Transcript · Dutch → English
Dutch → English transcript
My name is Kyra van Imwegen. I'm married to Fabio.
We have two children, Leen and Otis. I'm 43 and live in Rotterdam.
I work as an internal coordinator at a primary school.
Leen is a seven-year-old child. That's our oldest.
Really cheerful, very stable character.
During the ultrasound, I was told it was a girl.
We both had a beautiful girl's name, Lena.
At one point, Lena was three and a half.
Then, out of the blue, while watching TV, she suddenly said…
There are girls who are actually boys.
Right away, I thought, this is something. This is a real moment.
I had bought pajamas for Leen.
I came home with really beautiful pink Janneke pajamas.
Leen looked like this, and then she said very seriously…
I think you made a mistake, because this is for a girl.
But of course I'm a boy, she said then.
I only remember saying I want to be younger.
So those pajamas went back to the store.
Then Leen said, 'Look, here are the pajamas for boys.'
Yes, and then I wanted a yippy-jama.
There were two psychologists and also an intern, three people.
Leen had to be there too, so they were in that meeting.
It was actually the first question.
Yes, I'm sure you're all following it a bit in the media.
Then I immediately thought…
I immediately felt like, I'm not being taken seriously.
Right away I thought, oh, why would someone say that?
That was pretty much the gist of that conversation.
We were allowed to tell our story, but we were told…
Yes, it's a bit of a toddler fantasy.
Children also have imaginary friends sometimes.
Yes, it'll probably pass.
That also hurt me quite a bit.
You know, your child is right there too.
And that was just quite unpleasant.
Leen was still small, of course, but she is very alert.
And she really notices everything.
I found that really intense.
Leen really had a huge temper tantrum in the car.
And she's really never had one before.
She's really not a hot-tempered child, and she's always very sweet.
And she kind of flipped out in the car, like...
I'm a boy, I'm a boy.
You know, she had heard all of that, of course.
And it all just sank in completely.
Yes, Leen has a little brother, and he is about three years younger.
No, we've never really discussed it very clearly.
I did notice that with him, I pay much less attention to gender.
So I don't often say, "What a big boy you are."
When he was in the hospital at one point for an examination...
he also had to say what a boy or girl was.
He couldn't name that difference either.
And at one point he...
Yeah, he also started saying, "Brother, Leen is my brother."
When the name was changed, it was...
Yeah, he has never made a mistake.
We had told him, he was three.
And he corrects everyone too.
Even if we make a mistake again, he'll say...
"Lena, it's Leen," he'll say.
And he also recently told them at his daycare.
The caregiver came to ask me...
"Is it true that Otis's brother was also a sister first, or something?"
Because he had told them...
Yeah, I have a brother, but he used to be a sister.
And his name used to be Lena and now it's Leen, he says.
And yeah, I also thought it was nice that he could explain it so well.
Because he doesn't speak very well yet...
but he was really able to make that very clear.
And the teacher also knew immediately what he was talking about.
So he had really told it very well.
End of transcript · 629 words · machine translated
Original transcript (Dutch)
Ik heet Kyra van Imwegen. Ik ben getrouwd met Fabio. We hebben twee kinderen, Leen en Otis. Ik ben 43 en woon in Rotterdam. Ik werk als interne begeleider op een basisschool. Leen is een kind van zeven jaar. Dat is onze oudste. Echt supervrolijk, heel stabiel karakter.
In het geweek Echo kreeg ik te horen dat het een meisje was. We hadden allebei een mooie meisjenaam, Lena. Op een gegeven moment was Lena drieënhalf. Toen zei ze ineens tijdens het televisie kijken, out of the blue... Er zijn meisjes die eigenlijk een jongetje zijn.
Dat was wel meteen dat ik dacht, dit is iets. Dit is wel een moment. Ik had voor Leen een pyjama gekocht. Ik kwam thuis met een hele mooie roze janneke pyjama. Leen keek zo en toen zei ze heel serieus... Ik denk dat je je hebt vergist, want dit is voor een meisje.
Maar ik ben natuurlijk een jongetje, zei ze toen. Ik weet alleen nog wel dat ik zei ik wil jonger zijn. Dus die pyjama ging weer terug naar de winkel. Toen zei Leen, kijk, hier hangen de pyjama's voor jongens. Ja, en toen wou ik een jippyjama.
Er waren twee psychologen en ook een stagiair, drie mensen. Leen moest er ook bij zijn, dus die zat daar in dat gesprek. Het was eigenlijk de eerste vraag. Ja, jullie volgen het zeker allemaal een beetje in de media. Toen dacht ik eigenlijk gelijk van...
Ik had echt meteen zoiets van, ik word niet serieus genomen. Dat was echt meteen dat ik dacht, oh, waarom zegt iemand dat? Dat was een beetje de strekking van dat gesprek. Wij mochten wel ons verhaal doen, maar er werd wel gezegd... Ja, het is een beetje kleuterfantasie.
Kinderen hebben ook wel eens imaginary friends. Ja, het gaat waarschijnlijk wel weer over. Dat kwetste mij ook best wel. Weet je, je kind zit er ook bij. En dat was gewoon best wel naar.
Leen was natuurlijk nog wel klein, maar die is heel alert. En die heeft dan echt alles wel door. Dat vond ik echt heel heftig. Leen kreeg echt een enorme driftaanval in de auto. En dat heeft ze echt nog nooit gehad.
Het is echt geen driftig kind en altijd heel lief. En die flipte echt een soort in de auto van... Ik ben een jongen, ik ben een jongen. Weet je, ze had dat allemaal gehoord natuurlijk. En allemaal gewoon helemaal binnengekomen.
Ja, Leen heeft een broertje en die is ongeveer drie jaar jonger. Nee, wij hebben het nooit zo heel erg duidelijk besproken. Ik merkte wel dat ik bij hem veel minder op gender aan het letten ben. Dus ik zeg niet zo vaak van zo'n grote jongen ben jij. Toen hij op een gegeven moment voor een onderzoek ook in het ziekenhuis was...
moest hij ook zeggen wat een jonge meisje was. Kon hij dat verschil ook niet benoemen. En hij heeft op een gegeven moment... Ja, hij ging ook wel zeggen van broer, Leen is mijn broer. Toen de naam werd veranderd, was het...
Ja, hij heeft zich nog nooit vergist. We hadden het tegen hem gezegd, hij was drie. En hij corrigeert ook iedereen. Ook als wij ons nog een keer vergissen, dan zegt hij van... Lena, het is Leen, zegt hij dan.
En hij heeft het pas ook bij zijn eigen opvang verteld. De lijster kwam mij vragen van... Ja, klopt het dat broer van Otis ook eerst een zusje was of zo? Want hij had verteld van... Ja, ik heb een broer, maar dat was eerst een zus.
En die heette eerst Lena en nu Leen, zegt hij dan. En ja, ik vond het ook wel mooi dat hij dat zo goed kon vertellen. Want hij praat nog niet zo supergoed... maar dat kon hij echt wel heel goed duidelijk maken. En die lijster wist ook meteen waar hij het over had.
Dus hij had dat echt heel goed verteld.
