Transcript · English → Turkish
English → Turkish transcript
İrlandalılar açlık çekerken, Britanya tek bir parmağını bile kıpırdatmadı.
1845 ile 1849 arasında bir hastalık İrlanda'nın patates mahsulünü yok etti,
yoksullar için başlıca temel gıdaydı.
Ve en büyük paradoks neydi?
Ülkede hâlâ bol miktarda yiyecek vardı.
İngiliz toprak sahipleri tahıl, et ve süt ürünlerini ihraç etmeye devam ettiler,
İrlandalı kiracıları ise, ürünü bizzat hasat eden insanlardı,
açlık ve hastalıktan öldüler.
Bir milyondan fazla kişi hayatını kaybetti.
Bir milyon kişi daha göç etmek zorunda kaldı,
ve Britanya'nın tepkisi acı verici derecede yavaştı.
Sonra en beklenmedik yerden yardım geldi.
Osmanlı İmparatorluğu'ndan Sultan Abdülmecid.
İrlandalı dişçisinden trajediyi duyunca,
yardım olarak 10.000 sterlin teklif etti.
Britanyalılar ondan daha az göndermesini istediler
çünkü Kraliçe Victoria sadece 2.000 sterlin bağışlamıştı,
ve bu kötü görünürdü.
Bu yüzden Sultan sadece 1,000 pound gönderdi,
Ama ayrıca erzak yüklü beş büyük gemiyi gizlice gönderdi.
İngiliz Donanması'nın onları durdurma girişimlerine rağmen,
gemiler Drogheda'ya ulaştı,
İrlandalılara aylardır gördükleri ilk gerçek yardımı getirdi.
Rivayete göre kasaba Osmanlı hilalini ekledi
minnetle armasına.
Sultan'ın jesti bugün hâlâ hatırlanıyor.
End of transcript · 163 words · machine translated
Original transcript (English)
While the Irish were starving, Britain didn't lift a finger. Between 1845 and 1849, a blight wiped out Ireland's potato crop, the main staple for the poor. And the biggest paradox? There was still plenty of food in the country.
English landlords kept exporting grain, meat, and dairy, while their Irish tenants, the very people who harvested it, died from hunger and sickness. Over a million lives were lost. Another million were forced to flee,
and the British response was painfully slow. Then help arrived from the last place anyone expected. Sultan Abdulmejid of the Ottoman Empire. After hearing about the tragedy from his Irish dentist, he offered 10,000 pounds in aid.
The British asked him to send less because Queen Victoria had contributed only 2,000 pounds, and it would look bad. So the Sultan sent only 1,000 pounds, but also secretly dispatched five large ships loaded with supplies.
Despite attempts by the British Navy to stop them, the ships reached Drogheda, bringing the first real relief the Irish had seen in months. According to legend, the town added the Ottoman crescent to its coat of arms in gratitude.
And the Sultan's gesture is remembered to this day.
