Transcript · Dutch → English
Dutch → English transcript
Hi, I'm Esther Janssens and I'm Roby Janssens' mom.
And I'm Frank Janssens, married to Esther and father of Roby Janssens.
Hi, I'm Roby Janssens. I'm 14 years old.
Right now, I'm in my third year of high school.
She was 11 and a half when she told me.
She came up to me one morning.
And she said, "Mom, I have to tell you something." And she cried.
I'd rather be a girl.
Yeah, this is where all my bags are, basically.
This is definitely my favorite bag.
That one is by Michael Kors. Everything fits in there.
I love the color. And it was 50% off.
This is my weekend bag.
I use that one, for example, when I go away for the weekend.
That one is from Hermès.
I know everything about cars. And I know everything about Chanel.
As a little kid, I started naming all the brands in a parking lot.
I also already knew all the license plates.
To printing out a steering wheel on a piece of cardboard.
Then having 89 pieces of cardboard lying there with different brands.
Yes, I know from my father.
That if he can buy one car, it's a Porsche 911.
997 cabriolet.
Yes, I would really want a Mercedes G-Class.
A big one like that, and in pink.
Yes, in pink. Hot pink.
Yes, you heard that right.
If I tell my dad, "Dad, I really like this Christian Louboutin shoe."
Then he looks at me and says...
Never heard of it.
I remember it well, she was six years old then.
Then she came home from school.
It was afternoon, a quarter past three.
Mom, mom, mom, I have to tell you something.
I say, "Yes, what's up with you?"
Then she says, "That girl next to me has had the same nail polish on for three weeks."
"That it's chipped off, that's just not right, is it?"
Even then.
So I say to her, "For God's sake, pay attention to the lesson instead of the nail polish of the girl next to you."
Yeah, yeah.
And at one point, one morning, her left eye was drooping.
And her left leg gave out.
And a splitting headache, cross-eyed from the headache.
They did a scan that day.
She was admitted, and she also had a very high fever.
So she couldn't bear any light, admitted.
So brain scans, but none of that was it.
You fear the worst at that moment.
And at one point the doctor said—she'd been there for two days—"She can go home tomorrow."
"I'm not going home."
"Yes, but you have to go home, to Mom and Dad."
And then Mom will just stay here.
But "I'm not going to that school anymore," was the situation then.
But Ruby, I used to see it, the way she walked, the...
Yes, kids called her gay.
That's what they said to her: homo, sissy, you're just like a girl.
Always girlfriends.
Always, only girlfriends.
But those somatic complaints, they only got worse and worse.
But headaches, stomach aches, not feeling well, crying a lot.
She went on camp in group 8.
And during the last school year, she also slept with the girls.
And then she came back, and then I think she told me a month later.
Yes.
When I realized it myself, I was 11, 12 years old.
Yes, something like that, 11, I think, 11 and a half.
Yes, that's when I knew it for myself.
Yes, we spent a week processing that.
Then I told my mother.
And once it was out in the open, a lot of things fell into place.
Also regarding her illness.
For me, it was mostly: don't talk about it.
Then it will pass.
Well, I can tell you, it doesn't pass.
My father always said, "Think about it some more."
And I always said, "Yes, I will, I will."
But at some point he said, "Dad, I'm just who I am."
"And I know I don't need to think about it anymore."
"I just know, yeah."
And that was a realization for him, it really was a realization for him, like, yeah.
I think I had to grow into it myself, to accept it.
And accepting sounds very intense, but in any case, that's how it is.
And yes, that we are going to make the best of it.
And that did take me some time.
At some point, it was just over.
He had to change.
Because otherwise he was going to lose his wife and his child.
And I do think he was very afraid of that.
Yes, that's the stupidest thing I could have done.
That wasn't smart.
By letting him get close to me, I only pushed them further away.
Yes, it wasn't specifically that something was bothering me.
But it was more that I couldn't find a place for it myself.
Yes, of course I live in a relatively male-dominated world.
I had a son who knew everything about cars.
I'll never forget the first time I went to the VU in Amsterdam.
And I said to that lady, "Yes, but he knows everything about cars."
And then that lady said to me, "Yes, but Mr. Janssens,
don't you think there are also girls who know everything about cars?"
Yes, she might actually be right about that.
I can only say one thing to that.
Share the story first with your friends, acquaintances, loved ones, family.
And above all, talk about it.
And don't do what I did, which is not talking about it.
I got a lot of support from another parent who had already gone through the process.
Who now has a beautiful daughter.
And I will never forget him saying to me,
Yes, Frank, you've lost your son.
But you're getting a beautiful daughter in return.
Yes, that's true.
Be proud of your child.
And that is indeed what I am.
I shout it from the rooftops.
End of transcript · 1,006 words · machine translated
Original transcript (Dutch)
Hoi, ik ben Esther Janssens en ik ben de mama van Roby Janssens. En ik ben Frank Janssens, getrouwd met Esther en vader van Roby Janssens. Hoi, ik ben Roby Janssens. Ik ben 14 jaar. Op dit moment zit ik op de middelbare school in mijn derde leerjaar. Zij was elf en een half toen ze mij vertelde.
Ze kwam op een ochtend naar me toe. En ze zei, mama ik moet je wat vertellen. En ze huilde. Ik wil liever een meisje zijn. Ja, hier staan zeg maar al mijn tassen. Dit is echt mijn favoriete tas wel.
Die is van Michael Kors. Daar past alles in. Ik vind de kleur geweldig. En hij was 50% korting. Dit is mijn weekend tas. Die gebruik ik bijvoorbeeld als ik een weekendje weg ga. Die is van haar meis.
Ik weet alles over auto's. En ik weet alles over Chanel. Ik begon als kleinkind alle merken op te noemen op een parkeerplaats. Alle kentekens wist ik ook al. Tot het uitprinten van een stuur op een kartonnetje. Vervolgens daar 89 kartonnetjes hebben liggen met verschillende merken.
Ja, ik weet van mijn vader. Dat als hij één auto mag kopen is het een Porsche 911. 997 cabrio. Ja, ik zou echt wel een Mercedes G klassen. Zo'n grote en dan in roze.
Ja, in roze. Knalroze. Ja, die hoort het goed. Als ik mijn vader zeg, pap ik vind deze Christian Louboutin schoen heel mooi. Dan kijkt hij me aan en dan zegt hij van... Nog nooit van gehoord.
Ik weet nog goed, toen was ze zes jaar. Toen kwam ze uit school. Het was middag, kwart over drie. Mam, mam, mam, ik moet je toch wat vertellen. Ik zeg, ja, wat is het met jou?
Nou zegt ze, dat meisje naast mij heeft al drie weken dezelfde nagelak op. Dat het afgepulverd is, dat kan toch niet? Toen al. Dus ik zeg tegen haar, hou je in godsnaam met de les bezig in plaats van met de nagelak voor je biervrouw. Ja, ja.
En op een gegeven moment, op een morgen, toen hing haar linkeroogje. En haar linkerbeen viel uit. En knallen de hoofdpijn, scheel van de hoofdpijn. Die dag een scan werd gemaakt. Ze werd opgenomen, er zat ook nog eens hele hoge koorts bij.
Dus ze kon geen licht verdragen, opgenomen. Dus hersenscannen, dat was het allemaal niet. Je houdt rekening met het ergste op dat moment. En op een gegeven moment zei de arts, ja, twee dagen was ze daar, ze mag morgen naar huis. Ik ga niet naar huis.
Ja, maar je moet naar huis, naar papa, mama. En dan blijft mama maar hier. Maar ik ga niet meer naar die school toe, was het toen. Maar Ruby, ik zag het vroeger, het loopje wat ze had, het... Ja, kinderen scholden haar uit voor homo.
Dat werd tegen haar gezegd, homo, mietje, je bent net een wijf. Altijd vriendinnen. Altijd, alleen maar vriendinnen. Maar die somatische klachten, die werden alleen maar erger en erger. Maar hoofdpijn, buikpijn, niet lekker, veel huilen.
Ze was in groep 8 op kamp. En op het laatste schooljaar heeft ze ook bij meisjes geslapen. En toen kwam ze terug en toen heeft ze het mij, geloof ik, een maand later gezegd. Ja. Toen ik het voor mezelf was, was ik elf, twaalf jaar.
Ja, zoiets, elf, denk ik, elf en een half. Ja, toen wist ik het voor mezelf. Ja, daar zijn we een week over heen gegaan. Toen heb ik het mijn moeder verteld. En toen het hoogwoord eruit was, zijn heel veel dingen op de plaats gekomen.
Ook met haar ziek zijn. Voor mij was het er vooral manier over praten. Dan gaat dat wel over. Nou, ik kan je vertellen, het gaat niet over. Mijn vader zei altijd van, denk er nog eens over na.
En ik zei ook wel altijd van, ja, doe ik, doe ik. Maar op een gegeven moment zei hij van, papa, ik ben gewoon wie ik ben. En ik weet, ik hoef niet meer na te denken. Ik weet het gewoon, ja. En dat heeft wel een besef voor hem, is wel een besef voor hem geweest van, ja.
Ik moest er zelf, denk ik, in groeien om het te accepteren. En accepteren klinkt heel heftig, maar heel gevallen dat het zo is. En ja, dat we er het beste van gaan maken. En dat heeft wel even bij mij geduurd. Op een gegeven moment was het gewoon klaar.
Hij moest zich veranderen. Want anders gaat hij zijn vrouw en zijn kind kwijtraken. En ik denk wel dat hij daar heel bang voor was. Ja, dat is het stomste wat ik heb kunnen doen. Dat was niet slim.
Door iemand hem bij me toe te laten, duwde ik ze alleen maar verder van me af. Ja, het was niet specifiek dat iets dwars zat. Maar het was meer dat ik het zelf geen plaats kon geven. Ja, ik leef natuurlijk in een relatieve mannenwereld. Ik had een zoon die alles van auto's afwist.
Ik vergeet nooit meer dat ik de eerste keer bij het vuur in Amsterdam kwam. En ik zei tegen die mevrouw, ja, maar hij weet alles van auto's. En toen zegt die mevrouw tegen mij, ja, maar meneer Janssens, denk je niet dat er ook meisjes zijn die alles van auto's weten? Ja, daar kon ze nog wel eens gelijk in hebben.
Ik kan er maar één ding op zeggen. Deed het verhaal in eerste instantie met je vrienden, bekenden, naasten, familie. En praat er vooral over. En doe niet wat ik gedaan heb, is er niet over praten. Ik heb heel veel gehad aan een andere ouder die het traject al had doorlopen.
Dus die inmiddels een mooie dochter. Waarbij had ik vergeet wel nooit meer dat hij tegen mij zei, ja, Frank, je bent je zoon kwijt. Ik krijg er een prachtige dochter voor terug. Ja, dat is ook zo.
Ben trots op je kind. En dat is wel wat ik ben. Ik schreeuw het van de daken.
