Transcript · Persian → Spanish
Father's Plea for Justice After Son's Death
Adiós,
Padre del recordado
Sepehr Cheki.
Uno de los caídos
18 de Dey de 1404
En la calle Piroozi, calle Nabard,
al inicio del callejón Nankali,
mi joven de veinticinco años perdió la vida
y
Quisiera decirle al señor presidente, señor Pezeshkian que
usted fue a las Naciones Unidas
y
acusó a nuestros hijos de ser
alborotadores, agitadores,
terroristas
y armados.
¿Con base en qué pruebas y documentos presentó usted
esas acusaciones? Yo,
como denunciante, como alguien que por este asunto
tiene el corazón destrozado, le pido al jefe de policía de Teherán y al jefe de investigaciones de Teherán
que
todas
las cámaras de esa zona sean revisadas, para que vean que esa noche, a esa hora, a las
nueve y veinte, mi hijo recibió un disparo de bala militar desde una altura
elevada.
Le dispararon en el pecho.
Que investiguen para ver si mi hijo estaba armado, si era un agitador,
quizá no lo sabíamos. Quizá nuestro hijo tenía un arma
en la mano, pero seguro que no, señor Pezeshkian.
Si nuestros hijos eran alborotadores y terroristas,
¿por qué vienen todos los días a pedirnos que vayamos a declararlos mártires?
¿Por qué no paran de decir: «Vengan a de-- su hijo ha sido martirizado»?
Y
el señor Imam Hussein
dice que
hay que decir la verdad, por mucho que te perjudique.
¿Acaso no eres versado en retórica, señor Pezeshkian?
¿Qué logro tuviste, aparte de ir a hablar de nuestros hijos
ante el micrófono en la ONU, diciendo que eran terroristas, que
tenían armas? ¿Cuál fue tu logro, señor Pezeshkian?
Pero mi logro como padre de Sepehr,
en las guerras que hemos vivido,
especialmente en las guerras recientes,
trabajábamos en la compañía petrolera, distribuyendo gasolina con
camiones cisterna.
Todos estos chicos de la compañía petrolera,
bajo los bombardeos, bajo la lluvia de misiles,
junto a esos millones de litros de gasolina, trabajaban
y atendíamos a todo el pueblo de Irán, nosotros.
¿Y lo que merezco es que maten a mi hijo y además lo llamen terrorista?
¿Qué logro tiene usted, señor Pezeshkian?
Nuestros hijos, nuestro pueblo se están consumiendo por sus actos.
Se están consumiendo.
Ojalá los responsables de la República Islámica, ojalá el señor
presidente,
aquellos cuyos hijos están todos en el extranjero— el propio
diputado en el Parlamento dice que cinco mil y pico de los
hijos de los funcionarios del país están en Europa y Estados Unidos, todos con doble
nacionalidad y todos
viven en el extranjero, y algunos realmente le faltan el respeto al pueblo
iraní.
Ya no diré quiénes son.
Ojalá en el cuartel de Do Kuhé, en Andimeshk, señores funcionarios,
hubieran hecho una visita en el año 66
y
recordaran las palabras del mártir Hajj Ebrahim Hemmat, comandante de la 27.ª División, en
sus mentes, cuando dijo: si el cargo y la posición
fueran permanentes, tengan por seguro que no les habrían tocado a ustedes.
Así que no se apoyen tanto en su cargo y posición, y no ennegrezcan ni ensangrienten tanto el corazón de
nosotros, las familias de los caídos, las familias de los asesinados.
اینقدر سیاه و خون نکنید.
Ojalá algunos funcionarios de este país hubieran renunciado por este asunto.
En cualquier país, sin duda sus responsables
se morirían de pena o dimitirían.
Nuestros hijos no eran terroristas, eran flores que se marchitaron
y solo por culpa de
sus malas políticas económicas. Adiós.
End of transcript · 563 words · machine translated
Original transcript (Persian)
بد و روت، پدر جاویدنام سپهر چکی هستم. از جانباختگان 18 دی 1404
در خیابان پیروزی، خیابان نبرد، سر کوچه نانکلی، جوون بیست و پنج ساله من جونش رو از دست داد و خدمت آقای رئیس جمهور، آقای پزشکیان عرض کنم که
شما که رفتی سازمان ملل و بچه‌های ما رو مورد تهمت آشوبگر، اغتشاشگر، تروریست
و مسلح عنوان می‌کنین بر طبق چه مدارک و چه اسنادی شما این ارائه اون رو فرمودین؟ من به عنوان شاکی، به عنوان کسی که از این قضیه دل خونی دارم از رئیس پلیس تهران، از رئیس آگاهی تهران
تقاضامندم که تمام دوربین‌های اون منطقه رو بیان چک کنن ببینن اون شب، اون ساعت، ساعت نه و بیست دقیقه بچه من با گلوله جنگی از ارتفاع بالا تیر می‌خوره.
تو سینه بچه زده بودن. بیان تحقیق کنن ببینن آیا بچه من مسلح بوده، اغتشاشگر بوده، شاید ما خبر نداشتیم. شاید بچه‌مون اسلحه دستش بوده ولی مطمئناً نبوده آقای پزشکیان. اگر بچه‌های ما اغتشاشگر و تروریست بودن
پس چرا هر روز میان به ما میگن بیاید شهید اعلام کنید؟ چرا هی میگن بیایید شـ-- بچه‌تون شهید شده؟ و آقای امام حسین می‌فرمایند که
حرف حق رو بزن هر چقدر هم که به ضررت باشه. مگه شما اهل محضر بلاغه نیستی آقای پزشکیان؟ چه دستاوردی داشتی شما جز اینکه رفتی بچه‌های ما رو تو سازمان ملل پشت میکروفن گفتی اینا تروریست بودن، اینا اسلحه داشتن، چه-- دستاوردت چی بود آقای پزشکیان؟
ولی دستاورد من پدر سپهر در جنگ‌هایی که گذشته خصوصاً جنگ‌های اخیر، تو شرکت نفت برای توزیع بنزین بودیم ما، با تریلی
تمام این بچه‌های شرکت نفت زیر بمبارون، زیر موشک بارون، تو بغل اون میلیون‌ها لیتر بنزین داشتن کار انجام میدادن و خدمات‌رسانی به تمام مردم ایران می‌کردیم ما. بعد من حقم اینه بچه‌م کشته بشه و اسم تروریست هم روش بذارید.
شما چه دستاوردی داری آقای پزشکیان؟ بچه‌های ما، مردم ما دارن دغ می‌کنند از دست کاراتون. دارن دغ می‌کنند. ای کاش مسئولین جمهوری اسلامی، ای کاش آقای رئیس جمهور،
کسانی که بچه‌هاتون همه در خارج از کشور-- خود نماینده تو مجلس داره میگه پنج هزار و خرده‌ای از بچه‌های مسئولین مملکت تو اروپا و آمریکا همه هم دو، دو ملیت و همه هم خارج از کشور زندگی می‌کنن و بعضیاشون واقعاً به ملت
ایران دهن‌کجی می‌کنن. دیگه اسم نمی‌برم من کیا و کیا. ولی ای کاش تو پادگان دوکوهه اندیمشک مسئولین سری می‌زدید سال 66 و جمله
شهید حاج ابراهیم همت، فرمانده لشکر بیست و هفت رو تو ذهن خودتون خطور می‌کردین که فرمودن اگر پست و مقام ماندنی بود، مطمئن باش به شما نمی‌رسید. پس اینقدر به پست و مقامتون تکیه نکنید و دل ما خانواده جاویدنام‌ها، خانواده‌های کشته شده رو
اینقدر سیاه و خون نکنید. ای کاش چند تا از مسئولین این مملکت استعفا میدادن به خاطر این قضیه. در هر کشوری که بود قطعاً مسئولینشون یا دغ می‌کردن یا استعفا میدادن. بچه‌های ما تروریست نبودن، گل‌هایی بودن که پرپر
شدن و فقط هم به خاطر سیاست‌های غلط اقتصادی شما بودن. بدرود.
