Transcript · English → Turkish
Monarch's Reflection on Historical Injustice
Bana Madam Açık derlerdi. Beni kendi
pornografik broşürlerinde, Fransa’nın
servetini yutan yabancı bir hain olarak resmettiler.
Ama bırakın gerçeği tarih anlatsın. Ben bu
iflasın asla sebebi olmadım. Hazineyi boşaltan,
Amerikan Devrimi’ni
finanse etmek için gönderilen bir milyar üç yüz milyon livreydi.
Yine de, kendi savaşları yerine elbiselerimi
suçlamak daha kolaydı.
Annem, Masonların
kararlı bir karşıtı olan İmparatoriçe Maria Theresa, beni Versailles’a diplomatik bir
ittifakı mühürleyecek piyon olarak gönderdiğinde sadece on dört yaşındaydım. Evimi, dilimi
ve gençliğimi, soğuk, acımasız bir saraya girmek için terk ettim.
Evet, kumarda ve müzikte kaçış aradım, zulümden
değil, boğucu yalnızlıktan.
Ama nihai zulümleri, yargılandığım sırada geldi.
Ölümümü garantilemek için, sekiz yaşındaki oğluma zorla imzalattılar
korkunç bir
yalanı, beni ensestle suçlayan. O anı asla unutmayacağım.
O anda ayağa kalktım ve odadaki her anneye seslendim
şöyle:
Doğa böyle bir suçlama karşısında isyan etmez mi?
Kısa bir anlığına propaganda çöktü. Benim için ağladılar.
Ama bu devrimin mimarları sonumu çoktan yazmıştı.
Bugün giyotine doğru yürürken, sade beyaz giysiler içinde,
saçlarım kesilmişken, onların ürettiği yanılsamaları
ardımda bırakıyorum.
Ben bir canavar değilim. Her şeyden önce, ben bir
anneyim. Avusturya Düşesiydim.
Fransa Kraliçesi oldum, ve onların yeniden yazdığı tarihin
kurbanı oldum.
End of transcript · 188 words · machine translated
Original transcript (English)
They called me Madame Deficit. They painted me as a monster in their pornographic pamphlets, a foreign traitress who devoured France's wealth. But let history speak the truth. I was never the cause of this bankruptcy. It was the one point three billion livres
sent to fund the American Revolution that emptied the treasury. Yet, it was easier to blame my dresses than their own wars. I was only fourteen when my mother, Empress Maria Theresa, a
staunch opponent of the Freemasons, sent me to Versailles as a diplomatic pawn to seal an alliance. I left my home, my language, and my youth to enter a cold, unforgiving court. Yes, I sought escape in gambling and music, not out of cruelty, but out of sheer suffocating loneliness.
But their ultimate cruelty came at my trial. To ensure my death, they forced my eight-year-old son to sign a monstrous lie, accusing me of incest. I will never forget that moment. I stood up and cried out to every mother in
that room, "Does nature not revolt against such an accusation?" For a brief moment, the propaganda shattered. They wept for me. But the architects of this revolution had already written my end. As I walk towards the guillotine today, dressed in plain white,
my hair shorn, I leave behind the illusions they manufactured. I am not a monster. First and foremost, I am a mother. I was a Duchess of Austria. I became Queen of France, and I became a victim of the history they
rewrote.
