Discussion on Israel and Egypt Relations
هیچ کس فکر نمیکند که امریکا و اسرائیل به ذلت میافدند.
من 70 سال قبل، قبل از 70 سال،
از حوض پرورکت تهران، یعنی مرسی مروی، منتقل مرسی فیضیه شد.
همون روزی بود که اسرائیل حمله کرده بود به مصر.
من این جلوه کتاب خونه مرسی فیضیه قدم میزدم.
ببینم که اینا چی میگن؟ آیا بروجهدی چی کار باقی بگانه اینا؟
تمام این رفته آمده های این با نتیجه این شد
که همین ها متحقیر بودن که آیا آیا بروجهدی مجاز است؟
یه مجلس دعا یعنی دعا، نه سیاست، یه کنگره.
یه مجلس دعایی برای مصریهای مسلمان بگیره که گرفتار اسرائیل نشدن یا نه؟
آیا اجازت دارن یا نه؟ و بالاخره هم برنوی اینا اجازت دارن.
اینو از هفته فیل قبل ما.
مرغم بروجهدی مستحضرت اونچنان که بارد سیاست بشه و
سه بزرگان دیگر مثل پاشانی اینا که نبود که ایشون فقط یه دعایی هم چی میگن؟
میخواستن یه مرسی دعایی برای مردم مصر تشکیل بدن
که علیه مصر اسرائیل، بالاخره اسرائیل اینا را از پا درنهایی نخشد.
ما اینجور بودیم دیگه.
یه بیان نورانی هستمی دارد که فهمونشون سابقه تون رو بیا تون داره،
اون سابقه تون، این لحظه تون. بنابراین ما الان شب روز باید شاکر باشیم
که از اون درجه که اصلا ما را به حساب نمی آوردن به جای رسیدیم گیلدو عبر خطرت حمله کرده دستو مولد.
این موجیزه نیست؟ موجیزه حتما اینه یه سنگ رفت بذاره.
موجیزه یعنی کاری که کسی دیگه کسی نمی کنه.
هیچ فکر میکردیم که دو عبر قدرت رو ما چوماله کنیم.
هیچ فکر میکردیم.
دنیا فکر میکرد.
خود اونا فکر میکردند.
از کدم ما هفته سال قبل آبادیم این آقای بروزیدی بشنیم پس یه مدرسه دعا برگرد و در تو دست.
دعا که خب دیگه دیگه،
بیشتر آرز کردن که این مست در دفتاری استرالیه
شما یه مدرسه دعا برگرد. نتونست.
آره شدیم.
این همجوری پیدا شد.
خیلی بینصافی هست.
یکنه ما مثلا یه حق شناسی نرم بودیم.
End of transcript · 318 words
