Scots → Latin transcript

Feliciter eveniat vultus tuus honestus, faustaque, o magne dux

generis pulmentarii! Super illos omnes tu

locum tenes, venter, callum aut intestinum: bene es dignus

benedictione tam longa quam bracchium meum.

Illam discissam dapem ibi exples, Nates tuae velut collis remotus,

paxillus tuus molam iuvaret reficere in tempore necessitatis,

dum per poros tuos rora stillant velut electri guttae.

Ecce cultellum suum rusticus Labor excolit, et te scindit sollerti celeritate,

discerpens tuas manantes viscera nitida, velut fossam quamlibet, atque inde, O

qualis conspectus gloriosus, calens fumatque, dives! Tum, cornu contra cornu,

se intendunt et contendunt: diabolus auferat postremum, pergunt impigre,

donec ventres eorum bene tumentes mox incurvi sunt velut tympana, tum senex Maritus,

vix non disrumpens, “ Gratias actas” murmurat. Estne qui super

suam Gallicam ius ex assis, aut olus quo et suem satiares, aut fricassia

quod eam cogat vomere fastidio plenam perfecto, deorsum despicit convivium tale

irridens, spernens?

Miselle!

aspice eum super sordes suas, debilem ut folium exaridum, crus tenue flagrum bonum,

manus nux, per sanguinem aut campum ruere, quam inidoneus!

At rudem vide, haggis pastum,

tremens terra sonat gressus eius, in manu ampla gladium conprime,

faciet sibilare; crura, et bracchia, et capita caedet,

velut capita cardui. Vos potestates, quae curam hominum geritis,

et eis epulas ministratis, vetus Scotia

nullas vult sordidas salsuginis lagunculas, sed,

si vultis preces eius gratas,

date ei

Haggis!