Transcript · German → Greek
German → Greek transcript
Η Αγγλία όχι μόνο δεν θα είναι σε θέση να καταπολεμήσει τον μπολσεβικισμό, αλλά και η
δική της εξέλιξη θα ακολουθήσει αναγκαστικά όλο και περισσότερο την πορεία αυτής της διαλυτικής
ασθένειας.
Τα πνεύματα που κάλεσαν οι δημοκρατίες από τη στέπα της Ασίας, δεν θα μπορέσουν πλέον
να τα ξεφορτωθούν οι ίδιες.
Όλα τα μικρά ευρωπαϊκά έθνη, που εμπιστευόμενα τις συμμαχικές διαβεβαιώσεις και
συνθηκολογώντας, οδεύουν προς τον πλήρη αφανισμό τους.
Το αν αυτή η μοίρα τα βρει λίγο νωρίτερα ή αργότερα, σε σύγκριση με το αναπόφευκτο αυτής,
είναι εντελώς ασήμαντο.
Είναι αποκλειστικά τακτικοί υπολογισμοί που υποκινούν τους Εβραίους του Κρεμλίνου, ώστε τη μία φορά
να δρουν αμέσως με βαναυσότητα και στην άλλη περίπτωση αρχικά με κάποια συγκράτηση.
Το τέλος θα είναι πάντα το ίδιο.
Αυτή τη μοίρα όμως δεν θα την υποστεί ποτέ η Γερμανία.
Εγγυητής γι' αυτό είναι η αναγκαία νίκη στο εσωτερικό της χώρας μας πριν από δώδεκα χρόνια.
Ό,τι κι αν προσπαθήσουν να επιβάλουν οι αντίπαλοί μας, ό,τι κι αν υποστούν αυτά τα τοπία και προπάντων
οι άνθρωποί μας σε βάσανα, αυτό ωχριά μπροστά στον αθεράπευτο θρήνο και
τη δυστυχία που θα μας έπληττε, αν ποτέ η πλουτοκρατική-μπολσεβίκικη συνωμοσία
επικρατούσε.
Είναι επομένως, κατά τη 12η
επέτειο της κατάληψης της εξουσίας, ακόμη πιο απαραίτητο να κάνουμε την καρδιά μας πιο δυνατή από
κάθε άλλη φορά και να ενισχύσουμε επιτέλους την ιερή απόφαση να φέρουμε τα όπλα, εντελώς
ανεξάρτητα από το πού και υπό ποιες συνθήκες, ώστε για χρόνια, στο τέλος της νίκης, ο
φόβος μας να χαθεί και να ονειρεύεται.
Θα συνεχίσω, επομένως, και τα επόμενα χρόνια να βαδίζω σε αυτόν τον δρόμο της ασυμβίβαστης εκπροσώπησης των
συμφερόντων του λαού μου, απτόητος από κάθε ανάγκη και κίνδυνο, και διακατεχόμενος
από την ιερή πεποίθηση ότι στο τέλος ο Παντοδύναμος δεν θα εγκαταλείψει εκείνον
που σε όλη του τη ζωή δεν ήθελε τίποτα άλλο παρά να σώσει τον λαό του από μια μοίρα
την οποία ποτέ δεν άξιζε, ούτε λόγω του πληθυσμού του ούτε λόγω της σημασίας του.
Απευθύνω έκκληση αυτή την ώρα, επομένως, σε ολόκληρο τον γερμανικό λαό, και πρωτίστως
στους παλιούς μου συμπολεμιστές και σε όλους τους στρατιώτες, να εξοπλιστούν με ένα ακόμα μεγαλύτερο, σκληρότερο
πνεύμα αντίστασης, μέχρι να μπορέσουμε και πάλι, όπως και άλλοτε, στους νεκρούς αυτού
του τιτάνιου αγώνα να εναποθέσουμε το στεφάνι με την κορδέλα πάνω στον τάφο τους.
Και όμως, νικήσατε!
End of transcript · 389 words · machine translated
Original transcript (German)
England wird nicht nur nicht in der Lage sein, den Bolshevismus zu betämen, sondern seine eigene Entwicklung wird zwangsläufig mehr und mehr im Sinne dieser auflösenden Krankheit verlaufen. Die Geister, die die Demokratien aus der Steppenasien gerufen haben, werden sie selbst nicht mehr los.
All die kleinen europäischen Nationen, die im Vertrauen auf verlierte Zusicherung und Kapitulierten gehen ihrer völligen Ausrottung entgegen. Ob sie dieses Schicksal etwas früher oder später trifft, ist gemessen an seiner Unabhängbarkeit völlig belanglos. Es sind ausdrücklich taktische Erwägungen, die die Kreml-Juden bewegen, um einem Mal
sofort brutal und im anderen Fall zunächst etwas zurückhaltender vorzugehen. Das Ende wird immer das gleiche sein. Dieses Schicksal aber wird Deutschland niemals erleiden. Der Garant dafür ist der vor zwölf Jahren erfordernde Sieg im Inneren unseres Landes. Was immer auch unsere Gegner erzwingen mögen, was immer diese Landschaften und vor allem
unsere Menschen an Leid verbügen, es verflacht ihnen über den unkorrigierbaren Jammer und Unglück, das uns treffen müsste, wenn jemals die plutokratisch-bolshevistische Verschwörung siege bliebe. Es ist daher am 12. Jahrestag der Machtübernahme erst recht notwendig, das Herz stärker zu machen als
jemals zuvor und endlich den heiligen Entschluss zu erhärten, die Waffen zu führen, ganz gleich wo und ganz gleich unter welchen Umständen, sollen jahrelang am Ende des Sieges unsere Angst verirren und träumen. Ich werde daher auch in den kommenden Jahren diesen Weg kompromissloser Vertretung der Interessen meines Volkes weiter wandern, unbeirrt um jede Not und jede Gefahr und durchdrungen
von der heiligen Überzeugung, dass am Ende der Allmächtige den nicht verlassen wird, der in seinem ganzen Leben nichts anderes wollte als sein Volk vor einem Schicksal zu retten, das es weder seiner Zahl noch gar seiner Bedeutung nach jemals verdient hat. Ich appelliere in dieser Stunde deshalb an das ganze deutsche Volk, an der Spitze aber an meine alten Mitkämpfer und an alle Soldaten, sich mit einem noch größeren, härteren
Geist des Widerstandes zu wappnen, bis wir wieder wie schon einmal den Toten dieses gewaltigen Ringens den Kranz mit der Schleife auf das Grab legen dürfen. Und ihr habt doch gesiegt!
