Transcript · English → Greek
Remembering the Armenian Genocide
Αυτές είναι σταυρωμένες γυναίκες σε αληθινούς σταυρούς. Οι φωτογραφίες είναι αληθινές.
Δεν είναι τεχνητή νοημοσύνη. Κοιτάξτε την εικόνα. Μην προσπεράσετε επειδή είναι
άβολο. Πρέπει να ξέρετε. Αυτό είναι πραγματικό αποδεικτικό στοιχείο.
Αυτό συνέβη στις Αρμένιες χριστιανές γυναίκες που σφαγιάστηκαν από τους
μουσουλμάνους Τούρκους κατά τη γενοκτονία των Αρμενίων που άρχισε το
1915. Αυτές δεν ήταν σύμβολα. Ήταν κόρες, μητέρες,
αδελφές και σύζυγοι. Είχαν ονόματα, σπίτια, μέλλον και οικογένειες.
Υπολογίζεται ότι ενάμισι εκατομμύριο Αρμένιοι πέθαναν κατά τη διάρκεια αυτής της
καταστροφής. Όμως αριθμοί τόσο μεγάλοι μπορούν να κρύψουν τα άτομα
που περιέχουν. Κάθε άδεια καρέκλα ανήκει σε κάποιον.
Κάθε οικογένεια που επέζησε κουβαλά μια ιστορία μέχρι σήμερα.
Γι' αυτό τα αποδεικτικά στοιχεία, οι μαρτυρίες και η μνήμη έχουν σημασία.
Ένα έγκλημα μπορεί να σβηστεί δύο φορές. Πρώτα, όταν δολοφονούνται οι άνθρωποι, και
δεύτερον, όταν ο κόσμος κοιτά αλλού, απαλύνει τη γλώσσα ή αφήνει τη
ιστορία τους να γίνει υποσημείωση. Όταν λέμε «Ποτέ ξανά», το σύνθημα που
σχετίζεται με τη δολοφονία των έξι εκατομμυρίων Εβραίων από τους Ναζί, πρέπει να
επεκταθεί ώστε να συμπεριλάβει τους Αρμένιους χριστιανούς.
Πρέπει να σημαίνει να διδάσκουμε τι συνέβη, να κατονομάζουμε τα θύματα,
να αρνούμαστε τη σιωπή όταν η μνήμη γίνεται
πολιτικά άβολη για τους Τούρκους.
Οι χριστιανικές χώρες που προσπαθούν απλώς να υπενθυμίσουν στον κόσμο αυτή τη
μαζική δολοφονία
χριστιανών φιμώνονται από τις μουσουλμανικές χώρες, ιδιαίτερα
την Τουρκία, που διέπραξε αυτή τη φρικτή σφαγή.
Δεν δείχνω αυτή την εικόνα για να εκμεταλλευτώ τον πόνο.
Τη δείχνω γιατί η λήθη βοηθά τη γόμα. Θυμηθείτε τη χρονιά.
Θυμηθείτε τους ανθρώπους. Θυμηθείτε τι μπορεί να κάνει το μίσος
όταν ο κόσμος μένει
Σιωπή. Παρακαλώ, σχολιάστε, βοηθήστε να ενταχθείτε στον αγώνα
και φροντίστε να πατήσετε δυνατά
αυτό το κουμπί ακολούθησης εδώ και κοινοποιήστε αυτό το βίντεο.
Ο κόσμος πρέπει να θυμάται τι συνέβη πριν από εκατό χρόνια.
End of transcript · 297 words · machine translated
Original transcript (English)
These are crucified women on real crosses. The pictures are real. It's not AI. Look at the image. Don't swipe away because it's uncomfortable. You need to know. This is actual evidence. This is what happened to the Armenian Christian women slaughtered by the Muslim Turks during the Armenian genocide beginning in
1915. These were not symbols. They were daughters, mothers, sisters, and wives. They had names, homes, futures, and families. An estimated one and a half million Armenians died during that catastrophe. But numbers that large can hide the individual people inside them. Every empty chair belongs to someone.
Every surviving family carried a story till today. That's why evidence, testimony, and memory matter. A crime can be erased twice. First, when the people are murdered, and second, when the world looks away, softens the language, or lets their history become a footnote. When we say never again, the slogan that
relates to the murder of the six million Jews by the Nazis, it should be extended to include the Armenian Christians. It has to mean teaching what happened, name the victims, refusing silence when remembrance becomes politically inconvenient to the Turks.
The Christian countries that try to simply remind the world of this mass murder of Christians get shut down by the Muslim countries, especially Turkey, who carried out this horrific slaughter. I'm not showing this image to exploit suffering.
I'm showing it because forgetting helps the eraser. Remember the year. Remember the people. Remember what hatred can do when the world stays quiet. Please comment help to join the cause and make sure you smash
that follow button here and share this video. The world needs to remember what happened a hundred years ago.
