Transcript · Turkish → English
Turkish → English transcript
I knew I had to give support.
When the transplant took place, I had a four-month-old baby.
And during this process, yes, I could not breastfeed my baby because of the medication.
But my baby had given us hope.
During my pregnancy, if it had crossed my mind, I would have immediately said, “Professor, let’s take it from here and give it to my husband.”
I wanted it that much, let’s not stay silent, let’s be sensitive.
Because every organ we donate can become life for someone’s life.
When we first found out about his illness, before knowing it was the kidney, I hugged my husband.
Even if it had been the heart, I was ready to give it.
Even if it were my heart, I would have given it. Because a person cannot live without a heart.
That was the level of love and respect between us.
And when I learned it was the kidney, well, we already have two.
When I give one, there is still one left.
I learned about my illness in 2021.
I was receiving treatment at another hospital.
In 2023, I came to Çam-Sakura Hospital.
In 2024, on July 25, it was also performed with my spouse.
My spouse donated one kidney to us, bless them.
And when they made that donation to us, we had a four-month-old baby.
We left our children back home with our families and came here for our transplant.
A person cannot express it in words.
I truly do not know what to say. I am grateful to them.
We thought the hardest part was the transplant, but actually the transplant was the easiest part.
What mattered was the period after the transplant.
They should never lose hope.
You know there is a saying, with the break of day comes what may.
They should always be hopeful, always be happy, always be smiling.
End of transcript · 319 words · machine translated
Original transcript (Turkish)
Destek olmam gerektiğini biliyordum. Nakil gerçekleştiği zaman, o zaman 4 aylık bir bebeğim vardı. Ve bu süreçte, evet bebeğimi emziremedim ilaçlardan dolayı. Ama bebeğim bize umut olmuştu. Hamilelik sürecimde, yani içimden gelseydi hemen hocam derdim şuradan alıp da eşime verelim.
O kadar ki istiyordum, sessiz kalmayalım, duyarlı olalım. Çünkü verdiğimiz her organ birilerinin hayatına hayat olabiliyor. Biz hastalığını ilk öğrendiğimiz zaman, böbrek olduğunu bilmeden önce eşime sarılmıştım. Eğer ki kalp bile olsa onu vermeye hazırdım. Kalbim bile olsa verirdim. Çünkü bir insan kalbi olmadığı zaman yaşayamaz.
O derece bizim aramızda sevgi ve saygı vardı. Ve böbrek olduğunu öğrendiğim zaman, zaten iki tane. Birini verdiğim zaman da bir taneli. Hastalığımı 2021 yılında öğrendim. Başka hastanede tedavi görüyordum.
2023 yılında Çam-Sakura Hastanesi'ne geldim. 2024 yılında, 25 Temmuz'da da eşimden gerçekleştirildi. Eşim bir böbreğini bize bağışladı, sağ olsun. Ve bize bağış yaptığı zaman da 4 aylık bir bebeğimiz vardı. Çocuklarımızı memlekette, ailelerimizin yanına bırakıp gelip burada nakilimizi olduk.
İnsan kelimeyle anlatamıyor. Yani ne diyeceğimi gerçekten bilemiyorum. Minnettarım kendisine. En zoru nakil zannediyorduk ama asıl en basiti nakilmiş. Önemli olan nakilden sonrasıydı. Hiçbir zaman umutlarını kaybetmesinler.
Yani hani bir söz var ya, gün doğmada neler doğar. Sürekli umutlu olsunlar, sürekli mutlu olsunlar, güler yüzlü olsunlar.
