Father's plea for justice after protests

پدر داوود نام

سپهر شکری هستم.

از جانباختگان

18 دی 1404

در خیابان پیروزی، خیابان نبرد،

سر کوچه نانکلی،

جوون بیست و پنج ساله من جونش رو از دست داد.

و

خدمت آقای رئیس جمهور آقای پزشکیان عرض کنم که

شما که رفتید سازمان ملل

و

بچه های ما رو مورد تهمت

آشوبگر، اغتشاشگر،

تروریست

و مسلح

عنوان می کنید بر طبق چه مدارک و چه اسنادی شما این

ارائه‌ اون رو فرمودین. من

به عنوان شاکی به عنوان کسی که از این قضیه

دل خونی دارم از رئیس پلیس تهران از رئیس آگاهی تهران

تقاضامندم که

تمام

دوربین های اون منطقه رو بیان چک کنن ببینن اون شب اون ساعت، ساعت

نه و بیست دقیقه بچه من با گلوله جنگی از ارتفاع

بالا تیر میخوره.

تو سینه بچه زده بودن.

بیان تحقیق کنن ببینن آیا بچه من مسلح بوده، اغتشاشگر بوده.

شاید ما خبر نداشتیم. شاید بچه‌مون اسلحه دستش

بوده ولی مطمئنا نبوده آقای پزشکیان.

اگر بچه های ما اغتشاشگر و تروریست بودند

پس چرا هر روز میان به ما میگن بیایید شهید اعلام کنید.

چرا هی میاد میگید شه-- بچه تون شهید شده

و-

اسماعیل شکری بود پدر سپهر شکری از جانباختگان اعتراضات دی ماه.

اینجا در استودیو پیام اخوان با من هست.

استاد حقوق بین الملل و دادستان پیشین سازمان ملل.

خیلی خوش آمدید آقای اخوان. امم،

خب، امم، پدر سپهر شکری یکی، یک نمونه از

امم، کسانی است که به صحبت‌های امم، آقای پزشکیان اعتراض

کرده بودند خانواده‌های دیگر هم. امم، اونها دقیقا چه میگن

و، و شما که صحبت‌های اونها رو گوش کردید چه برداشتی دارید از اعتراض

اونها؟

اولا میخوام به تمام

هم میهنانی که عزیزانشون، عزیزانشون رو از دست دادن از صمیم

قلب

تسلیت بگم. این واقعا یک فاجعه بی‌سابقه

ایست در تاریخ معاصر ایران. امم، و

امم، صحبت آقای امم، امم،

پزشک به عنوان رئیس جمهور ایران یک توهین

بزرگیست به مردم ایران. انکار

کردن این جنایات علیه بشریت

در اصل امم، امم، امم، تایید و توجیه

و تشویق

فرهنگ مصونیتی‌ست که ما

امم، امم، همه در اصل در طول این پنجاه سال

قربانی این فرهنگ مصونیت بودیم و

همزمان امم، هم

دلی و همدردی

امم، امم، هم دادخواهان و امم، تعداد

بزرگی از مردم ایران به نظر من جای

امید هستش و ما با پاسخگویی

کردن امم، عاملان و عاملان این جنایات

در اصل در یک مسیر تاریخی هستیم برای

ساختن یک آینده بهتر و متفاوتی برای مردم ایران.

امم، خب دولت ایران و از جمله خود آقای پزشکیان،

وزیر امور خارجه‌اش اتفاقا راجع به این مسئله از اونها هم در این مصاحبه‌های

اخیرشون در آمریکا وقتی بودند سؤال در این مورد شد.

اونها یک سری گروه‌های تروریستی رو متهم می‌کنند که اونجا حضور

داشتند و به طور مشخص ظاهرا نتونستند چه

جامعه جهانی، چه نگاه افکار عمومی در ایران رو در این مورد قانع

بکنند. درسته؟

ببینید امم، سازمان ملل یک انعکاسیست

از سیاست‌های

دولت‌ها و دولت‌ها قاعدتا دلشون برای

منافع مردم ایران نسوخته، دنبال منافع خودشون هستند.

ولی با وجود این،

بعد از چندین سال تلاش جامعه مدنی

امم، امم، ایران و بعضی از دولت‌های خیرخواه، بعد

از جریان زن، زندگی، آزادی، امم، شورای حقوق بشر

سازمان مل-ملل بالاخره یک هیئت حقیقت یابی

تشکیل داد امم، و امم، در اصل

صلاحیت این هیئت امم، در

این وقایع اخیر باز تایید شد و این خودش یک

قدمیست در راه پاسخگو کردن

عاملان و عاملان این جنایات. ولی نهایتا

امم، واقعیت این است که جمهوری اسلامی به

قرارداد امم، امم، دادگاه بین المللی کیفری

نپیوسته، صلاحیتشو قبول نکرده و شورای

امنیت سازمان ملل که قادر هستش این پرونده رو ارجاع

بده به دادگاه حاضر نیست این کارو بکنه.

نه تنها به خاطر حمایت روسیه و چین از جمهوری

اسلامی، ولی حتی به خاطر مخالفت ایالات

متحده با دادگاه. و شما میدونید که به خاطر-

خروج آمریکا از اون دادگاه.

آمریکا هیچ وقت جزء این دادگاه نبوده ولی در حال

حاضر به خاطر کیفرخواستی که بر ضد نخست وزیر

اسرائیل، آقای نتن-نتن-نتانیاهو صادر شده،

به طور مستقیم

مبارزه داره با این دادگاه-

حمله میکنه

و در این شرایط متاسفانه این دادگاه

در مورد کشتارهای گسترده در ایران صلاحیت نداره.

ولی نهایتا حتی اگر

صلاحیت هم داشت میتونست فقط یک کیفرخواستی صادر بکنه

و بدون همکاری دولت جمهوری اسلامی امکان

محاکمه اون اشخاص در لاهه نخواهد بود.

برای همین نهایتا ما باید در فکر یک

آینده‌ای باشیم که در ایران دادگاه‌های

مستقل به طور عادلانه

در یک فضای دموکراتیک به این پرونده‌ها رسیدگی بکنند.

این کمیته حقیقت یاب سازمان ملل هم همین هفته پیش که یک

گزارشی رو منتشر کرد، هفته پیش بود یا، یا ده روز پیش.

امم، به اون مسائلی که در زمینه حقوق بشر بعد از جنگ هم پیش

آمده و حملات آمریکا به غیر نظامیان هم درش

اشاره شده بود. امم، به هر حال جامعه‌ای داریم که

پشت به پشت با مسائل و مشکلات بزرگی داره روبه‌رو میشه.

چقدر امیدوارید که این، اون مصونیتی که در موردش

صحبت کردید و همه این مسائل

به، امم،

به مرور زمان عملا فراموش نشه و چقدر میشه به اونها رفت

و دوباره به اونها رسید.

برمی‌گردم به موضوع جنبش دادخواهی که تاریخ طولانی

در ایران داره. ما از اعدام‌های

اول انقلاب گرفته تا مادران خاوران تا

مادران

پارک لاله و، و امم، شاهد

این هستیم که این جنبش دادخواهی-