گفتاری درباره حکومت، ظلم و زندگی در کردستان

خدا در به ای زاهدان و زنی که دولت چه دولت چونه جاده ها چونه پلیس چونه آقا چونه آقا آقا بون آقا دنیا رو به حکومت نه بود.

وقتی زالومی من از کار کرد چهار سال کرد اسمش اون اینه آمار و ارقام.

چاقو شده بود. به تو حسرت که حتی آب هم من قرن ها از این آب نمی ماند.

من دیگه چش چونه من دیگه همه چش آبگیر نبود.

آبگیر آبگیر نبود. دست دست آفتابه پیلا بود.

دست خودت پشی بخاطر پشی پشی جیب خودت کرد.

چاکری چون بو آبگیر محله باید بخاطر آب جوش گرد بود.

چه آب چه خرمابه نبون چه فخارچن نبون چه آدم زاییده نبون چه چه چه چه نبون من همه دیدم. تیک من عذاب قبر نیاید.

من همه جا دکون حیوان به خواب خدا کرد. من من ظلم به فامیل من ظلم زیاده روی نکرد.

ظلم به آدم کرد ظلم سر کرد سر هر کسی که ارمنی عراقی فلسطینی را کرد کویت بود.

جهان فلج کویت بود. ارمنی کویت بود. یوغ کرد کند.

ولی نزدیکی به گفت araman araman.

دولت فلان گند زد. دو بخاطر اینکه چند هندقه دو آگهی میدان ستون عذا کیوان ستود.

دشت وان ستود کرد. حکومت کرد حکومت کفش سایمان حکومت ام گیت راه پا فلان کلم چت گیت بند کند حبس و زندان و چت من نتایج زنان نتایج عالم نتایج به ظلم حکومت.

من چقدر خوش حکومت کردم و چقدر خوش دولت هیچی نکرد.

ولی من باید قوام یک باید حال تو دلم مروم بود.

یهو دیدم در کیف ها جا بود. اما بنظرم ظلم و ظلالت هتل بان دایی نه هر بند ظلم بود سر فلان آزاد به آخرت که نه آخه کردستان نه تمیزه.

خدا بود که انشاالله رب المعتصم خلاص نکرد.

والا خلاص نکرد. والا فرمان برقی والا چون خواندن کیمیا کرد.

والا گفتم کیمیا کرد. والا از کارها نه یوغ کرد نه تایید نه خیر استیان تو دولت که همگی تکفیری بودند.

دولت را به دست خود کرد. ولی تایید و هوان و خوی و خوی دولت یا مپوچ کرد.

هر توپی که تایید کرد برای ناپوک و ولی شیمبان شیمبان و خلاص بودیم. ها القاب همه آب کردیم. بت و هوان و توپان و خوی و خوی میدان آب و سلاح آخه ولی شهر خود کرد.

ولی مانع پیچ که جای خود مقام کرد و جای رو بمب و نکرد.

در هر حال اگر کف بر حسابی یعنی بنه قلم چک نه یا موز به not not not not not not not not not not not not not not not not not مجیس تایمر رابیتن بن عیال خودت و ابراهیم کوه تا خaban ای لا کوی دی.

دلم اوا آسمان ما اوا ایمان ما اوا آسمان معروه ایمان معروه.

اگر ما به آسمان خود حیله و ایمان خود حیله.

صد سال ببرم. اگر به آسمان هر کم.

من دیدم آب و باران بود که رحمان رب العالمین قدرت خود God باران بود. کردستان haters دنیا گرایانه.

اما من گفتم بی ساعت.

آب و بابا مایه.

ما چرا به کردستان آمدیم کردستان. مرا ایبو آب و را آب و آب و دنیا.

حجان حجان دیو لقلک و دیو و کیو سام و سهندی دنیا خواست but God نه نه کس که کر یا آب و گیر کند گیر.

بنه از خواص در کرد و از خواص در حبس و زندان و کن.

همه هم بند اند. اگر حسr به سر همه چوب در و بانگ ربی.

هتل ما جهالت خود, ناملایمت خود, سرجهت خود, عید خود یا شمش بود.

کوه دیو در بود به امر کوه دانم. یکو یکتا.

من باید گفت من به ابراهیم عشق به خودت. پاشو دیوانه.

ابی گفت کجایی؟ گفت چونه ابراهیم شخم. گفت ما چاه.

گفت چت کجایی؟ گفت به آب و تکادگی که تا یحیی بنیتن یحیی.

گفتم آب چیه به آب و گفتم ما چیه تو ما. بگویم گفت دکه بن.

ابراهیم خواهر هم در خاسته هم در خاستی.

او بود آره ما یادم came. گفت خوش هستی گفت خوبی گفت روز به تن.

حق خود ما. خلاصه گفت. دانم. ولی خود دوختm کرد.

نه که نه. یکم نه. کم شد. و شبی بیابو گیت. بری там. بری там و شبی و ساعتی خودی گفت چابک تر.

حیوون. حیوون که ما بود و کیاکیت. گفت کجایی؟

ما چیه؟ ها چیه مایه دنیا. هرجا بود کردستان چیه مایه بابا مایه.

آب کم پی پیو تا به نه ابراهیم بیام نی بود پی همه.

خیلی جا بالا.