Transcript · Arabic → Spanish
Struggles During War and Food Shortages
¿Adónde vamos? Voy con ustedes.
¿Adónde nos han llevado?
Queremos ir a la tienda, nos dicen que se acabó. Queremos ir.
¿A qué tienda vamos?
Cariño, quiero ir a la tienda, quiere llenarnos algo caliente.
Todos nos engañan y no nos llenan nada.
Quiero comer. La gente se acepta entre sí.
La sandía empezó a causar problemas. No sirve.
Me menospreciaron. Sentí que era pobre.
Me quiero morir de esto. Hace tanto que no comemos.
Desde que empezó la guerra, no hemos comido nada.
No hay ni un mendrugo de pan, por Dios. Empezamos a llorar y a entrar.
Ellos empiezan a llorar. Les digo que no sé de dónde sacarles nada.
Cuando mi padre sale, camina y no encuentra nada.
Me dicen que mi padre está gritando. Mi padre se ve obligado a vender.
Se ve obligado a vender nuestras cosas. Le decimos que no tenemos nada.
Mira cómo se nos han quedado las manos. Le digo que tenemos que coserla, no tenemos
hilo. Desde las
5. Y acaba de llegar ahora. No hemos cogido nada. Cuando vamos a coger algo,
todos se nos echaron encima para saciar el hambre. Y luego no cogí nada.
Entonces yo... Yo tenía la ropa más bonita. Resultó que salió
diez semanas.
Y mira cómo tengo la cara. Quiero llorar. Todos
se ríen de mí. Solo
eso. Ayer, lo juro por Dios, cenamos.
Comimos cáscaras de sandía. Mi padre no puede alimentarme.
O sea, mi padre y yo estamos enfermos.
¿Qué hacemos? Y dormimos en Mouhi.
Solo tenemos agua. Bebo agua y ya está.
End of transcript · 261 words · machine translated
Original transcript (Arabic)
وين إحنا وين؟ سايرة أنا وإياكم مع بعض. وين أنتم سقتونا. بدنا نروح على الدكية تقول لنا خلصت. بدنا نروح. باية دكية نروح. عمري بدي أروح على الدكية بده يعبي لنا سخن.
الكل بينصبه ولا بيعبي. نفسي آكل. الناس بتقبلوا مع الناس. البطيخ صير عم تشاكل. ما بشكل. مستهينة. حسيتني إني أنا فقيرة. بدي أموت من كذا. من كثر ما أكلناش
إلا من أول ما فتحت الحرب ما أكلناش إشي. خبزة توحد الله ما فيش. من صرنا نعيط وندخل جوا بصيروا يعيطوا. بصير أقول لهم مش عارفة من وين أجيب لكم. إدا بتطلع أبويا بمشي ولا شي. بيقولوا لي أبويا بنصيح. مضطر أبوي يبيع.
مضطر يبيع شغلاتنا. بنقول له ما في عنا إشي. طلعت ليدنا طلعت كيف. بقول له إياها بدنا نخيطها ما عناش خيط. من الساعة 5. وهالق تو اجانا. ولا اشي اخدنا. لما إننا ناخد الكل هجمنا ونطفي شعورنا. وبعدين ما أخدتش إشي.
إذن أنا. أنا كنت أحلى قواعي. القيت طلع عشرة أسابيع. ووجي طلع كيف. أنا بدي أعيط. الكل بيضحك علي. بس هيك. امبارح اقسم بربى. أكلنا العشا.
أكلنا قشر البطيخ. أبوي مش قادر يطعميني. يعني إحنا وأبويا عيان. إيش نسوي. وبننام بموحي. بس مية عندنا. بشرب مية وخلاص.