Transcript · Persian → English
Analysis of Regional Diplomacy and Military Strategy
There is a flaw in our diplomacy.
Now, because there were two major wars abroad during your time, it comes back to you that you don't have the tools
to threaten in a way that leads to deterrence. Towards what?
Towards the countries in the region. Meaning, for example, the Americans go to the Saudis, the Qataris,
the Emiratis, and they...
reassure them, they make promises, saying, "Sir, we will strike,
Iran is finished." They cooperate. On this side, why don't you threaten them?
In private messages, in private meetings, meaning...
Threats can actually...
...create deterrence. How do you know we didn't?
I said this, before the 12-day war,
we went to the brink of war two or three times, and with this very threat, we prevented it. As you know, during the period I went to...
the region, after the situation in Syria,
everything was chaotic, and the threats we made at one or two junctures prevented war,
of which I will now give an example, of course without mentioning names, with one of the regional leaders who...
Well, I met them, and from a very arrogant stance...
and with a joy that you could feel deep inside...
"You can be sure they will attack you,
they will destroy your nuclear facilities, and they will destroy your missile capabilities,
and they will destroy your oil facilities,
and don't respond, because they will hit you too, they will hit your leadership too." Who said that?
One of the regional leaders, and I told him...
Saudi Arabia? Let's not get into...
Let's not get into details, we are dealing with all of them...
A Saudi? Bin Salman?
It applies... Let's not get into names... No, it applied to all of them because...
Let us do our job, no...
Their morale was all like this.
They were all expecting this reality, they were afraid. I told them there...
Yes... I told them that the matter is not as easy as you say. If they hit any point
of ours, we will hit their corresponding point.
If they hit our nuclear facilities, we will hit their nuclear facilities. If they hit our military capabilities,
we will hit Israel's military capabilities.
And if America participates,
we will inevitably hit American bases in the region.
If they hit our oil facilities and we can't sell oil, no one...
will be able to in the region. This caused the person opposite me to get a bit angry and say,
"No one can threaten us. If anyone threatens us, I don't know, all of Europe,"
all of America, I don't know, will stand against them, even China,
will stand against them because we have so many trade relations and whatnot with China.
The flow of oil in the world
is in our hands, the chain, I don't know, the distribution and so on is in our hands, and things like that.
talk, so I laughed and said, "No, God forbid, we won't hit you, we will hit the American bases..."
which are unfortunately on your soil." Well, back then, this caused the region to move...
pressure would be applied to stop the war, but later we heard analyses from American and
Zionist institutions, and some told us that they went and briefed the countries in the region, saying:
At most, hold on for another month,
and this whole story will be wrapped up forever.
Yes, Iran will strike, launch missiles, and so on, but if you hold on for a month,
everything will be fine.
And they prepared them to hold on for a month, and then they would be done with this.
Well, in the 12-day war, they thought it would work, but it didn't.
They analyzed that we must first strike the social base of the regime.
They adapted, preparing themselves for a longer war with newer methods,
And then, back during the 12-day war, the Iranians reached a conclusion.
Another conclusion they reached was: "We focused and only struck the military.
We struck the military, but the politicians came and held the country together."
And this time we must target the politicians and most importantly, we must target the leadership.
The Venezuela experience again
had given them a false impression that if you remove the leadership, the system collapses and the rest
will collapse.
Now, our friendly countries are constantly telling us, 'Yes,
we told them so many times not to think this way, Iranians are different, Iranians are this and that, they have
a several-thousand-year-old civilization behind them, plus a Shia mindset and beliefs
of martyrdom. When these two are combined, no one can stop them.'
They are telling us this now. They are saying it now.
They say, 'We had told them these things.'
Now, sometimes they mention names...
They say, 'We told them, we said, "Sir, you didn't strike a quick blow."'
Our Iran is different. How is it different? How is it different? And these are real.
But well, it was the reality.
That is why they started with the leadership.
And then they also started targeting political figures. We were not caught by surprise in the four-day war.
But we had isolated surprises.
That is, strategically, in terms of confronting the enemy, our ability to confront, and
military and defensive resilience, we were completely prepared against the enemy.
We weren't caught by surprise either, considering we started hitting back two hours later.
But in protecting ourselves and in the interest of our officials, in
my opinion, some surprise also occurred here.
End of transcript · 929 words · machine translated
Original transcript (Persian)
یه اشکالی هستش در دیپلوماسی ما حالا چون دوتا جنگ در زمان بزرگ خارج شما بوده به شما برمیگرده این که شما عدویات تحدید آمید که منجرب بازدارندگی بشهبت ندارید نسبت به چی؟ نسبت به کشاره منطقه یعنی مثلا امریکایی ها میرن با عربستانی ها، غتری ها، امراتی ها اینا رو
دلگرمی به شما میدن، وعده میدن، آقا ما میزنیم، ایران تمامه اینا اونا همکاری میکنن از این بره چرا شما نمیدهید تحدید کنید؟ تو پیغام پس کمه خصوصی، تو دیدارهای خصوصی یعنی تحدید میتونه در واقعه بازدارندگی ایجاد کنه از کجا میدونی نکردی؟
من اینه گفتم، ما قبل جنگ دوازده روزه دو سه بار تا مرز جنگ رفتیم و با همین تحدید جلوش رو گرفتیم مستفره دورهی که من رفتم تو منطقه بعد از وضعیه سوریه همی بر همی بود و تحدیدهایی که ما کردیم تو یکی دو تا مقتد جلو جنگ رو گرفت که من حالی یه نمونه شد، میگم البته بدون ذکر اسماین ها با یکی از رهبران منطقه که
من دیدار کردم خب از یه موضع خیلی تبختاری که و با یه خوشحالی که در درونش میتونستی احساس بکنین که شما مطمئن باشید که بهتون حمله می کنن تحصیلات هستهیتون هم به می برن، زرفیات موشکتون از به می برن و تحصیلات نفتیتون از به می برن
و پاسخ ندینان چون خودتون هم می زنن، رهبریتون هم می زنن شی گفتین اون؟ یکی از رهبران منطقه و من بهش گفتم که... عربستان دیگه حالا اجازه بدیم وارد... چیز نشیم دیگه ما با اینکار داریم با همشون یه عربیر به بین سلمان
میخواره حالا اجازه بدیم میگم وارد اسلامی نشیم... نه به همشون میخواره چون... بذارو ما کارمون رو بکنیم نه... روحی همشون همینطوری بود همشون منتظریم واقعی بودن مطابق میترسیم من اونجا به اشون گفتم که... آره... به اشون گفتم که قضیه به این آسانویه که شما میگید نیست اگر هر نقطه ای
از ما رو بزنن ما نقطه مقابلش رو میزنیم تصدات حسیه ما رو بزنن تصدات حسیه شون رو میزنیم ظرفیتهای نظامی ما رو بزنن ظرفیتهای نظامی اسرائیل خواهی میزن و اگر امریکا مشارکت بکنه ناشارن پایگاه امریکایی رو تو منطقه خواهی میزن
اگر تصدات نفتی ما رو بزنن و ما نتونیم نفت بفروشیم هیچ که نمیتونه تو منطقه نمیتونه که خب باعث شد اون طرف من یکمیده داره اصابانی شد و گفت هیچ که نمیتونه ما رو تحرید بکنه ما اگر نه کسی ما رو تحرید بکنه نمیدونم همه اروپا همه امریکا نمیدونم علایهش میشن حتی چین علایهش میشه چون ما همقدر ترابط تجاری داریم چی داریم چی داریم با چین
جریان نفت در دنیا دست ما زنجری نمیدونم توضیح فلان دست ما است و از این حرفا که من خندیدن گفتنه با خدایی نکرده ما شماره که نمیکنیم بزنیم که ما پایگاه های امریکایی رو میزنیم که متاسفانه در خاک شما خب این اون موقع باعث شد که منطقه به حرکت دار بیاد و جلو جنگ رو بگیره ولی بعدن تحلیل های رو ما شنیدیم از معسیسات امریکایی و
سحیونستی و بعضی ها به ما گفتن که این ها رفتن کشورهای منطقه رو توضیح کردن که آقا فوقش یه ماه دیگه طاقت بیارین این برای همیشه این داستان جمع میشه. بله ایران میزنه موشک میزنه فلا میاره ولی یه ماه که طاقت بیاریم همه چیزی درست میشه.
و اونها رو آماده کردن برای این که یه ماه طاقت بیارن و تموم میشن از این. خب تو جنگ دوازده روزه فکر میکردن میشه نشد. تحلیل کردن که پایگاه اجتماعی نظام رو باید اول بزنیم. اونها رو کردن خودشون رو آماده کردن برای جنگ طولانی تر و با شیبه های جدید تر و بعد هم اون موقع تو جنگ دوازده روزه یه نتیجه ایران ها رسیدن.
یه نتیجه دیگری که رسیدن این بود که ما اجتماع کردیم فقط نظامی ها رو زدیم. ما نظامی ها رو زدیم سیاسی ها آمدن کشور رو جمع کردن. و این بار باید سیاسی ها رو بزنیم و از همه مهمتر رهبری باید بزنیم. تجربه ونیزوهلا باز یه برداشت غلطی به شون داده بود که اگر رهبری از آست برداری نظام میپاشه و بقیه به
سلاط چیز میکنه. حالا الان کشورهای دوست ما به این مرتب دارن به ما میگن که آره ما چقدر به شون گفتیم این فکر رو نکنی ایرانی ها فرق دارن ایرانی ها نمچنانن فلانه یه تمدون چند هزار ساله پشت سرشون هست به اضافه یه تفکر شیعی و یه اعتقادات شهادت طلبانه این دو تا که با هم ترکیب بشه کسی جولدارشون.
الان دارن به ما میگن. الان دارن میگن. میگن ما اینها رو گفته بودیم بهشون. حالا اینها یه موقع خاصه اسم رو میبرن شد که صاحب ما گفتن که ما گرفتیم بهشون گفتیم گفتیم آقا صبر سریع رو نزدین. ایران ما به نظر الله فرق داره با کجا فرق داره با کجا فرق داره و این ها واقعی میسن.
حالا ولی واقعیت بود دیگه. برا همین از رهبری شروع کرد. و بعد مقامات سیاسی رو هم شروع کردن به زدن. ما در جنگ چهروزه قافلگیری نشدیم. ولی قافلگیری های تکتکی داشتیم. یعنی به لحاظ راه بردی، به لحاظ مقابله و دشمن و توانای مقابله و
تاباوری نظامی و دفاعی در مقابل دشمن کاملا آماده بودیم. قافلگیری هم نشدیم که ما اینکه دو ساعت بعد شروع کردیم به زدن. ولی در محافظت از خودمون و به صلاح مسئولینیمون به نظرم یه مقدار قافلگیری هم اگه رخ داد اینجا.
