Post-War Women's Humiliation in France

İkinci Dünya Savaşı'nda Fransa'nın kurtuluşundan sonra yaklaşık yirmi bin kadın

zorla tıraş edildi, soyuldu

ve yüzlerine rujla, kalemle

aşağılayıcı semboller çizildi.

Peki ne suç işlemişlerdi?

Bu gerçek görüntüler, bir zamanlar

yaşanan her şeyi kaydediyor. Ağustos 1944'te

Müttefikler Paris'e girdi,

sokaklarda Marseillaise yankılandı,

insanlar birbirlerine sarılıp ağladı,

özgürlüklerine yeniden kavuşmalarını kutladı.

Ancak kutlamalar daha bitmeden,

hesaplaşma başladı.

Direniş örgütü üyeleri Marie'nin evine daldı,

onu hiç açıklama yapmadan sokağa sürükledi.

Bir adam, makasla saçlarını acımasızca

kesti,

saç tutamları birer birer yere düştü.

Komşular etrafını sardı,

bağırışlar ve tükürükler

tahta taburedeki kadına yağdı. Bu, hükümetin düzenlediği bir

yargılama değildi,

halkın kendiliğinden aldığı bir intikamdı.

Dört yıl boyunca bastırılan öfke ve aşağılanma,

kendine bir çıkış yolu arıyordu.

Alman askerleriyle ilişki yaşayan kadınlar

en kolay hedef hâline geldi.

Paris'ten Marsilya, Toulouse ve Rennes'e

kadar her yerde saçları kazınmış kadınlar görülüyordu.

Resmî belgelerde öne sürülen gerekçe,

işgal döneminde düşman ordusuyla

uygunsuz ilişki sürdürmeleriydi.

Aslında Alman ordusu Fransa'yı yalnızca otuz sekiz gün

işgal etti,

bir milyon sekiz yüz binden fazla kişi teslim oldu.

Geçim sıkıntısı çeken bazı Fransız

kadınları Alman askerlerine hizmet etmek zorunda kaldı,

bazılarıysa yalnızca Alman askerî

hastanesinde hemşirelik yaptığı, kışla yakınında çalıştığı ya da

biri tarafından uygunsuz ilişki yaşamakla ihbar edildiği için hedef oldu.

Birçok kasabada, kurtuluştan sonraki belediye

meydanları halk yargılamalarının mekânına dönüştü,

kadınlar yerel direniş örgütleri veya kendiliğinden toplanan

halk tarafından geçici olarak kurulan platformlara çıkarıldı,

saçları herkesin önünde kazındı.

Avrupa'nın geleneksel kültüründe,

saç, kadının onurunu ve kimliğini simgeler,

saçı kazımak ise onuru herkesin önünde elinden almaktı.

Saçları kazındıktan sonra bazı kadınlar ayrıca

sokaklarda yürütülmeye zorlandı, yol boyunca insanlar onlara

küçük taşlar ve çeşitli eşyalar fırlattı,

bunlar öldürecek kadar güçlü değildi,

ama onları aşağılanmanın içinde

kaçacak yer bulamaz hâle getirmeye yeterdi. Ayrıca,

daha ağır vakalarda altı aydan bir yıla

kadar hapis cezası veriliyor ve bazı

vatandaşlık hakları ellerinden alınıyordu. Bu kadınların

suçlamaları birbirinden çok farklıydı.

Parisli Marianne, bir Alman subayına

tercümanlık yapmıştı, Bordeaux'da on iki kişi

Alman askerleriyle dans ettiği için ihbar edilmişti,

bazılarıysa yalnızca Alman askerî

kışlalarına sebze götürmüş,

işgal bölgesindeki dükkânlarda tezgahtarlık yapmıştı.

Neden özgürlüğün

başka bir işgale dönüştüğünü anlamıyorlardı.

Aşağılamayı uygulayanlar arasında ise,

zamanında Alman askerlerine yarananlar

ya da işgal ordusuna mal satarak servet kazananlar da az değildi

tüccarlar,

savaş sırasında karşı koyamayan birçok kişi,

gözlerden uzak yaşayan erkekler de tam o anda

öne çıktı,

tüm öfkelerini bu

kadınların üzerine boşalttı. Bazıları heyecanla el sallıyor,

kadınları işaret edip

suçları hakkında çevredekilere yorum yapıyordu.

Hatta bazıları çocuklarını da getirmiş,

bu aşağılama törenini ulusal

arınma eğitimi saymıştı.

Bu adalet değil, intikamdı.

Tarihçiler sonradan bu olguyu fanatik

bir arınma olarak adlandırdı. Savaşta sessiz kalanlar

savaş sonrasında kahraman olmaya can atıyordu,

bu yüzden bu kadınlar en elverişli

sembol hâline geldi,

aşağılanmayı silmenin bir yolu.