liczby
takie jak 38 000 mil, 250 000 mil, pięć, sześć milionów funtów na stanowisku, to są
po prostu szalone liczby, to po prostu nie są liczby, o których ludzie na ogół myślą.
Wczoraj lecieliśmy na symulatorze i patrzyliśmy, jak mile odliczają się w dół, co
my mówiliśmy, że robimy, jakieś pięć czy siedem mil na sekundę, wracając na
Ziemię, więc tych liczb po prostu nawet nie ogarniasz. To pierwszy raz,
kiedy wyślemy ludzi na Księżyc. A kiedy patrzę w przyszłość, kiedy mówimy
o tym, czym jest nasze dziedzictwo, chcę spojrzeć sto albo dwieście lat w
przyszłość. Tu właśnie pomyślałem, że to może zostać źle odebrane. Mam nadzieję, że o nas zapomną.
Co? Stary, o czym ty mówisz? Jeśli o nas zapomniano, to znaczy, że Artemis
odniosła sukces, mamy ludzi na Marsie, mamy ludzi na księżycach
Saturna, rozszerzamy naszą obecność w Układzie Słonecznym. Może wynaleźliśmy coś,
o czym nawet nam się nie śniło, i może zainspirowaliśmy gdzieś jakieś dzieci,
i może to nasz przypis. Zainspirowaliśmy Susie albo Johnny’ego do tego, co zrobili. To
byłby magiczny. Są stresujące momenty, a są też zabawne chwile,
jest mnóstwo śmiechu, a kiedy śmiejesz się w kosmosie tak bardzo, że
płaczesz ze szczęścia, łzy po prostu przyklejają ci się do gałek ocznych i zawsze uważałem,
że to jest przezabawne. Co za idiota! O, co za przegryw! Mam nadzieję, że właśnie to poczujemy, kiedy
wodujemy po locie Artemis 2 i że to będzie magiczne, ciągle powtarzam „magiczne”,
to będzie wspaniały moment.
End of transcript · 398 words · machine translated
Original transcript (English)
Victor, Christina, Jeremy, we're going to the moon. When we get off the planet we might come right back home, we might spend three or four days around Earth, we might go to the moon. That's where we want to go but it is a test mission. The 45 minutes that were closest to the lunar surface are also going to be out of contact. We are going to have an LOS, in NASA terms, a
loss of signal. And while we cannot talk to the planet and our friends that are even in space on the International Space Station, I would love it if the entire world, those eight billion people Jeremy mentioned, could come together and just, you know, be hoping and praying for us to get that acquisition of signal and be back in touch with everybody.
We might find nothing, but it's definitely worth looking and now I'm totally bought in. I hope we don't make something up, I hope we don't make something up. When you see numbers like Mach 39 at entry, when you see numbers like 38,000 miles, 250,000 miles, five, six million pounds on the pad, those are just insane numbers, like those are just not numbers that humans generally think
about. We were flying a sim yesterday and watching the miles click down, what did we say we were doing, like five or seven miles a second, coming back to Earth, so these numbers just you don't even comprehend. This is the first time we're gonna send humans to the moon. And when I look at the future, when we talk about what is our legacy, I want to look a hundred or two hundred years in the
future. This is where I thought this might land wrong. I hope we're forgotten. What? Bro, what are you talking about man? If we are forgotten, then Artemis has been successful, we have humans on Mars, we have humans out on the moons of Saturn, we are expanding in the solar system. Maybe we've invented something that we never even dreamed of, and maybe we inspired some kids somewhere, and
maybe that's our footnote. We inspired Susie or Johnny to do what they did. That would be magical. There are stressful moments, and there are fun moments, there's a lot of laughter, and when you laugh in space to the point where you cry tears of joy, they just stick right in your eyeballs, and I always thought that was hilarious. What an idiot! Oh, what a loser! I hope that's what we feel when
we splash down on Artemis 2, and that will be a magical, I keep saying magical, that'll be a great moment.
