Transcript · Persian → Japanese
Student Day Speech on Freedom and Resistance
学生の日に学生が見聞きすべき最 後の集団と人々は
あなたたちだ。その手も、吐く息の 一つ一つも
血の臭いがするあなたたち。 ジーナとニカ、そして
ハディスの清らかな命を奪い、毎年 、血に
まみれたあなたたちの息が、人々が 彼女たちの命日に集う恐怖で止まりそうになると、通りを 自分たちの存在で埋め尽くす。
だが、女性の声は死なない。
制裁で稼ぎ、人々の食卓を略奪する 者で、その食卓を毎年さらに
小さくするあなたたち。労働者の食 卓の殺人者であり、この国の経済の
最後のあがきの命を奪う者たちだ。 たとえその命なき体に何かが残って
いたとしても。あなたたちはスロー ガンに反して、王侯のような暮らしを
具現化している。弾圧だけが、あな たたちの拳の中にある 唯一の答えだ。
だが、生は死なない。 政府によるモフタリーとプーヤン デの殺害から27年が過ぎても
数人が彼らの墓のそばに集まるこ とを
恐れ、ペンと声を 恐れている。
殺し続ける。だが、あなたたちは知 らない。
自由の声は決して消されないこと を。
誇りを持って叫ぶ。女性、生命、 自由の声は死にも消えもしない。
女性、生命、自由。 一言たりとも減らさず、一言たりと も増やさない。
ならば、私たちを殺せ。
いいえ、だめです。紳士よ、敬意を払 ってください。
いいえ、彼に話をさせて。 彼に話をさせて。
どうか、彼に話をさせてください。
それらはそこで言ってください。
いつの日か、美しい淑女であるイラ ンが、 あなた方の知識と無知、
そして愚かな政策のせいで、呼吸す るための 空気も
喉を潤すための水もなくなる日が 来るかもしれない。
だが、その日にも声はあり、ペンは ある。 この家全体を壊しても、
その日、あなた方はなおも私たちの 骨を恐れ、 安らかな眠りは得られない。
拳を握りしめるための手と
叫ぶための声を持つすべての学生 に、学生の日を祝して。 さようなら。
End of transcript · 444 words · machine translated
Original transcript (Persian)
آخرین گروه و اشخاصی که دانشجو در روز دانشجو باید ببیند و بشنود شمایید. شمایی که دستانتان و هر نفستان، هر نفستان بوی خون میدهد. شمایی که جان پاک ژینا و نیکا و حدیث را گرفتید و هر سال روزهایی که نفس خون آلودتان از ترس حضور مردم در سالگرد پرکشیدشان میگیرد، خیابان را پر از
حضورانتان میکنید. اما صدای زن نمیمیرد. شمایی که کاسبان تحریم و غارتگران سفره‌هایی هستید که هر سال کوچکتر میشوند. قاتل سفره کارگری، جانگیر آخرین دست و پا زدن‌های اقتصاد این خاکید. اگر چیزی از تن بی‌جانش مانده باشد. برخلاف شعارهایتان معنا کننده زیست سلطنتی
هستید و سرکوب تنها پاسخیست که در مشتان است. اما زندگی نمیمیرد. شمایی که پس از گذشت بیست و هفت سال از قتل حکومتی مختاری و پوینده، از جمع شدن چند نفر کنار مزارشان می‌ترسید، از قلم و از صدا می‌ترسید. می‌کشید و می‌کشید. اما نمی‌دانید.
نمی‌دانید صدای آزادی خاموش نخواهد شد. با افتخار فریاد می‌زنیم صدای زن، زندگی، آزادی نه می‌میرد و نه خاموش می‌شود. زن، زندگی، آزادی. نه یک کلمه کمتر و نه یک کلمه بیشتر. پس ما را بکشید. نه، نه آقا، آقا احترام بگذارید.
نه اجازه بدین صحبت کنه. اجازه بدین صحبت کنه. لطفاً اجازه بدین صحبت بکنه. شما اینا رو همونجا بگه لطفاً. شاید روزی برسد که ایران خانم زیبایمان به مدد دانش و دانش نداشته و سیاست‌های احمقانه شما نه هوایی برای نفس دادن
داشته باشد و نه آبی برای سیراب کردن. اما آن روز هم صدا هست، قلم هست. کل این خانه هم اگر شک بزنید آن روز همچنان از ترس استخوان‌های ما یک خواب راحت نخواهید داشت. روز دانشجو بر تمام دانشجویانی که مشتی برای گره کردن و صدایی برای فریاد زدن دارند مبارک. خدانگهدار.
