Twierdzenia Davida Irvinga o Hitlerze, Auschwitz i nazistowskich rozkazach

Świadomie to zrobił. Bardziej prawdopodobne, że Heydrich przyszedł do niego pewnego dnia i powiedział, „Eee, Führer, Adolf Hitler wydał rozkaz, chce, żeby wszyscy Żydzi opuścili Europę”.

I na tej podstawie rozwinęła się potem ta, ta bardziej radykalna wersja.

Eee, jasne, jeśli taki rozkaz istniał, należałoby się spodziewać, że znajdziemy go na papierze.

Należałoby się spodziewać, że Brytyjczycy gdzieś go rozszyfrowali.

Należałoby się spodziewać, że ktoś napisał list do matki z domu, mówiąc: eee: „Droga Mamusiu, musiałem dziś przekazać najstraszniejszy rozkaz generałom SS na froncie wschodnim”.

Coś w tym rodzaju. A po 60 latach mamy prawo oczekiwać, że taki rozkaz się pojawi.

Jak pewnie wiecie, od sze- eee, od, od, od— odkąd w 1977 roku ukazała się moja książka o Adolfie Hitlerze, „Hitler's War”, …

Przez 42 lata, a teraz od 32 lat, oferuję nagrodę w wysokości 1000 funtów każdemu, kto znajdzie jeden dokument wojenny dowodzący, że Adolf Hitler w ogóle wiedział o Auschwitz, nie mówiąc już o wydaniu rozkazów w sprawie zabijania Żydów.

Jedyne dokumenty, na jakie stopniowo trafiamy, mówią coś zupełnie przeciwnego.

Odkrywamy, że w dniu, w którym Auschwitz zajęła armia rosyjska, Armia Czerwona, w styczniu 1945 roku, szef niemieckiego Sztabu Generalnego, generał Guderian, przychodzi do Hitlera i mówi na konferencji wojennej, co stenografowie zapisują „Wczoraj Armia Czerwona zajęła Auschwitz, mein Führer”.

A Hitler kilka sekund później mówi… No cóż, co mówi?

Czy mówi: „O Boże, mam nadzieję, że zdążył wszystko zniszczyć, zanim znajdą to Rosjanie, żeby nie było śladu po tym, cośmy wyprawiali”?

Nie, on tylko mówi: „Dobrze”. „Jawohl”. Dla niego to nic nie znaczy.

No cóż, to samo widać, gdy spojrzeć na wszystkie dokumenty, jeśli zastosuje się metody, których użyłem, pisząc biografię Hitlera.

Wybierałem tylko autentyczne dokumenty, takie, co do których byłem dość pewien, że są autentyczne.

Wtedy oczywiście nie mieliśmy jeszcze żadnych odszyfrowanych wiadomości.

Wybierałem dokumenty, które leżały na biurku Hitlera, dokumenty, o których wiedział.

Stosowałem dość surowe kryterium, i wtedy obraz jest zupełnie inny.

Wtedy widzi się zupełnie inny obraz Adolfa Hitlera—