Transcript · Turkish → English
Humorous Reflections on Fatherhood
Most of your dads are probably bad, too, I mean.
Bad enough to look for healing in Harbiye. Appreciate it. It has its own charm.
Because my dad is good, and I can't really join the conversation.
Like, "Mine pushed me a little too, that's why I'm hunched over," or whatever.
I don't know what to say.
By the way, when I say my dad is good, he's good by Turkish dad standards.
Don't picture a cartoon hero or a PSA kind of thing.
He didn't die a martyr in the fight for gender-neutral bathrooms. Don't picture that.
He's a good dad, but for example,
if I kill someone in traffic, he won't save me.
He's not as good of a dad as Recep Tayyip Erdoğan.
And really—
This applause is the worst thing you could do to me.
Maybe there was a distracted government official with ADHD
among us,
who, thinking, "The kid's not saying anything, it's just psychology," was lightly
dozing off.
He stood up when he heard the applause.
"Mr. Tayyip is a good father, a good father. He didn't say anything bad again.
Good father, good father," and all that.
Anyway, if anything happens to me, my defense is ready. I have Asperger's.
There are downsides to a good father too. Believe it or not, a good father
has disadvantages. For one, they respect you too much.
Especially to decisions you make as a kid, at ten years old, with zero
life experience, to lifelong decisions you make, they show unnecessary
respect. Dad, how old are you, man?
Why listen to a ten-year-old kid's opinion? What could he possibly know?
Send me, send me to every municipal class. Piano, baglama, swimming…
To all of them, I said, "I don't want to go right now, Daddy." They respected my opinion.
I ended up completely skill-less. I have no talent.
Childhood just isn't that kind of phase, man.
Right now, I don't stand behind any of the decisions I made back then,
and I have no chance to make up for it. They didn't even let me carry grocery bags.
My wrists are razor-thin. No way to fix it.
I remember at a picnic, my dad came up and asked, "Do you want to learn
to barbecue, son?"
That shouldn't be presented
to a child as a question. So I said, "Of course not."
I went to play ball. I still can't light a barbecue.
When I get close to the fire, I make these weird movements,
and you end up deprived of certain masculine mannerisms.
Because when they never tell you, "Sit like a man, watch how you act,
that's how a real man does it,"
it's impossible to pick up those masculine gestures later on.
I really feel the lack of them. Even though they're my birthright,
I mean. Especially
when I go to a restaurant, I envy the guys at the next table.
To those guys who whistle for the waiter.
I fix my posture, deepen my voice, and tell the waiter, "Brother,
could you wipe the table?"
He wipes it, but
he knows I'm not that kind of guy.
He wipes it knowing I'm not that guy.
He wipes it like, "Sure, let's wipe the little master's table."
And I, like being put in a man's seat for a day on April 23,
just wait.
"The table was dirty, it's his job, it's his job. He didn't say anything wrong.
The table was dirty, the table was dirty, table was dirty," trying to ease
my conscience.
End of transcript · 597 words · machine translated
Original transcript (Turkish)
Sizin de muhtemelen çoğunuzun babası kötüdür yani. Harbiye'de şifa aratacak kadar. Kıymetini bilin ya. Onun da bir tadı var. Çünkü benim babam iyi ve ben muhabbete çok giremiyorum. Ya böyle, benimki de hafif beni itekledi, o yüzden kamburum falan. Ne diyeceğimi bulamıyorum.
Bu arada babam iyi derken Türkiye baba ortalamasına göre iyi. Öyle çizgi film kahramanı, kamu spotu bir şey düşünmeyin. Cinsiyetsiz tuvalet mücadelesinde şehit olmadı. Öyle bir şey canlanmasın. İyi bir baba ama mesela trafikte birini öldürsem beni kurtarmaz.
Recep Tayyip Erdoğan kadar iyi bir baba değil. Ve gerçekten- Bu alkış bana yapabileceğiniz en büyük kötülük. Belki dikkati dağınık, ADHD'li bir devlet görevlisi vardı aramızda.
"Çocuk bir şey anlatmıyor ya, psikoloji anlatıyor." falan diye hafif uyuklarken alkışı duyunca kalktı. "Tayyip Bey iyi baba, iyi baba. Yine kötü bir şey demedi. İyi baba, iyi baba." falan.
Neyse başıma bir iş gelirse savunmam hazır. Asperger'im. İyi babanın da zararları var. İster inanın ister inanmayın, iyi babanın dezavantajları var. Bir keresinde fazla saygı duyuyorlar. Özellikle çocukken verdiğiniz kararlara, on yaşında sıfır hayat tecrübesiyle verdiğiniz ömürlük kararlara gereksiz
saygı duyuyorlar. Baba sen kaç yaşında adamsın ya? Ne dinliyorsun on yaşında bebenin fikrini? Ne biliyor olabilir ya? Gönder, bütün belediye kurslarına gönder. Piyano, bağlama, yüzme... Hepsine "Şu an gitmek istemiyorum babacığım." dedim. Fikrime saygı duydular. Çolak gibi kaldım. Hiçbir yeteneğim yok.
Ya çocukluk öyle bir dönem değil ki ya. Ben o zaman verdiğim kararların hiçbirinin arkasında değilim şu an ve telafi etme şansım yok. Bana alışveriş poşeti bile taşıtmadılar. Bileklerim ipince. Düzelme şansı yok. Hatırlıyorum bir piknikte babam gelip "Mangal yakmayı öğrenmek ister misin
oğlum?" diye sormuştu. Bunun bir çocuğa soru şeklinde gitmemesi gerekiyor. Ben de "Tabii ki hayır." dedim. Top oynamaya gittim. Hala mangal yakamıyorum. Ateşe yaklaşınca böyle garip hareketler yapıyorum
ve bazı erkeklik jestlerinden mahrum kalıyorsunuz. Çünkü size asla "Erkek gibi otur, hareketlerine dikkat et, erkek adam öyle yapar." demedikleri için o erkeklik jestlerini sonradan kazanmak imkansız. Eksikliğini çok hissediyorum. Halbuki doğuştan gelen haklarım
yani. Özellikle restorana gittiğimde yan masadaki adamlara özeniyorum. Bu ıslıkla garson çağıran adamlara. Böyle posterimi düzeltip sesimi kalınlaştırıp garsona "Kardeşim masayı bir siler misin?" diyorum.
Siliyor ama öyle biri olmadığımı biliyor ya. Öyle biri olmadığımı bilerek siliyor. "Silelim tabii küçük beyin masasını." gibi siliyor. Ben de böyle 23 Nisan'da bir günlüğüne erkek koltuğuna oturtulmuş gibi
bekliyorum. "Masa pisti, işi bu, işi bu. Yanlış bir şey söylemedi. Masa pisti, masa pisti, masa pisti." diye vicdanımı rahatlatmaya çalışıyorum.
