Transcript · French → Turkish
The Lost Civilizations of Mu and Atlantis
Etrafımızdaki kitaplar gerekli tüm açıklamaları
içeriyor. Bir zamanlar, büyük
Pasifik adı verilen okyanusun kalbinde Mu İmparatorluğu vardı.
Tamamen kontrol etmeyi başardıkları güneş enerjisi sayesinde,
Mu kıtası sakinleri huzurlu ve müreffeh bir hayat sürüyordu.
Aynı dönemde, bir başka uygarlık olan Atlantis,
diğer okyanusun, yani Atlas Okyanusu'nun merkezinde hüküm sürüyordu.
Atlantisliler de güneşin gücünü kontrol etmeyi biliyorlardı ve
güçlü bir imparatorluk kurmuşlardı. Ama bir gün, Mu ile
Atlantis arasında, tarihin kendisinin bile
unuttuğu kadar önemsiz bir nedenden dolayı savaş çıktı.
Savaş uzun sürdü, uzun yıllar boyunca, çünkü her iki tarafın güçleri
güçler eşitti, ta ki insanlar güneş
silahını kullanana kadar.
Savaş uzun sürdü, uzun yıllar boyunca, çünkü iki gücün kuvvetleri
Böylece bu iki büyük uygarlık yok oldu,
iki okyanusun dibine gömülerek.
Ama büyük Mu ülkesinin imparatoru, kendi
kıtasının yıkılacağını öngörmüştü. Halkının trajik sonundan çok önce,
gezegenin farklı yerlerinde yedi altın şehir inşa ettirmişti. Ve her birine,
büyük mirası, Güneş'imizin kalbi gibi bir enerji kaynağını
yerleştirtmişti. Altın şehirler daha sonra yer altına gizlendi ve
sadece Güneş'i temsil eden iki madalyonun açabildiği
yok edilemez kapılarla korundu. Mu İmparatorluğu'nun yıkılışından sonra, artık
İki kolyeden bir daha kimse haber alamadı.
Ta ki yüzyıllar, yüzyıllar sonra, orada burada yeni
uygarlıklar doğup da herkes iki kıtanın
varlığını bile unutmuşken, madalyonlar sanki bir
sihirle yeniden yeryüzüne çıkana dek.
İki madalyondan biri, bir İnka rahibinin ailesinde
kuşaktan kuşağa aktarılmıştı. Bugün onu hâlâ Zia takıyor.
İkinci madalyon ise günün birinde batıdaki büyük denizden
gelen bir adamın eline geçti ve Esteban'a ulaştı.
Ve Altın Şehirler'in iki anahtarı, imkânsız görünürken
bir araya geldi. Ama bu tesadüf değildi, çünkü şöyle yazılmıştır:
Altın Şehirler'in kaderi iki çocuğun ellerindedir.
End of transcript · 263 words · machine translated
Original transcript (French)
Les livres qui sont autour de nous contiennent toutes les explications nécessaires. Il existait autrefois au coeur du grand océan appelé Pacifique un empire, l'empire de Mu. Grâce à l'énergie du soleil qu'ils avaient réussi à maîtriser complètement, les habitants de la terre de Mu menaient une vie tranquille et prospère.
A la même époque, une autre civilisation, celle de l'Atlantide, régnait au centre de l'autre océan, l'Atlantique. Les Atlantes, eux aussi, savaient contrôler la puissance du soleil et ils avaient construit un puissant empire. Mais un jour, la guerre éclata entre la terre de Mu et l'Atlantide pour une raison si insignifiante que l'histoire
elle-même l'a oublié. La guerre dura longtemps, de nombreuses années, car les forces des deux puissances étaient égales, jusqu'au jour où les hommes firent usage de l'arme solaire. La guerre dura longtemps, de nombreuses années, car les forces des deux puissances
C'est ainsi que ces deux grandes civilisations disparurent, englouties au fond des deux océans. Mais le grand empereur de la terre de Mu avait prévu la destruction de son continent. Bien avant la fin tragique de son peuple, il avait fait construire sept cités d'or en différents endroits de la planète. Et en chacune, il avait
fait installer le grand héritage, une source d'énergie pareille au coeur de notre Soleil. Les cités d'or furent alors dissimulées sous terre et protégées par des portes indestructibles, que seuls deux pendentifs représentant le Soleil permettaient d'ouvrir. Après la destruction de l'empire de Mu, plus personne n'entendit parler des deux pendentifs.
Jusqu'au jour où, bien des siècles et des siècles plus tard, alors que de nouvelles civilisations étaient nées ici et là, et que tout le monde avait oublié jusqu'à l'existence des deux continents, les médaillons, comme par enchantement, reparurent à la surface de la terre. L'un des deux médaillons se transmettait de génération en génération dans la
famille d'un prêtre Inca. C'est celui que Zia porte encore aujourd'hui. Le second médaillon tomba un jour aux mains d'un homme venu de la grande mer de l'ouest et arriva jusqu'à Estéban. Et les deux clés des cités d'or furent réunies alors que cela semblait irréalisable. Mais c'était le contraire d'un hasard car il est écrit le destin
des cités d'or est entre les mains de deux enfants.
