Transcript · Polish → English
Historical Analysis of Polish-German Relations
There is a truth about the Second World War,
that is so faintly heard among our western
neighbors, among our allies in Berlin,
in Germany. A truth that Europe does not know or refuses
to know.
A truth that does not reach across the Atlantic.
A truth with which, sadly,
those in power also have a great problem today.
And we must all repeat and
realize, though it hurts, that it is necessary,
that Germany did not need Adolf Hitler
to despise Poland, Polish women,
Polish men, and Polishness. There are too many
examples of this. As early as the nineteenth century, liberal
writers, politicians, and major names
in liberal Prussian literature wrote contemptuously
about Poland,
Poles, Polish women, and Polishness,
saying nothing more about us than that we were Iroquois from the
East.
The democratic Weimar Republic was the continuation of this anti-Polish hysteria
and anti-Polonism.
The Weimar Republic, in
which anti-Polonism was at the center of political culture.
Anti-Polonism.
Anti-Polonism was what united the left with the right,
including German liberals in the democratic
Weimar Republic.
There are many examples of this. In 1920, when
Poles were defending themselves against the Bolsheviks
and defending Europe against the Bolsheviks
and defending Weimar Germany against the Bolsheviks,
the head of the Reichswehr, Hans von Seeckt, wrote bluntly:
"If the devil wants to take Poland,
we should help him do it."
German diplomats said the same things during
the interwar period, Nobel Prize winners,
German Chancellor Joseph Wirth, who wrote and
spoke bluntly with undisguised feelings toward Poles
with the aggression that Germany must once again become
Russia's neighbor and Poland must be
crushed.
Russia, moreover, in the interwar period, that Bolshevik Russia,
was maturing into
enormous, terrifying
Soviet totalitarianism, and was the Weimar Republic's main
partner. This rapprochement lasted long
before Adolf Hitler came to power and the
pact was signed.
The Ribbentrop-Molotov Pact. In nineteen thirty
one
year,
the Weimar Republic was the Soviet Union's largest trading partner.
This cooperation
was in full swing. It brings to mind, ladies and gentlemen,
those relations from the twenty-first century, when just before
the disaster
of which we are witnesses and participants today,
history repeated itself. When the late Polish President
Lech Kaczyński, when Poland, when politicians
warned about the dangers of commercial and
financial relations with the Russian Federation.
Germany and Europe did not listen. They invested further
millions of euros in the Russian Federation, which
started another war. All this, this hysteria
and contempt of the Prussians and the democratic Weimar
Republic
led to the tragedy of the Second World War.
All this happened before,
before
the Ribbentrop-Molotov Pact was signed,
before Adolf Hitler shouted at German officers in Obersalzberg:
"Be merciless, be
brutal. The destruction of Poland is your main
task."
Before there was Westerplatte, Wieluń and Warsaw,
and Kępa Oksywska.
Politicians did not, did not notice what was happening or
react. They lacked the courage, they did not bear
responsibility.
End of transcript · 500 words · machine translated
Original transcript (Polish)
Istnieje prawda o drugiej wojnie światowej, która jest tak słabo słyszalna u naszych zachodnich sąsiadów, u naszych sojuszników w Berlinie, w Niemczech. Prawda, której nie zna albo nie chce poznać Europa.
Prawda, która nie dociera za Atlantyk. Prawda, z którą wielki problem, niestety, wielki problem mają także dzisiaj rządzący. A musimy wszyscy powtarzać i uzmysłowić sobie, choć to boli, ale jest potrzebne,
że Niemcy nie potrzebowały Adolfa Hitlera, żeby gardzić Polską, Polkami, Polakami i polskością. Przykładów na to jest za wiele. Już w dziewiętnastym wieku liberalni literaci, politycy, wielkie marki
liberalnej pruskiej literatury z pogardą pisali o Polsce, Polakach, Polkach, o polskości, mówiąc o nas nic więcej, tylko że jesteśmy Irokezami ze Wschodu.
Kontynuatorką tej antypolskiej histerii i antypolonizmu była demokratyczna już Republika Weimarska. Republika Weimarska, w której antypolonizm był centrum kultury politycznej. Antypolonizm.
Antypolonizm był tym, co łączył lewicę z prawicą przez niemieckich liberałów w demokratycznej Republice Weimarskiej. Przykładów tego jest wiele. W tysiąc dziewięćset dwudziestym roku, gdy Polacy bronili się przed bolszewikami i
bronili Europy przed bolszewikami i bronili weimarskiej Niemcy przed bolszewikami, szef Reichswery Hans von Seeckt pisał wprost: "Jeśli diabeł chce zabrać Polskę, to powinniśmy w tym mu pomóc".
Takie same słowa wypowiadali niemieccy dyplomaci w okresie międzywojennym, laureaci Nagrody Nobla, kanclerz Niemiec Joseph Wirth, który pisał i mówił wprost z nieskrywaną do Polaków agresją, że Niemcy znów muszą stać się
sąsiadem Rosji, a Polska musi zostać zdruzgotana. Rosja zresztą w okresie międzywojennym, ta bolszewicka, dojrzewająca do ogromnego, przerażającego
sowieckiego totalitaryzmu, była głównym partnerem Republiki Weimarskiej. To zbliżenie trwało długo przedtem, gdy przyszedł Adolf Hitler i gdy podpisano pakt Ribbentrop-Mołotow. W tysiąc dziewięćset trzydziestym
pierwszym roku Republika Weimarska była największym handlowym partnerem Związku Sowieckiego. Ta współpraca trwała na dobre. Przypominają się, drodzy Państwo,
te relacje już z dwudziestego pierwszego wieku, gdzie tuż przed katastrofą, której świadkiem i współuczestnikiem jesteśmy dzisiaj, historia się powtórzyła. Gdy polski prezydent świętej pamięci Lech Kaczyński, gdy Polska, gdy politycy
przestrzegali przed tym, czym są handlowe, finansowe relacje z Federacją Rosyjską, Niemcy i Europa nie słuchali. Inwestowali kolejne miliony euro w Federację Rosyjską, która wywołała kolejną wojnę. To wszystko, ta histeria
i pogarda Prusaków i demokratycznej Republiki Weimarskiej doprowadziła do tragedii drugiej wojny światowej. Wszystko to wydarzyło się zanim, zanim
podpisano pakt Ribbentrop-Mołotow, zanim Adolf Hitler w Obersalzbergu krzyczał do oficerów niemieckich: "Bądźcie bezlitośni, bądźcie brutalni. Zniszczenie Polski jest waszym głównym zadaniem".
Zanim było Westerplatte, Wieluń i Warszawa, i Kępa Oksywska. Politycy nie uwa, nie zauważyli tego, co się dzieje albo nie reagowali, nie mieli odwagi, nie ponieśli odpowiedzialności.
