Discussion on Positive Racism in Society

Uważam, że w tym kraju za mało mówi się o pozytywnym rasizmie.

Bardzo pozytywnie myślę o pewnych grupach. Wiem, w czym są dobrzy.

Na przykład chcę, żeby mój barista był liberalnym

dziwakiem.

Takim dziwadłem natury.

Chcę, żeby miał kolczyki w miejscach, o których nawet nie wiem, że można je przekłuć.

No nie? Znacie takich typów, prawda?

Wchodzicie i myślicie: „Nie wiem, czym jesteś”.

No nie? Są już tak androgyniczni,

że nie są nawet jakąś inną

płcią. Są jak inny gatunek.

Trochę jak wtedy, gdy Homo sapiens oddzielili się od neandertalczyków, ale jeszcze

przez jakiś czas uprawiali seks.

Eee, tak.

Więc tego chcę od mojego baristy. Chcę, żeby mój taksówkarz

był hinduistą.

Chcę, żeby mój prawnik był Żydem.

Chcę, żeby moja drużyna sportowa była czarna.

Chcemy wygrać.

Chcę, żeby osoby sprzątające były Latynosami.

Najlepiej Meksykanami, ale nie chcę być zbyt wybredna.

Chciałabym, żeby moja stylistka paznokci

była Azjatką.

Chciałabym, żeby moja pralnia chemiczna

też była prowadzona przez Azjatów.

Chciałabym, żeby mój dentysta—

Czy może nim być?

też był Azjatą.

Dopilnuję, żeby tak się stało.

I chcę, żeby mój chłopak

był biały.