Analysis of Systematic Repression in Iran

ما به عنوان معماری ازش یاد می‌کنیم چون سرکوب سازمان یافته است.

در نیروهای امنیتی، ساختار سیاسی و ساختار مذهبی

نهادینه شده. در نظام قضایی هم نهادینه است و

عنوان معماری به نظرم این ذات سیستماتیک چیزی رو که مردم

در ایران باهاش مواجه‌اند نشون میده.

چند شخص عاملش نیستند. عاملش یک سیستم سرکوبه.

شما در گزارشتون اسامی سیصد و هفتاد و هفت

جانباخته رو آوردید که بیش از پنجاه نفرشون کودک بودند.

از چه روش‌هایی برای شناسایی این افراد استفاده کردید؟

ببینید، ما نمیگیم که فقط سیصد و هفتاد و هفت نفر قربانی شدند.

ما در پایگاه دادمون قربانی‌های خیلی بیشتری داریم.

دلیل آوردن این قربانی‌ها در این گزارش ما اینه که این‌ها

کسانی هستند که تونستیم اسمشون رو دربیاریم.

تونستیم درباره شرایط کشته شدنشون تحقیق کنیم و

اجازه گرفتیم که اسمشون رو بیاریم. قربانی‌های خیلی

بیشتری بودند که نتونستیم چنین تحقیق عمیقی

درباره‌شون انجام بدیم. قصدمون این بود که گزارش به سیستم

و معماری بپردازه، ولی مصمم بودیم که گزارش باید

درباره آدم‌ها هم باشه، درباره قربانی‌ها هم باشه و

به همین خاطره که گزارش چنین پیوست بلندی درباره این

داره که این سیصد و هفتاد و هفت قربانی چه کسانی هستند.

در این گزارش شما میگید بلوچ‌ها حدود پنج درصد و کردها

حدود ده تا پونزده درصد جمعیت ایران رو دارند.

بخش کوچکی از جمعیت کشور اما حدود شصت درصد از

جانباختگان جنبش زن، زندگی، آزادی از اون منطقه.

چرا قربانی در این مناطق بیشتر بوده؟

یافته‌های ما به روشنی نشون میده که مقام‌های ایران مرتکب اذیت

و آزار به دلیل هویت قومی یا ملی شدند که جنایت

علیه بشریت محسوب میشه. گزارش نشون میده که

معترضان و شاهدان در مناطق بلوچ یا کردنشین ایران به

طور خاص برای مرگ هدف قرار گرفته شدند.

گزارش نشون میده که مقام‌های ایران، دولت ایران در

جرم اذیت و آزار اقلیت‌های قومی گناهکاره.

به نظرم در دوره‌ای که مردم ممکنه حاضر نباشند به

ایران به چشم یک رژیم استعماری نگاه کنند، این پیام

خیلی مهمیه. ولی شواهد ثابت می‌کنه که در

عمل ایران یک جنگ داخلی علیه اقلیت‌های قومی‌اش

رو به راه انداخته.

در این گزارش شما اسم هشتاد و هفت نفر از شخصیت‌های سیاسی،

نظامی و نیروهای امنیتی رو به عنوان عاملان و

اشخاص مسئول و هدایت کننده

به قول شما جنایت علیه بشریت آوردید.

این افراد رو چه شکلی شناسایی کردید؟

اولا این فهرست جامع و کامل نیست. ما هشتاد و هفت

نفر رو شناسایی کردیم ولی خیلی‌های دیگه هستند که در ارتکاب این

جرائم مسئولیت دارند. ما این افراد رو بر اساس اطلاعات

عمومی و درس کرده مربوط به سیاست‌های حکومت شناسایی کردیم.

ما طبعا ده‌ها و صدها سند عمومی و گزارش

رسانه‌ای رو بررسی کردیم. بیشتر از چهارصد ویدئو رو

بررسی کردیم که در اون می‌شد افراد از جمله عاملان رو

شناسایی کرد. با بیشتر از سیصد شاهد که در زمان

ارتکاب اعمال خشونت آمیز حاضر بودند مصاحبه کردیم.

همچنین اسنادی به دست ما رسید. صورتجلسه نشست‌هایی که

مقام‌های مختلف در اون حضور داشتند.

ما گفته‌های عمومی مقام‌های مختلف را هم بررسی کردیم.

تمام اینها با هم ما رو به جایی رسوند که بتونیم این هشتاد و هفت نفر رو

در حد بسیار محکمی متناسب با قوانین کیفری شناسایی

کنیم. یعنی بتونیم بگیم شواهد قابل قبولی وجود

داره که

اونها در ارتکاب جرم مسئولیت دارند.

این سطحی که نهادهای حقوق بشر و هیات‌های حقیقت یاب سازمان

ملل متحد در تحقیقات در نظر می‌گیرند، بر این پایه است که ما از

جامعه بین‌المللی می‌خوایم که یک تحقیق قضایی واقعی

درباره این هشتاد و هفت نفر و حتی افراد دیگه انجام بده.

شما در این گزارش از مجمع عمومی و شورای امنیت سازمان

ملل متحد و حتی دادستان‌های کشورهای دیگه خواستید که

این افراد رو که نام بردید تحت تعقیب قضایی قرار

بدن و به دادگاه ببرن. حتی از سازمان ملل خواستید که یک

سازوکار برای محاکمه این افراد ایجاد کنه.

این چطور ممکنه؟ دیدگاه شما چیه؟

ببینید قبلاً نمونه‌هایی بوده. می‌دونیم که سوئد بعضی مقام‌های

ایران رو تحت تعقیب قضایی قرار داده.

پیام اصلی ما اینه که اجرای عدالت در ایران ممکن نیست.

دستگاه قضایی بخشی از نظام ارتکاب جرم علیه

بشریته. بخشی از سیاست گسترده و سازمان یافته

حکومته که به کشتار گسترده مردم منجر میشه.

ما باید جای دیگه‌ای دنبال عدالت بگردیم و باید اصرار کنیم

که پاسخ به اتفاقات باید بر اساس قوانین بین‌المللی باشه.

باید از اساس مردم رو در مرکز شیوه واکنش‌مون

قرار بدیم.

الان شاهد این هستیم که آمریکا یا اسرائیل دارن ایران رو بمباران

می‌کنند و این هیچ کمکی به حفاظت از مردم نکرده. برعکس.

اولا مردم دارن بمباران و کشته میشن.

ثانیا سرکوب تشدید شده. از جامعه بین‌المللی می‌خوایم که

کنترل اوضاع رو به دست بگیره و قوانین بین‌المللی و

عدالت رو محور نحوه واکنش به اتفاقات قرار بده.

این نباید دست بمب‌ها باشه. باید دست عدالت و

دیپلماسی مردم محور باشه. در چنین شرایطی

مجمع عمومی سازمان ملل نقش کلیدی داره چون

شورای امنیت فلج شده. تقصیر خودش هم هست.

مجمع عمومی به عنوان صدای جامعه جهانی می‌تونه دست به کار بشه.

می‌تونه یک سازوکار عدالت بین‌المللی ایجاد کنه.

چند راه برای این کار دارند. چیزی که لازمه اراده سیاسیه.

مصمم بودن به انجام دو چیز. یکی نه گفتن به اتفاقات

در ایران و ایستادن پشت مردم ایران و دوم نه

گفتن به اقدامات آمریکا و اسرائیل. این چیزیه که ما از

مجمع عمومی سازمان ملل می‌خوایم. جزو شرح

وظایفشه. الان نوبته که دست به کار بشه.

در گزارش عفو بین‌الملل از جنگ آمریکا با ایران به عنوان یک

جنگ غیرقانونی یاد می‌کنه و خواهان توقف

جنگ و صلح پایدار. جنگ چه تأثیری روی

نحوه برخورد با معترضان و نارضایتی‌ها در

ایران داشته؟

متأسفانه می‌دونیم که از شروع این جنگ غیرقانونی سرکوب تشدید

شده. سرکوب بیشتر از قبل توجیه شده. کار پلیس و

نیروهای امنیتی چند برابر نظامی‌تر شده.

اعدام افراد بیشتر شده. ما روایت‌هایی از اعدام

جوون‌ها یا محکومیتشون به اعدام دریافت می‌کنیم.

در نتیجه واکنش مقام‌های ایران به جنگ غیرقانونی

اسرائیل سرکوب بیشتر بوده. این مردم ایران‌اند که

دارن هزینه اون جنگ رو می‌پردازن، نه دولت.

دولت به نظر میاد در اراده‌اش هم برای سرکوب و هم

برای جنگ با آمریکا و اسرائیل مصمم‌تر شده.

در حال حاضر داریم مسیر اشتباهی رو میریم.

مسیر اشتباهی برای مردم ایران، برای منطقه و برای

جهان.