Transcript · English → Polish
Civilians Suffer in Donetsk Conflict
Petro Poroszence trudno będzie odzyskać serca i umysły
w tym mieście. Gdy mieszkańcy Doniecka sprzątają
zgliszcza swoich
domów i dobytku, narasta w nich wrogość do prezydenta, który ich
zdaniem zabija własnych ludzi.
„Jesteśmy Ukraińcami, a oni nas zabijają” –
mówi ten mężczyzna. „Chyba potrzebujemy własnego państwa,
bo ci ludzie w
Kijowie nie są naszymi braćmi”. Pociski
uderzyły w te
domy kilka dni temu,
ale łzy są wciąż świeże.
Żyjemy
pod ziemią. Przez dwa
tygodnie było bardzo ciężko, zwłaszcza 27., 28. i 29.
Dopiero dzisiaj jest cicho.
Przepraszam, przepraszam, muszę iść.
W zeszłą środę przed tym blokiem zginęły dwie osoby.
Jedną z nich była 50-letnia kobieta, drugą 34-letnia kobieta.
Jej mąż, który nie chce z nami rozmawiać, mówi, że jest w szoku, zdołał uciec
do piwnicy z ich małym dzieckiem, ale ona po prostu nie zdążyła.
To historia, która powtarza się
bez końca w dziesiątkach
bloków, w których cywile giną w nieustannym ostrzale
wokół Doniecka.
Miejski szpital urazowy jest pełen rannych cywilów.
Odłamki tkwiące w ciele i kościach nóg sprzedawców
z targu. Połamane kończyny emerytów zbyt starych,
by
biec. „Była jedna wojna, a to
jest druga” – mówi mi ta starsza pani.
„Urodziłam się w 1940 roku, podczas II wojny światowej, i pewnie
umrę, zanim ta wojna się skończy”.
Walentina Popowa z sąsiedniej sali straciła nogę i rękę w wyniku
bezładnego ostrzału artyleryjskiego.
Przechodząc na język ukraiński, kieruje rozdzierający serce apel do
prezydenta.
"Kiedyś tańczyliśmy, śpiewaliśmy, robiliśmy wszystko po ukraińsku" – mówi.
"Poroszenko, panie
Poroszenko, proszę nas posłuchać. Dlaczego nie rozumie pan swoich
ludzi? Niech pan będzie mężczyzną. Człowiekiem. Proszę powstrzymać swoją
agresję. Zatrzymać tę wojnę".
Ale niewiele na to wskazuje. To niegdyś kwitnące miasto jest teraz w połowie
puste. Jego dworzec kol-
End of transcript · 281 words · machine translated
Original transcript (English)
Petro Poroshenko will have a hard time winning back hearts and minds in this city. As the people of Donetsk sweep up the debris of their homes and livelihoods, they are hardened against a president they say is killing his own people.
"We are Ukrainian, but they kill us," this man says, "So we probably need our own country because these people in Kyiv, they are not brothers for us." The shells hit these
homes days ago, but the tears are still fresh. We live underground. It was so hard for two weeks, especially for twenty-seventh, twenty-eighth, twenty-ninth.
But only today it's quiet. Sorry, sorry, I need to go. Two people were killed outside this block of flats last Wednesday. One of them was a fifty-year-old woman, the other a thirty-four-year-old woman. Her husband, who won't talk to us, he says he's in shock, managed to make
it down to the cellar with their little child, but she just didn't have the time. And this is a story that repeats itself over and over in dozens of apartment blocks with civilians being killed by the constant shelling around Donetsk.
The city's trauma hospital is filled with the civilian wounded. Shrapnel embedded in the flesh and bone of market sellers legs. The broken limbs of pensioners far too old to run. "There was one war, and this
is the second war," this old lady tells me. "I was born in nineteen forty, in World War II, and I will probably die before this war is over." Valentina Popova in the next door ward lost her leg and her arm to indiscriminate artillery shells.
Switching to the Ukrainian language, she makes a heart-rending plea to the president. "We used to dance, sing, do everything in Ukrainian," she says. "Poroshenko, Mr. Poroshenko, please listen to us. Why don't you understand your
people? Be a man. Be human. Please stop your aggression. Stop this war." But there is little sign of that. This once thriving city is now half empty. Its railway sta-
