Personal Accounts of Violence and Loss

Teyzem bize gördüğü ve anlattığı bu hikâyeleri anlatmaya başlayınca

bazıları el-Beyda ve aileler hakkındaydı.

Kadınların önünde öldürülen gördüğü çocuklar hakkındaydı.

Sawsan hakkında,

oğlunu saklıyordu. Oğlu yaklaşık on dört yaşında, ergenliğin başındaydı.

Hatları belli olmaya başladı. Onu namaz örtüsüyle örttü.

Bunlar yani namaz kıyafetleri, bunlar

bir tür gizlenme sayılıyor.

Sonra güvenlik görevlisi onu fark etmiş gibi geldi ve, “Sen kimsin?” dedi.

Oğluna sarılıp, “Allah aşkına, ondan başka kimsem yok, onu bana bırak,” dedi.

Sonra onun başını önünde kesti.

Teyzem, gördüğü manzaraya göre bedeninin hâlâ ayakta kaldığını söyledi.

Başı düştü. Bunun ne kadar doğru olduğunu ya da onun nasıl,

denir... Sawsan oğluyla yaşıyormuş gibi konuşmaya devam etti ve

onu bırakamadı.

Aynı anda burada karşılaştığım başka bir anne de bana anlattı.

İki oğlu şehit oldu. “Onları görmeye dayanamadım, hâlâ

oğullarımın şehit olduğuna inanamıyorum,” dedi. İki

oğlu ve iki kişi daha şehit oldu.

Onları köye zorla getirmişti çünkü,

tatil olduğu için tüm köy tatil yapıyor, o yapmıyordu.

Sonra duyunca

sesi

Sawsan'ın oğlunun sesini, daha doğrusu Sawsan'ın sesini ve çığlıkları,

oğlunun elini tutuyormuş. “Oğlum yaşıyor mu diye elini sıktım

mı, değil mi diye.”

Bakamıyordum. Yaşadığını gördüm. Elini tutmaya devam edip koştum.

Hâlâ aslında birinin şehit düştüğüne inanamıyor.

Ona, arkadaşım Hanifa'yı da sordum, güya

katliamın olduğu ilk gün düğünü olacaktı.

Nişanlısı denizlerde seyahat eden bir

kaptandı. Düğünlerini yapmak için geldiğini, çok

konuştuklarını

çeyizden ve köylerdeki bu alışılmış şeylerden.

Bana şöyle dedi,

Hanifa'nın

nişanlısını, güya artık kocası olması gereken adamı ve bütün kardeşlerini

öldürdüler. Adları Ebu Vail'in oğullarıydı. Kapının önünde,

yani evlerinin kapısında, bahçe yolunda. Onlar Siyyah

bahçesinin başlangıcındaydılar.

Hanifa'nın kardeşlerinin de hepsini öldürdüler.

Evlenmesi gereken evi de tamamen yandı, bütün

çeyiziyle birlikte.