Transcript · Turkish → English
Critique of Turkish Drama Series Themes
Once again, bursting with intelligence and reeking of art, we are being tested
by a highly creative Turkish series.
There is a poor woman, and into the world's most dishonorable, most disreputable,
well- known profession, it tells us how she was dragged with those subtle nuances.
But those subtle details are such a thing, so dramatized that, look,
now I will explain the danger within this series to you.
This character in the series wakes up and brews tea, you know.
While brewing tea,
which is a daily routine for millions of people in the world,
then when she goes to the grocery store— it happens,
it's inflation— while trying to choose a slightly cheaper shampoo, and likewise,
while adding water to the shampoo in the bathroom, this drama queen says,"
Enough is enough."
She says," What agony, what suffering!"
and turns to this profession.
Now, there was always something I wondered about in this life.
Like, those who pop up on everyone's explore page on social media, maybe some of
them are our friends or whatever.
These people, on yachts they wouldn't
normally see even in their wildest dreams, enjoy their day and take photos,
and I always wonder.
Who is the person taking photos of these friends on this boat?
Who is driving this yacht now? Who is financing you?
Who is or are those" older brothers" you are ashamed to share photos of?
Well, can we call this a life? I don't think we can.
I mean, while you look at your phone for two minutes and think,"
They're really living their life,"
and grumble," We're just sitting at home doing nothing, we don't have a penny,"
do you know what kind of price they pay to give them that photo frame?
If you had seen the prices they paid in the background, their painful stories,
and how the dignity of womanhood was damaged, I'm sure none of you would envy
these lives. So, why do we make these series?
Now, the clever ones will say,"
We are trying to give a message here." I don't buy it.
Because at the end of the day,
you've fired that flare in the minds of many young girls.
From that supposedly wretched life,
to venues they couldn't enter even if they sold a kidney,
to bags they couldn't buy even if they worked for years, to those luxury
cars they would struggle to see even in their deepest dreams,
we romanticize that life they could never experience step by step like this.
And what saddens me the most is that we live as if we're never going to die.
Of getting an education,
of building intellectual knowledge, or if we can't do these, of being a good spouse,
where the importance of being useful to the country and nation, even in a small way,
is not taught, but we no longer want to see how the most immoral professions are
legitimized.
End of transcript · 492 words · machine translated
Original transcript (Turkish)
Yine zeka fışkıran, sanat kokan, oldukça yaratıcı bir Türk dizisi ile imtihan ediliyoruz. Fakir bir kadın var ve nasıl sürüklendiğini bize o ince nüanslarla anlatıyor. Fakat ama o ince detaylar öyle bir şey ki,
Dizideki bu arkadaş güne uyanıyor ve çay demliyor hani. Hani dünyada milyonlarca insanın gündelik rutinlerinden birisi olan çayı demlerken Hani dünyada milyonlarca insanın gündelik rutinlerinden birisi olan çayı demlerken sonra markete gittiğinde olabilir yani enflasyondur, biraz daha ucuz bir şampuan seçmeye çalışırken
yine aynı şekilde banyoda şampuanın içerisine suyu koyarken Bu nasıl bir ızdırap, bu nasıl bir çile diyor ve bu mesleğe yöneliyor. Bu nasıl bir ızdırap, bu nasıl bir çile diyor ve bu mesleğe yöneliyor. Şimdi benim bu hayatta hep merak ettiğim bir şey vardı. Böyle sosyal medyada hepimizin keşfetine düşen,
belki bazılarımızın arkadaşlarıdır bunlar falan. Bunlar normalde hülyaya dalsa rüyalarının içerisinde göremeyecekleri Bu teknede bu arkadaşların fotoğrafını çeken kişi kim? Şimdi bu yatı kim sürüyor? Seni kim finanse ediyor? O fotoğrafını paylaşmaktan utandığın abilerimiz kim ya da kimler?
Peki buna hayat diyebilir miyiz? Bence diyemeyiz. Yani senin telefonda iki dakika gördüğün "Bu da hayatını yaşıyor ya." Biz evin içerisinde kös kös oturuyoruz, üç kuruş paramız yok diye homurdandığın süreçte onlara o fotoğraf karesini verebilmek için nasıl bedeller ödüyor biliyor musunuz? Onların arka planda ödedikleri bedelleri, acı hikayeleri,
kadınlık onurunun nasıl zedelendiğini görseydiniz eminim hiçbiriniz bu hayatlara özenmezdiniz. Peki biz bu dizileri neden çekiyoruz? Şimdi uyanıklar diyecekler ki "Biz burada bir mesaj vermeye çalışıyoruz." Bence yemezler. Çünkü günün sonunda birçok genç kızın zihnine o işaret fişeğini çaktın. O güya pespaye yaşantıdan
böbreğini satsa giremeyeceği mekanlara, yıllarca çalışsa alamayacağı çantaya, yine rüyalarının en derininde bile görmekte zorlanacağı o lüks arabaların içerisine binemeyeceği yaşantıyı Beni en çok üzen de hiç ölmeyecekmişiz gibi yaşıyoruz.
Okumanın, entelektüel birikim yapmanın, Okumanın, entelektüel birikim yapmanın, vatana millete bir nebze de olsa bir işe yaramanın öneminin anlatılmadığı ama en gayriahlaki mesleklerin nasıl meşrulaştırıldığını artık görmek istemiyoruz.
