Transcript · Albanian → English
Student Struggles and Challenges in Albania
First, Beqiria and Kiçina come out of Parliament and tell me
to turn away from the students, but the students have to show their own student IDs.
studentit e vete.
I studied at the Faculty of Economics in Tirana and completed
my bachelor's degree. I am currently in my second year of my master's.
For five years, I have had to go to work and school.
But this is Albanian youth.
It is painful to live here. I do not have a single
relative here.
If I am arrested today, there is no one to come looking for me here.
My sister and brother have left, and my parents are in emigration, which is why I came out
here. This is our last hope.
Our parents must come out to help us. There is nothing left.
There is no way out anymore. They get rich from our
taxes, buy villas, and live in apartments, or…
Belinda Balluku. They are dragging students around who haven't
done anything
and punishing them under Article 106.
Meanwhile, those whose video shows Argita gassing Flora,
while the ones we have are brought down, are released from the car.
Yes, this is painful.
I feel so sorry because my father doesn't know I'm here, and I told him I wasn't here
because he wouldn't become involved in their violence.
But at least this, he deserved. This is what it has brought us to.
There really is no hope anymore. What motivates me every day is
the fact that one day I can leave here, and I'm very tired of everything.
Listen to me once, listen to the students once.
I don't know, at least, in what way I want them to listen.
They only know the form of violence. The television panels are talking.
We're tired, they don't want words anymore. That's how it is here, no words.
Go ahead, build very beautiful towers.
How could anyone afford to buy their tower?
Tell me, how can anyone manage on a salary of fifty or thirty thousand lek?
We're forced to live in a house with girls we don't know at all, and to
scrape together the month's rent.
End of transcript · 362 words · machine translated
Original transcript (Albanian)
E para nga Parlamenti del më thotë Beqiria dhe Kiçina më thonë mua kthehu nga studenti po studentë më jam duhet të nxjerrë kartën e studentit e vete. Unë kam studiuar në Fakultetin Ekonomik të Tiranës, kam mbaruar bachelorin dhe jam aktualisht në vitin e dytë master.
Më është dashur për pesë vjet të shkoj në punë dhe në shkollë. Po kjo është rinia shqiptare. Është e dhimbshme të jetosh këtu. Unë këtu nuk kam asnjë familjar. Në qoftë se unë arrestohem sot, nuk ka kush vjen të më gjejë këtu.
Motrën vëllain i kam larguar prindërit emigrim, prandaj kam dalë këtu. Kjo është shpresa jonë e fundit. Edhe prindërit duhet të na dalin në ndihmë. Nuk ka më. Nuk ka më rrugë zgjidhje. Të pasurohen ata nga taksat tona, të blejnë vila, të jetojnë ata në apartamente apo
Belinda Balluku. Të tërhiqen nëpër studentë që nuk kanë bërë asgjë dhe dënohen një punë njëqind e gjashtë. Ndërkohë që ata që del video me Argita gasit Florën, sadrejt që ne e kemi ajo ta zbresin, lizohen nga makina.
Po është e dhimbshme kjo. Më vjen shumë keq se babai im nuk e di që jam këtu dhe i kam thënë që nuk jam këtu se nuk do të përfshihej pjesë e dhunës së tyre. Po ama kak këtë gjë, këtë e meritonte. Këtu dhe ka sjellë. Nuk ka vërtetë, nuk ka më shpresë. Çdo ditë më motivon është
fakti që një ditë mund të iki nga këtu dhe jam shumë e lodhur me çdo gjë. Pat të më dëgjoni njëherë dëgjoni njëherë studentët. Nuk di a të paktit në çfarë forme dua të dëgjojnë. Sa dinë vetëm formën e dhunës. Po flasin panelet televizive. Po se jemi lodhur nuk duan më jo fjalë. Kështu jo fjalë është këtu.
Vepro bën. Mu kulla shumë të bukura. Ku do të arrijë ta blej ndonjëri kullën e tyre? Më thuaj si mund të arrijë me pesëdhjetë dhe tridhjetë mijë lekë rrogë? Detyrohemi të jetojmë në shtëpi me goca që dhe nuk i njohim fare dhe të zbardhim qeranë e muajit.
