آمار نیروهای عراق و دلایل پذیرش قطعنامه در جنگ ایران و عراق

عراقی‌ها با چهارصد هواپیما و دوازده لشکر زمینی جنگ رو شروع کردن.

این چهارصد هواپیما در طول جنگ ساقط شد و دوازده لشکر منهدم شد با عدد و آمار و ارقام.

من مسئول شمارش این حرفا هستم، بودم. کلا. اینا منهدم شد.

ولی روزی که قطعنامه رو ما پذیرفتیم، عراق هفتصد هواپیمای روز دنیا رو داشت و پنجاه و شش لشکر داشت.

پنجاه و شش لشکر، یک میلیون رزمنده داشت. ما با یک ارتش قدرتمند اینطوری مواجه بودیم.

بعد ما هشتمون گرو نه مون بود و، امم، هسته ما می‌فرمودن جنگ جنگ تا پیروزی.

جنگ جنگ تا رفع فتنه از عالم، تا این حد. اما آیا بدنه کشور به این نحو از جبهه پشتیبانی می‌کردن و آیا به این نحو جنگ ادامه‌پذیر بود یا خیر؟

حوادثی که در بهار پنج-- I شصت و هفت اتفاق افتاد و بسیاری از سرزمین‌هایی که در طول دفاع مقدس ما تصرف کرده بودیم دشمن موفق شد پس بگیره.

خب این‌ها اتفاقاتی بود که باید براش تصمیم گرفته می‌شد.

دشمن تا نزدیکی اهواز هم اومد. باید براش تصمیم گرفته می‌شد.

ما برای مقابله با سلاح‌های پیشرفته شیمیایی عراقی‌ها حتی ماسک به دردبخور نداشتیم.

ماسک به دردبخور نداشتیم و این ماسکی که رزمنده‌های ما می‌زدن تو فیلم‌ها هست، این از بین پونزده عامل شیمیایی شاید برای دو سه تاش جوابگو بود.

اینا به درد گاز اشک‌آور می‌خوره. از اون وقتی گاز اعصاب می‌زدن اصلاً این عمل نمی‌کرد.

اون مثل برگ خزان بچه‌هامون می‌ریختن. اینا رو باید کس تصمیم براش می‌گرفت و این جاری است.

در طول زمان جاری است. یعنی اگر می‌خواهیم که روزی مجبور به قطعنامه‌ای نشویم، بایستی قدرتمند بشیم.

ما در منطقه‌ای از جهان زندگی می‌کنیم و در بین قدرت‌هایی زندگی می‌کنیم که اگر قوی نباشیم حتماً پایمال می‌شیم.

ما باید قوی باشیم. این قوی بودن هم در طول زمان باید اتفاق بیفتد.

یک بعدش البته در دفاع و امنیت است. وحدت ملی، انسجام ملی، پیوستگی مردم و حکومت و خیلی چیزهای دیگر که می‌دانید و می‌دانند.

اینها بایستی در جریان زندگی ملت ایران جاری باشد تا این ملت قدرتمند سرپا باشه و روز به روز بلندتر باشه و پذیرش قطعنامه هم یه همچین داستانی است.

نمی‌شه کسی رو متهم کرد. یعنی اینجور نیست که بگیم یک مقطع خاص، یک نامه‌ی خاص، یک تصمیم خاص، یک جمله‌ی خاص، یه همچین چیزی نیست.