Transcript · Dutch → English
Dutch → English transcript
Dr. Goren, internist at the VU hospital, where many transsexuals are treated.
We are talking about transsexuality. What does it actually have to do with sexuality?
Well, actually very little. I believe the two previous speakers have already made that very clear.
It is not a sexual problem, but it is an identity problem.
Am I a man, am I a woman? Do I have a male body, but still feel like a woman?
Do I have a body that doesn't belong to me? Do I have a female body and feel like a man?
A body that doesn't belong to you.
So in the first instance, it is certainly not a sexual problem, but an identity problem.
I'm in the wrong body.
Can't you say then, or, let's say, can't you say in any case
a psychotherapeutic treatment could be just as good, or perhaps even better, than surgical treatment?
In principle, that would be an option. You could say, let's try to adapt your own feelings to biological reality.
Transsexuals themselves also see that their body is not what they would want.
And so, in principle, you could strive to adapt those feelings to biological reality.
Now, experience shows that this actually never succeeds.
It also doesn't really do justice to the feelings that transsexuals themselves have.
They feel that their gender identity, their feeling of being a man or a woman, is correct and the body is wrong.
That is actually hardly a basis for doing psychotherapy.
That is so deeply ingrained in most people, I might even say in all people, that it cannot be changed.
That medical treatment of transsexuals, the surgical procedure, was, let's say, 20 years ago actually,
well, I wouldn't say forbidden, but was strongly discouraged.
I have a report here from the Health Council from 1965,
in which they said it concerns people who are severely disturbed, who have a delusion.
End of transcript · 320 words · machine translated
Original transcript (Dutch)
Dr. Goren, internist van het VU ziekenhuis, waar veel transseksuelen worden behandeld. We praten over transseksualiteit. Wat heeft het nou eigenlijk met seksualiteit te maken? Nou, eigenlijk heel weinig. Ik geloof dat de twee voorgaande sprekers dat al heel duidelijk hebben aangegeven. Het is geen seksueel probleem, maar het is een identiteitsprobleem. Ben ik man, ben ik vrouw? Heb ik een mannenlichaam, maar voel mij toch vrouw?
Heb ik een lichaam dat niet bij me hoort? Heb ik een vrouwenlichaam en voel ik mij man? Een lichaam dat niet bij je hoort. Dus een eerste aanleg is het zeker geen seksueel probleem, maar een identiteitsprobleem. Ik zit in het verkeerde lichtraam. Kan je dan niet zeggen van, of dan, laat ik zeggen, kan je hoe dan ook niet zeggen van
een psychotherapeutische behandeling zou even goed kunnen zijn of misschien zelfs beter dan een operatieve behandeling? In principe zou dat een optie zijn. Je zou kunnen zeggen, laten we dan proberen om je eigen gevoel aan te passen aan de biologische realiteit. De transseksuelen zelf zien ook wel dat hun lichaam dat niet is wat ze zouden willen. En je zou er dus in principe naar kunnen streven om dat eigen gevoel aan te passen aan de biologische werkelijkheid. Nou leert de ervaring dat dat eigenlijk nooit lukt.
Het doet eigenlijk ook niet zoveel recht aan de gevoelens die transseksuelen zelf hebben. Zij vinden dat hun genderidentiteit, hun gevoel man of vrouw te zijn, juist is en het lichaam fout is. Dat is eigenlijk nauwelijks een basis om psychotherapie op te gaan doen. Dat is zo onwrikbaar bij de meeste mensen aanwezig, ik kan wel zeggen bij alle mensen aanwezig, dat daar geen verandering in te brengen is. Die medische behandeling van transseksuelen, de operatieve ingreep, was toch nog, laten we zeggen, 20 jaar geleden eigenlijk,
nou ik wil niet zeggen verboden, maar werd ten sterkste ontraden. Ik heb hier nog een rapport van de Gezondheidsraad van 1965, waarbij men zei van het gaat om mensen die ernstig gestoord zijn, die een warmhebben.
