Transcript · Dutch → English
Dutch → English transcript
According to his critics, Vasterman cites studies that are negative about trans people and have no scientific value.
Like this American study, which looks at possible explanations for the increase.
Why did you think this was important?
Because it could be one of the possible explanations.
That is what she went looking for to explain that huge increase.
She tried for the first time to find out which factors contribute to that when they have no history of gender dysphoria.
Oh my God!
That is such scientific nonsense.
You're reacting quite strongly to this.
Because, once again, this was done by people who don't take us seriously.
Trans activists believe that absolutely nothing about this study is correct.
We decide to contact the researcher on the East Coast of the United States.
Lisa Littman is a physician and, at the time of the study, affiliated with the prestigious Brown University.
My first thought was, wow, that's great.
I'm so glad they feel comfortable in their peer group and in the community to come out with this.
Soon after, there was a third, a fourth, a fifth.
And it was around that time that I started to think,
Huh, these numbers don't make sense.
The possibility that there would be so many people in my small town, in the state of Rhode Island,
who identify as transgender or come out, was truly unbelievable.
It was statistically unbelievable.
Littman looks for existing studies describing this, but doesn't find any.
She sees that the young people come from the same friend groups,
and wonders, among other things, if social factors could have an influence.
She therefore decides to set up a study herself,
in which she asks parents about the background and the so-called trans-identification of their child.
I asked parents if there was a friend group,
that had a previous diagnosis of a mental illness or neurodevelopmental condition.
Another thing I found,
was that the parents felt that this story of becoming transgender
came out of the blue,
that many had no history of gender issues as a child.
And they described really intense friend group dynamics,
in which a whole lot were really made
and people who were non-LGBT were cast aside.
This was a descriptive study,
so it is not the kind of study that is designed
where you can draw very firm conclusions.
But there were two outstanding hypotheses.
One was that social influence played a role
in developing gender dysphoria in some young people.
And the other hypothesis was
that maladaptive coping played a role
in the case of situations
where there is trauma, mental health issues, homophobia,
that the future of a trans identification
and the desire to change are maladaptive coping.
Littman describes a new phenomenon
and calls it Rapid Onset Gender Dysphoria.
Or a sudden arising feeling of being in the wrong body.
Abbreviated as ROGD.
Littman submits her study to a scientific journal.
After her research has been peer-reviewed by other scientists,
the journal publishes the study.
"It's transphobic," "We love it," "This is harmful."
The myth of Rapid Onset Gender Dysphoria.
That's why it's called Controversy, because it's not real.
It doesn't happen, it doesn't exist.
A dangerous, cult-like ideology
is infiltrating the clinical space to treat our youth.
And it has Lisa Littman at the helm.
I found it very terrifying that I was anti-LGBT.
That is very unjust.
I am very supportive of people who are LGBT.
I am very supportive of LGBT rights.
She thought, "I think being trans is a social danger, a disease."
While it is unlikely
that friends can make someone transgender,
it is likely that intentions
can be spread through the mechanisms of pure and social danger.
What I mean are intentions about
many strange and average symptoms.
That means that someone is transgender.
Or the belief that the only way to feel better is to transition.
The feeling that everyone who understands it is abusive or transphobic.
Lisa Littman got the idea from parents' forums
who do not want their child to transition.
Part of the criticism is that Littman only approached parents
via gender-critical internet forums.
According to Littman, her only goal is
to gather information that can improve care.
The way it should be used is that we worry
about what helps people and what harms people.
And that means that we understand it
about the pros and cons of different solutions.
Lisa Littman's observation is very valuable.
I think that all the data and observations we have in our field
can only contribute.
We have a small field, it is important.
But in her article, she does establish
a connection with a certain mechanism
in which she could, in translation, speak of social contagion.
I would have found it more complete
if she had done that in a more questioning style
and if that had perhaps, in another context,
been drafted with other possible explanations.
Due to the many and sometimes fierce reactions,
the journal decides to reassess the study.
Littman's conclusions hold up.
However, she is asked to write an addendum
in which she explains her study better.
End of transcript · 864 words · machine translated
Original transcript (Dutch)
Volgens zijn critici zou Vasterman er onderzoeken bij halen die negatief zijn over transpersonen en geen wetenschappelijke waarde hebben. Zoals deze Amerikaanse studie, die kijkt naar mogelijke verklaringen voor de toename. Waarom vond u dit van belang? Omdat er één van de mogelijke verklaringen kan zijn. Dat is waar ze naar op zoek is gegaan voor die enorme toename.
Zij heeft voor het eerst proberen uit te zoeken welke factoren daar nu toe bij dragen als ze geen historie van genderdysferie hebben. Oh my god! Dat is zulke wetenschappelijke flauwekul. U reageert hier best heftig op. Omdat, wederom, dit is gedaan door mensen die ons niet serieus nemen.
Transactivisten vinden dat er helemaal niets van deze studie klopt. We besluiten contact te leggen met de onderzoekster aan de oostkust van de Verenigde Staten. Lisa Littman is arts en op het moment van de studie verbonden aan de prestigieuze Brown University. Mijn eerste gedachte was, wauw, dat is geweldig. Ik ben zo blij dat ze zich comfortabel voelen in hun peer-groep en in de gemeenschap om dit uit te brengen.
Snel daarna was er een derde, een vierde, een vijfde. En het was rond die tijd dat ik begon te denken, Huh, deze cijfers maken geen zin. De mogelijkheid dat er zoveel mensen zouden zijn in mijn kleine stad, in de stad van Rhode IJsland, die transgender worden herkend of uitkomen, was echt ongelooflijk.
Het was statistisch ongelooflijk. Littman gaat op zoek naar bestaande studies waarin dit wordt beschreven, maar vindt die niet. Ze ziet dat de jongeren uit dezelfde vriendengroepen komen, en vraagt zich onder meer af of sociale factoren van invloed kunnen zijn. Ze besluit daarom zelf een onderzoek op te zetten,
waarin ze ouders vraagt naar de achtergrond en de zogenoemde trans-identificatie van hun kind. Ik heb ouders gevraagd of ik een vriendengroep had, die een vroegere diagnose had van een mentale ziekte of een neuro-ontwikkelaarschap. Een andere ding die ik vond, was dat de ouders het gevoel hadden dat dit verhaal van het worden van transgender
uit het blauwe kwam, dat veel mensen geen zaken hadden van genderproblemen als kind. En ze beschreven echt intensieve vriendengroep-dynamieken, waarin er echt een heleboel mochten worden gemaakt en van mensen die niet-LGBT waren afgelegd.
Dit was een beschrijvingsonderzoek, dus het is niet het soort onderzoek dat wordt gecreëerd waarbij je zeer steile conclusies kunt maken. Maar er waren twee uitstekende hypotheses. Eén was dat de sociale invloed een rol speelde
in het ontwikkelen van gender-dysforie in sommige jongeren. En de andere hypothese was dat onadapte behandeling een rol speelde in het geval van situaties waarin er trauma is, een mentale gezondheid, homofobie,
dat de toekomst van een transidentificatie en de zin om te veranderen een onadapte behandeling zijn. Littman beschrijft een nieuw fenomeen en noemt dat Rapid Onset Gender Dysphoria. Ofwel een plotseling opkopend gevoel in het verkeerde lichaam te zitten.
Afgekort als ROGD. Littman biedt haar studie aan bij een wetenschappelijk tijdschrift. Nadat haar onderzoek door andere wetenschappers is beoordeeld, publiceert het tijdschrift de studie. Het is transfobisch, we houden van het, dit is schadelijk.
Het mythe van Rapid Onset Gender Dysphoria. Daarom heet het Controversie, want het is niet echt. Het gebeurt niet, het bestaat niet. Een gevaarlijk cult-achtige ideologie infiltreert de klinieke sfeer om onze jongeren te behandelen.
En het heeft Lisa Littman aan de heuvel. Ik vond het erg angstaanjagend dat ik anti-LGBT was. Dat is erg onrechtelijk. Ik ben erg steunlijk voor mensen die LGBT zijn. Ik ben erg steunlijk voor LGBT-rechten.
Ze dacht, ik denk dat trans zijn een sociaal gevaar, een ziekte. Terwijl het onwaarschijnlijk is dat vrienden iemand transgender kunnen maken, is het waarschijnlijk dat bedoelingen door de mechanismen van puur- en sociaal gevaar kunnen worden verspreid.
Wat ik bedoel zijn bedoelingen over veel vreemde en gemiddelde symptomen. Dat betekent dat iemand transgender is. Of het geloof dat de enige manier om beter te voelen is om te veranderen. Het gevoel dat iedereen die het verstaat, abusief of transfobisch is.
Lisa Littman kreeg het idee van forums van ouders die hun kind niet willen veranderen. Onderdeel van de kritiek is dat Littman alleen ouders zou hebben benaderd via gendercritische internetfora. Volgens Littman is haar enige doel
informatie te verzamelen die de zorg kan verbeteren. De manier waarop het moet worden gebruikt is dat we ons zorgen over wat mensen helpt en wat mensen schaduwt. En dat betekent dat we het begrijpen over de pro's en con's van verschillende oplossingen.
De observatie van Lisa Littman is heel waardevol. Ik vind dat alle data en observatie die we in ons veld hebben kan alleen maar bijdragen. We hebben een klein veld, het is belangrijk. Maar in haar artikel legt zij toch ook wel erg
een verband met een bepaald mechanisme waarin zij dan vertaald zou kunnen spreken van sociale besmetting. Ik had het vollediger gevonden als ze dat meer in een vragende stijl had gedaan en als dat ook misschien in een andere context
met andere mogelijke verklaringen was opgesteld. Door de vele en soms heftige reacties besluit het tijdschrift het onderzoek opnieuw te beoordelen. Littmans conclusies blijven overeind. Wel wordt haar gevraagd een aanvulling te schrijven
waarin ze haar onderzoek beter uitlegt.
