Transcript · Turkish → English
Turkish → English transcript
Since the Seljuks, we have lived together with the Armenians for about 1,000 years.
And they have never been oppressed by us, never, never.
Our ancestors acted with justice, faithful to the nation.
So what happened? After 1,000 years, we became weak.
The moment they saw we had become weak, they even made an issue of whether the child in a pregnant Muslim woman's womb was male or female
and would boast about it, saying, "I won — half of her belly is mine."
So what happened then? I mean, even though they had suffered no oppression, even though we had done nothing.
Why did they do that? Because there was something we had not noticed. What was that?
Every morning that child's — that Armenian's — mother and father would say, "The Muslims will kill us tomorrow,"
"they'll kill us the next day, the day after," and so on, while our children heard nothing.
Muslims are naive in this matter.
Because, just as they never neglected it, we neglected something they did not neglect
we are neglecting it today, we are still neglecting it, even now we are neglecting it. What is it?
I had to hammer into my child's head the historical events and figures that make me who I am
But we didn't. When you don't, the child begins to imitate
Therefore, the most important part of raising our youth is that the mother or father must at least do this
and at minimum, the easiest, one of the most direct ways is to tell the child stories from our history,
I'm emphasizing this: tell them as tales, tell them with a focus on individuals
and in the child's inner world you need to make them ask, "Who am I?"
They run an experiment in America. In the experiment they select five elementary-school children like this.
They tell the children secretly things like, "only we know— we investigated you, you are descended from Genghis Khan."
To another they say, "you are descended from Hamur abi."
To another they say, "you this, you that"—they name great figures from history—"don't tell anyone, we investigated and found you."
They tell the child, "you are of that lineage," and they observe from a distance.
The children's walk changes. After that, they don't laugh at everything anymore.
Their look and clothing change. The child stops wearing silly clothes.
They become careful when choosing friends. They don't make a fool of themselves over every little thing.
You suddenly see the child age 20 years. Why?
Because the moment he feels he belongs to a noble family, a template involuntarily and effortlessly settles on him and his personality falls into place.
This is our biggest problem: the disappearance of this sense of character.
If it's not told, history will be lost. If it's not told, Yavuz will be lost.
If we don't know Alparslan, he will be lost. If we don't know Sultan Sancer, he will be lost.
Because the child doesn't feel any sense of nobility.
There is no nobility at school. There's no such thing as giving nobility at school.
When the child goes to school, what does he learn? "No, Ottoman sultans are traitors."
That's the only thing he knows.
You don't do this with any state in the world.
I mean, for example, go to Greece now and speak against one of their kings, and see what happens.
In France, which used to be ruled by a monarchy, go on, speak against the old kings and see.
The man says, "This is my history — what is it to you? What's the matter?"
He won't allow it to be insulted. Because he says, "It's mine, mine."
Only in Turkey, among all countries, do history books go straight to the Ottoman sultans.
And they're all lies.
It's not something unique to Turkey.
Official history in every country is a bit of a lie.
Why? Well, there's a practice of doing this to make yourself look a bit justified and to manufacture a reason for being different from the past.
All official histories worldwide are a bit of a lie.
Our official history has one small difference: all of it is lies.
That's the only difference.
End of transcript · 703 words · machine translated
Original transcript (Turkish)
Selçuklulardan bu yana yaklaşık bin yıl olarak Ermenilerle birlikte yaşamışız. Ve bizden hiç zulüm görmemişler ama hiç zulüm görmemişler. Adaletle davranmış ecdadımız, millete sadıka. Peki ne oldu? Bin yıl geçtikten sonra zaafa düştük. Bizim zaafa düştüğümüzü gördüğü anda hamile bir Müslüman kadının karnındaki çocuk erkek mi dişi mi diye
bir şey şarabına bahsedip karnı yarım ben kazandım diyecek hale geldiler. Ne oldu peki? Yani hiçbir zulüm görmedikler halde, hiçbir şey yapmadığımız halde. Niye böyle yaptılar? Çünkü bizim fark etmediğimiz bir şey vardı. Nedir o? Her sabah o çocuğun, o Ermeninin annesi, babası Müslümanlar bizi yarın kesecek, öbür gün kesecek, şu gün kesecek diye söylerken bizim çocuklar bir şey duymuyordu.
Müslüman saftır bu konuda. Çünkü onlar hiç ihmal etmedikleri gibi onların ihmal etmediği bir şeyi biz ihmal ettik ki bugün de ihmal ediyoruz, hala ihmal ediyoruz, şu anda da ihmal ediyoruz. Nedir o? Beni ben yapan tarihi hadiselerimi, tarihi şahıslarımı çocuğumun kafasına çarpmam gerekiyordu. Ama yapmadık. Yapmayınca çocuk taklide başlar.
Bundan dolayı bizim gençliği yetiştirmekteki en önemli kısım, anne ya baba bunun asgarisini yapmak zorunda ve asgarisi, en zahmetsizi, en istikametlerinden bir tanesi çocuğa tarihimizden kıssalar şeklinde, bunların altını çiziyorum, kıssalar şeklinde anlatmak, şahıs odaklı olarak anlatmak ve çocuğun aleminde ben kimim ya dedirtmek lazım. Amerika'da bir deney yapıyorlar. Deneyde ilkokuldaki beş tane çocuğu böyle seçiyorlar.
Çocuklara böyle gizlice diyorlar ki yalnız biz diyorlar seni araştırdık, sen Cengiz Han'ın soyundansın. Öbüne diyorlar ki sen Hamur abinin soyundansın. Öbüne diyor ki sen filan sen filan tarihteki büyük şahısları söylüyorlar kimseye söyleme biz işte araştırdık sizi bulduk, siz onun soyundansınız diye çocuğa söylüyorlar ve uzaktan gözlemliyorlar. Çocukların yürüyüşü değişiyor. Çocuklar öyle her şeye gülmüyorlar ondan sonra.
Kılığı, kıyafeti değişiyor. Saçma sapan kıyafet giymiyor çocuk. Öyle arkadaşını seçerken dikkatli oluyor. Öyle her mesele şaklabanlık yapmıyor. Bir bakıyorsunuz çocuk bir anda 20 yaş büyüyor. Niye? Çünkü o asil bir aileye mensup olduğunu hissettiği anda gayr-i ihtiyarın sırtında hiç zorlanmadan bir şablon oturdu ve şahsiyet oturdu. İşte bizim en büyük sıkıntımız bu şahsiyet meselesinin kaybolması.
Anlatmayınca tarih kaybolacak. Anlatmayınca Yavuz'u kaybolacak. Alparslan'ı bilmezsek kaybolacak. Sultan Sancer'i bilmezsek kaybolacak. Çünkü çocuk bir asalet hissetmiyor ki. Okulda asalet yok. Okulda asalet filan vermek diye bir şey yok. Okula gidip de çocuk hangi şeyi öğreniyor? Hayır Osmanlı Sultanları hain.
Bildiği bir tek bu. Ya bu dünyadaki hiçbir devletle yapılmıyor bu. Yani mesela şimdi Yunanistan'a gidin krallardan birinin aleyhine konuşun bakayım ne oluyor? Önceden krallıkla yönetilmiş Fransa'da hadi gidin eski kralların aleyhine bir konuşun bakayım. Adam diyor ki bu benim tarihim ya senin ne oluyor? Hayırdır?
Hakaret ettirmez. Çünkü bu benim diyor benim. Bir tek dünyada Türkiye'de Osmanlı Sultanları'na dümdüz gidiyor tarih kitabı. Ve hepsi de yalan. Türkiye'ye has olan bir şey değildir. Dünyadaki tüm devletlerde resmi tarih biraz yalandır.
Niye? Yani işte kendini biraz haklı göstermek, eskiye göre farklılığın gerekçesini üretmek için böyle bir usul vardır. Dünyadaki bütün resmi tarihler biraz yalandır. Bizim resmi tarihimizin bir küçük farkı var bizimkinin hepsi yalan. Yani aradaki tek fark o.
