Transcript · Turkish → English
Lessons on Generosity and Solidarity
One day, when I was a child of about seven or eight, and my grandmother was still alive, I was sitting on her lap.
When I looked, I saw that she had a cut on her ear,
and that her flesh was split in two.
It hadn't been stitched.
I asked my grandmother what it was.
She said it was nothing.
But as an inquisitive child, I kept insisting.
That in her youth, there was a war between Turkey and the rest of the world,
and the Ottoman Empire, which we called the Ottoman Caliphate back then, was in trouble.
We, in the subcontinent of what is now Pakistan, were also supporting our brothers in Turkey.
We were told that Turkey needed money, weapons, ammunition, and even soldiers,
she explained. We decided to contribute in any way possible.
Since we weren't very rich, I didn't have much to give.
I had a pair of gold earrings.
Sometimes, a group chanting slogans supporting the Ottoman Empire would lay out white sheets by the road.
And people passing by would throw money, gold, silver, whatever they had, onto those sheets.
I also wanted to donate my earrings.
But since I had been wearing the earrings for four or five years, they were stuck to my ears.
When they wouldn't come off, I pulled them.
That's how the tear in my ear happened. Of course, since there was no plastic surgery back then, that ear didn't heal properly.
When I asked my grandmother why she did such a thing,
she said, "When you grow up, you will better understand the value of brotherhood and Islam."
The story ends here.
I had never understood why she did this.
Until I came to Turkey.
About two years after I came to Turkey, a major flood occurred in Pakistan.
Pakistan was completely devastated by the standing water.
People were having great difficulty meeting their needs like food and medicine.
Turkey, on the other hand, was the most prominent country in supporting Pakistan.
But what affected me was a man in his 70s who came to my consulate.
He wanted to make a donation to the flood victims.
I told him we didn't accept donations directly and that he had to go to the bank. He said he was very old,
that he had come all this way, but that he would still go to the bank.
I noticed the man was over 70 and asked him to sit down,
to have a cup of tea with me,
and told him that in the meantime I would send someone to the bank.
I asked the man what he did for a living.
"As you can see, I'm retired," he said.
I asked what he used to do. "I was a math teacher at a school," he said.
I asked if the money he brought for donation was his savings. He said, "No, this is my monthly pension."
Before coming to the consulate, I got a promise from all my neighbors.
If I were to donate my entire pension, would you look after me,
and feed me?" I asked. And they said, "We will."
That day, I understood what my grandmother meant. If a man is willing to beg his neighbors just to make a donation to Pakistan,
what my grandmother did wasn't really such a big deal.
End of transcript · 560 words · machine translated
Original transcript (Turkish)
Bir gün ben yaklaşık 7-8 yaşlarında bir çocukken, ninem de hayattayken onun kucağında oturuyordum. Baktığımda kulağında bir kesik olduğunu, etinin ikiye ayrıldığını gördüm. Dikilmemişti. Nineme bunun ne olduğunu sordum.
Önemli değil dedi. Ama meraklı bir çocuk olarak ben de üsteledim. Gençliğinde Türkiye ve dünyanın geri kalanı arasında bir savaş olduğunu, o zamanlar hilafet Osmaniye dediğimiz Osmanlı İmparatorluğu'nun başı dertteydi. Bugün Pakistan dediğimiz alt kıtada bulunan bizler de Türkiye'deki kardeşlerimizi destekliyorduk.
Bize Türkiye'nin para, silah, cephane ve hatta askere dahi ihtiyacı olduğu söylendi. Mümkün olan her şekilde katkıda bulunmaya karar verdik diye anlattı. Çok zengin olmadığımız için de verecek çok fazla bir şeyim yoktu. Bir çift altın küpem vardı. Bazen yoldan Osmanlı İmparatorluğu'nu destekleyici sloganlar atan bir grup beyaz çarşafları sererlerdi.
Yoldan geçerken insanlar da para, altın, gümüş ne varsa o çarşafların üzerine atarlardı. Ben de küpelerimi bağışlamak istedim. Ama küpeleri 4-5 senedir taktığım için kulağıma yapışmışlardı. Çıkmayınca çektim. Kulağımdaki yırtık böyle oluştu. Tabi o dönemlerde estetik ameliyat olmadığından o kulak düzgün bir şekilde iyileşmemişti.
Nineme neden böyle bir şey yaptığını sorduğumda, büyüdüğünde kardeşliğin ve İslam'ın değerini daha iyi anlarsın demişti. Hikaye burada bitiyor. Bunu neden yaptığını hiçbir zaman anlamamıştım. Ta ki Türkiye'ye gelinceye kadar.
Ben Türkiye'ye geldikten yaklaşık 2 sene sonra Pakistan'da büyük bir sel felaketi gerçekleşti. Pakistan yüzeyde biriken su yüzünden tamamen harap olmuştu. İnsanlar yiyecek ve ilaç gibi ihtiyaçlarını karşılamada büyük sorunlar yaşıyordu. Türkiye ise Pakistan'a destek konusunda en öne çıkan ülkeydi. Ama beni etkileyen şey ise konsolosluğuma gelen 70'li yaşlardaki bir adamdı.
Sel mağdurlarına bağışla bulunmak istiyordu. Ona bağışları doğrudan almadığımızı bankaya gitmesi gerektiğini söyledi. Çok yaşlı olduğunu, buralara kadar geldiğini ama yine de bankaya gideceğini söyledi. Adamın 70 küsur yaşında olduğunu fark ettim ve oturmasını, benimle bir çay içmesini,
bu arada da bankaya birisini göndereceğimi söyledim. Adama ne iş yaptığını sordum. Gördüğün gibi, ben emekliyim dedi. Ne iş yapıyordun diye sordum. Bir okulda matematik öğretmenliği yapıyordum dedi. Bağış için getirdiği paranın birikimi olup olmadığını sordum. Hayır dedi. Bu her ay aldığım emekli maaşı.
Konsolosluğa gelmeden önce tüm komşularımdan bir söz aldım. Emekli maaşımın tamamını bağışlayacak olursam bana bakar, karnımı doyurur musunuz diye sordum. Onlar da bakarız dediler. Ninemin ne dediğini o gün anladım. Bir adam Pakistan'a bağışta bulunabilmek için komşularına dilenmeyi göze alabiliyorsa, ninemin yaptığı o kadar da büyük bir şey değilmiş.
