Transcript · Portuguese → Polish
Reflections on Football Dreams and Losses
w tym momencie, ale prawda jest taka, że my, z naszym przywilejem, ja, Fred, ty,
dom i telewizja, nasze życie toczy się dalej, prawda?
Mundial się tu skończył, życie toczy się dalej, za trzy, sześć miesięcy wrócimy do
normy, trochę zapomnimy, przyswoimy to, nie zostawimy w tyle, ale przyswoimy.
Rzeczywistość w Brazylii jest inna dla większości dzieci, one nie mają tego czasu,
sześciu miesięcy, trzech miesięcy na powrót.
Dla wielu z nich, w tym dla większości, jak dawniej dla Casimiro, jak dla Viníciusa
Júniora kiedyś, gdy wy też widzieliście Rivaldów, Ronaldów przegrywających i
odpadających z mundialu, wtedy kończyła się nadzieja.
A ty z jakiegoś powodu szedłeś dalej, wierzyłeś dalej, nawet widząc, jak marzenia tych
ludzi również, wielokrotnie, legły w gruzach.
A teraz te dzieciaki tam są, stary, patrzą na nas, też czują tę porażkę, ale
bez tego czasu na pozbieranie się.
Co im teraz powiesz, żeby nie przestawały wierzyć, bo ty kiedyś
nie przestałeś i dlatego dzisiaj tu jesteś, przegrywając, ale ta porażka na pewno
jest częścią kolejnego zwycięstwa.
Mówiłem, że będzie ciężko, ale wykrzesz coś z siebie, stary, bo one patrzą.
Trudno znaleźć słowa.
Co sprawiło, że szedłeś dalej, kiedy widziałeś, jak ten facet przegrywa?
Przepraszam, stary.
W porządku, w porządku.
Trudno znaleźć słowa w takich momentach, prawda?
Bo to zawsze jest marzenie, nie?
Kiedy zaczynasz grać, kiedy masz marzenie o grze w piłkę, to marzenie
każdego Brazylijczyka, żeby wygrać Mistrzostwa Świata, prawda?
Miałem trzecią szansę, ale jestem uprzywilejowany, jestem bardzo dumny z tego, co ja, co wszyscy
piłkarze tutaj zrobiliśmy, a nawet z pokolenia, które nie wygrało, którego praca
Tysiące, ponad 210, prawda?
Ale tak jak powiedziałeś, życie toczy się dalej i myślę, że w takich chwilach chcę tylko być z
moją rodziną, z moimi dziećmi, bo to trudne, przepraszam.
Wyobrażam sobie.
Bardzo dziękuję.
Bardzo dziękuję, że tu przyszedłeś.
To już wiele o tobie mówi.
End of transcript · 307 words · machine translated
Original transcript (Portuguese)
nesse momento, mas a bem da verdade é que nós, com o nosso privilégio, eu, Fred, você, Casa e TV, a nossa vida segue, né? A Copa acabou aqui, a vida segue, daqui a três, seis meses a gente entra no eixo de novo, esquece um pouco, assimila, não deixa pra trás, mas assimila. A realidade do Brasil é diferente pra maioria das crianças, eles não têm esse tempo de
seis meses, três meses pra voltar. Pra muitas delas, pra maioria inclusive, como Casimiros lá atrás, como Vinícius Júnior lá atrás, quando vocês também viam rivaldos, Ronaldos, perdendo e sendo eliminados de uma Copa, acabava ali a esperança. E você, por algum motivo, você seguiu, continuou acreditando, mesmo vendo esses sonhos desses
caras também, muitas vezes, indo por água abaixo. E agora essas crianças estão lá, cara, vendo a gente, sentindo essa derrota também, mas sem esse tempo pra recuperar. Que que você diz pra elas agora, pra elas não deixarem de acreditar, porque você um dia não deixou, e por isso que você tá aqui hoje perdendo, mas essa derrota certamente
faz parte da próxima vitória. Falei que ia ser difícil, mas tira alguma coisa daí, cara, que elas estão vendo. É difícil achar palavras. O que te fez seguir quando você viu esse cara perdendo? Me desculpa, cara.
Tudo bem, tudo bem. É difícil achar palavras nesses momentos, né? Porque sempre é um sonho, né? Quando você começa a jogar, quando você tem um sonho de jogar futebol, é um sonho de qualquer brasileiro ganhar uma Copa do Mundo, né?
Tive a terceira oportunidade, mas sou um privilegiado, tenho muito orgulho do que eu, do que todos os jogadores fizemos aqui, e até mesmo da geração que não venceu, que o trabalho Milhares, mais de 210, né? Mas, como você falou, a vida segue, e acho que, nesses momentos, só quero estar com a minha família, com os meus filhos, porque é difícil, desculpa.
Imagino. Muito obrigada. Te agradeço demais por ter vindo aqui. Isso já diz muito sobre você.
