Transcript · Persian → English
Discussion on China's Economic History
What haven’t we done, what should we do? If I stand here until morning and complain about Qasem’s past, will he come back to life?
Will he come back to life?
He’ll definitely come back to life.
What do we gain from it?
Let’s accept a reality:
that we
Mr. Doctor said what Mao did for China, we should do as well.
The Chinese have always been one of the world’s
major economies, but for a hundred years,
they were humiliated.
What did Mao do? Mao put an end to those hundred years of humiliation.
How did he end it? He said, “I believe in
myself enough to sit down with America and negotiate with America.”
China
did not progress after ’76 and Mao’s death,
it progressed after ’70, ’71, when Mao
came to believe that he could communicate with the world.
That was when it progressed.
And today, in China, where I am traveling tonight,
they worship Mao’s statue
as someone who—not as someone whose Cultural Revolution
made the people of China miserable, nor as someone who at the time
His rule, not as someone who
carried out the Cultural Revolution, not as— You know that until forty years ago, in
China,
the greeting was, “Have you had dinner?” No one regarded Mao
as responsible for that. What do they
remember Mao as? As the one who ended a hundred years
of China’s humiliation and allowed
China to seize that opportunity and leap
forward.
We don’t need a poisoned chalice,
We don’t need any of these. We
End of transcript · 259 words · machine translated
Original transcript (Persian)
چیکار نکردیم، چیکار کنیم؟ حالا من تا الا صبح هم وایسم اینجا غر بزنم راجع به گذشته قاسم زنده می‌شه؟ صد در صد زنده می‌شه. چی گیرمون میاد؟ بیاییم یه واقعیتو بپذیریم
که ما همون کاری که ماو برای چین کرد، آقای دکتر گفت چینی‌ها همیشه یکی از اقتصادهای بزرگ دنیا بودن اما صد سال تحقیر شدن.
ماو اومد چیکار کرد؟ ماو اومد این صد سال تحقیر رو پایان داد. چجوری پایان داد؟ گفت من به خودم باور دارم که جلوی آمریکا بشینم با آمریکا مذاکره کنم. چین بعد از سال هفتاد و شش و مردن ماو نبود که پیشرفت کرد،
بعد از سال هفتاد، هفتاد و یک که ماو این باور رو به خودش پیدا کرد که من می‌تونم با دنیا ارتباط برقرار بکنم بود که پیشرفت کرد و امروز تو چین که بنده امشب دارم مشرف می‌شم، مجسمه ماو رو پرستش می‌کنند به
عنوان کسی که، نه به عنوان کسی که انقلاب فرهنگیش مردم چین رو بدبخت کرد، نه به عنوان کسی که در زمان حکومتش، نه به عنوان کسی که انقلاب فرهنگی کرد، نه به عنوان-- می‌دونین که تا چهل سال پیش تو چین
احوالپرسی این بود که شام خوردی یا نه؟ کسی ماو رو به عنوان مسئول اون یاد نمی‌کنه. ماو رو به چه عنوانی یاد می‌کنند؟ به عنوان کسی که صد سال تحقیر چین رو پایان داد و اجازه داد چین از اون فرصت استفاده کنه، جهش کنه
به جلو. ما نه جام زهر نیاز داریم، هیچکدوم از اینا رو ما نیاز نداریم. ما
