Transcript · English → Dutch
Reflections on Leaving Islam
Ik bekeerde me deze maand vijf jaar geleden tot de islam,
en het is nu net iets meer dan een jaar geleden dat ik vertrok.
Het roept veel bij me op, dit jubileum.
Eén ding waar ik consequent in ben geweest, is
zeggen dat er mededogen moet zijn voor mensen die zich bekeren.
Dat begon ermee dat ik probeerde
mededogen voor mezelf te vinden toen ik besefte wat voor een vreselijke fout ik had gemaakt.
Ik voel inderdaad mededogen voor de persoon die ik was in juli 2021, die
erover nadacht om er een einde aan te maken,
die een doel wilde vinden,
die probeerde zich tot God te richten om dat te doen,
en dat probeerde te doen via het pad van de islam.
Maar de laatste tijd, vooral nu dit jubileum dichterbij komt,
worstel ik ook met veel woede en zelfhaat.
Ik ben zo woedend dat ik zo kortzichtig was dat
Ik ben erin getrapt, weet je, ik ben erin getrapt.
Had ik maar net iets beter gekeken, had ik maar meer onderzoek gedaan, was ik maar niet
zo wanhopig geweest naar de bevestiging die deze sekte me gaf, ik wou dat ik
meer had geweten, en ik ben echt boos op mezelf dat ik niet
beter mijn best heb gedaan.
En ik ben ook woedend dat ik er zo lang in ben gebleven,
en ik ben woedend dat ik steeds meer te weten kwam, weet je, over Aisha,
over de onthoofdingen, over de seksslavernij en vervolgens het concubinaat.
Ik ben woedend dat
datgene wat echt mijn ogen opende mijn eigenbelang was.
Ik was verloofd en ik bestudeerde hoe ik een goede moslimvrouw moest zijn,
en dat was wat me wakker schudde, het feit dat ik
geen enkele rechten op mijn lichaam zou hebben.
Nu ben ik woedend over mijn eigen hypocrisie.
Ik zat in een westerse bubbel waarin ik alle privileges kon hebben
van het zijn van een Amerikaans staatsburger.
Ik maakte dankbaar gebruik van de vrijheden van mijn samenleving,
terwijl ik me ook aansloot bij
een samenleving die zei dat die vrijheden slecht waren.
Ik was zo'n hypocriet, en ik heb er spijt van.
Ik heb er diepe spijt van.
Sommige dagen gaat het wel,
en andere dagen is het gewoon deze overweldigende woede op mezelf,
weet je, omdat ik zo...
Ik weet het niet.
Ik weet het niet.
End of transcript · 393 words · machine translated
Original transcript (English)
I converted into Islam five years ago this month, and it has been just over a year since I left. It's brought up a lot for me, this anniversary. One thing that I have been consistent on is saying that there needs to be compassion for people who convert.
That started with me trying to find compassion for myself once I realized what a horrible mistake I had made. I do, I feel compassion for the person I was in July of 2021 who was thinking about ending it, who wanted to find purpose,
who was trying to reach out to God to do that, and to try to do that through the path of Islam. But lately, especially as I've been coming up on this anniversary, I've also been struggling with a lot of anger and self hatred. I am so furious that I was so short sighted that
I fell for it, you know, I fell for it. Had I only looked a little bit harder, had I only done more research, had I not been so desperate for the validation that this cult provided me, I wish I had known more, and I'm really mad at myself for not trying harder.
And I'm also furious that I stayed in it as long as I did, and I'm furious that I learned more and more, you know, about Aisha, about the beheadings, about the sex slavery, and then the concubinage. I am furious that the thing that truly opened my eyes was my own self interest.
I was engaged, and I was studying how to be a good Muslim wife, and that was what woke me up, the fact that I would have no rights at all to my body. Now, I am furious at my own hypocrisy. I was in a Western bubble where I could have all the privileges
of being an American citizen. I happily took the freedoms of my society, while also joining a society that said that those freedoms were bad. I was such a hypocrite, and I regret it.
I deeply regret it. Some days I'm okay, and then some days it's just this overwhelming anger at myself, you know, for being so... I don't know.
I don't know.
